Αγαπάω τα μάτια σου... Τα γαλάζια ηλιογέννητα άτια σου. Την εωθινή χαραυγή των χελιών σου λαξεύω, την ανάσα το ζεστό άγγιγμά σου γυρεύω.. Βράδυα αξημέρωτα σιμά με σε ξενυχτώ, κουρνιασμένη στην ονειρική αγκαλιά σου μεθώ... Αγαπώ τις ηχηρές τις σιωπές σου, και ταξιδεύω, άηχα, στις φωνές σου... Μα, στιγμές θαρρώ, πως όνειρο ζω.. Τρομαγμένη ξυπνώ το μυαλό κι' απορώ... Τόσο άηχα ζω, λες και στον ουρανό περπατώ, σ' έναν αλλιώτικο κόσμο δικό μου, κόσμο του άλογου εαυτού μου; Ναι!..

Τα όνειρά μου σε κουτιά. Μεγάλα, μικρά, μεσαία, στοιβαγμένα στις αποθήκες της ψυχής μου. Τ’ ανοίγω, τα φοράω. Τα μικρά δε μου κάνουν. Τα μεγάλα είναι μεγάλα μου, τα μεσαία μού είναι ίσα ίσα… Τα μόνα όνειρα που μου κάνουν είναι αυτά που δεν έχουν μέγεθος, που δε μετριούνται, που είναι άυλα, που δε φοριούνται, που εισπνέονται σαν τον αέρα που φουσκώνουν μέσα μου σαν γιγαντιαία, πολύχρωμα μπαλόνια και με υψώνουν στα βάθη του ουρανού, στις κορυφές των στόχων μο

Ήτανε κάποτε ένας χωρικός με ένα γάιδαρο που τον φώναζε «Κιοτή» (δηλ. δειλό). Και πολλές φορές το ζωντανό, έδειχνε να φέρνει επάξια το όνομά του. Ο μπαρμπα-Αναστάσης, (το αφεντικό του γαϊδάρου), πήρε τον κιοτή κι’ ανηφόρησε στο ξέστρατο για να γιομίσει δυο κοφίνια από σύκα, να τα πάει στην αγορά. Αυτή ήταν η δουλειά του μπάρμπα, να βρίσκει τροφές της φύσης, όπως μούρα, μανιτάρια, βατόμουρα, κούμαρα, σύκα και χόρτα, να γεμίζει τα δυο κοφίνια του από δαύτα και να τα πηγαίνει στ

Νύχτωσε κι εγώ σ’ αγαπώ και σου γράφω ακόμα μια μέρα που χάθηκες χλωμή μου μορφή όμορφη κόρη Φυσάει στ’ ανοιχτά ανοιξιάτικη βροχή γκρίζα σύννεφα κι ακόμα σε γυρεύω Καθώς ο ήλιος ανεβαίνει καπνίζει η μέρα αναπηδούν πουλιά μαγεμένα όμορφη μούσα της νύχτας εσύ φεύγεις Σ’ αναζητώ στο κύμα και στου ανέμου το πέρασμα κι όλο σε χάνω Στον πυρετό σου αυτές τις μέρες μύριζα την αρμύρα των μαλλιών σου έβλεπα τον ήλιο στο θαμπό σου χαμόγελο Αχ και να σ’ έβλεπα πρωί σαν κοκκινίζει ο ήλιος

Είδα το τρέμουλο των χεριών το άδειασμα των ματιών όταν στον καθρέφτη αντίκρισε απέναντι το πρόσωπο της απληστίας και του χρόνου. Εμφανές το χλωμό χρώμα του πεθαμένου. Η σκιά του χρυσού τυφλώνει το φως κι ο χρόνος χάνεται μέσα στη νύχτα. Τα χέρια γεμάτα πολύτιμα αγαθά μα η ψυχή τόσο άδεια. Φεύγει ο χρόνος και πεθαίνουμε μα η απληστία μένει να χαράζει πύργους στην άμμο. Πέτρες τα λόγια πέτρα η καρδιά στον βωμό του χρήματος η θυσία. Κι ο χρόνος αδυσώπητος τρέχει να λιγοστέψει τ

Λαβωμένη μου Εκάτη... οι καυτές σταγόνες της απουσίας πυρπόλησαν τα αργυρόηχα σχοινιά της προσμονής σου... [✨️Σ' αγγίζω... Αγγίζω με δέος την ανοιχτή σου πληγή...💞] Πορφύρωσαν οι φλέβες σου κι έσταξαν τη λάβα τους στον χειμώνα της παγωμένης Σιωπής... Κηλίδες κόκκινες σαν σπίθες άναψαν τη λευκή του σάρκα... Και να!!! Ξύπνησες Νυκτιδρόμε Κόρη... με το φωτεινό σου πρόσωπο στραμμένο στη Μάνα Γη... Να βουτάς τ' αστροδάχτυλά σου στους εαρινούς της χυμούς και τις παρειές σου να βάφ

Γήινη ύλη και ουράνια συνεργάζονται για να δημιουργήσουν το φως που θα αναστήσει τις ελπίδες μέσα στο μελαγχολικό τοπίο του χειμώνα, ο οποίος αρνείται ν' αποχωρήσει παρατείνοντας συνεχώς τη διάρκειά του. Κι όμως το νέο φως που απλώνεται τώρα στη γη κερδίζει σπιθαμή προς σπιθαμή χώρο δίνοντας δύναμη στα σωθικά της να μπορούν να αναπνεύσουν καλύτερα και να ανθοφορήσουν. Σαν μια μικρή ευλογία διατρέχει το περιβάλλον μεγαλώνοντας παράλληλα τη διάθεσή του να αναδείξει τους καρπούς

Μια σφαίρα ετούτη η ζωή μας, ένας τεράστιος κύκλος που γύρω του γεννιώνται και σβήνουν οι μέρες μας. Στιγμές που γίνονται λέξεις κι ύστερα ένα τριαντάφυλλο στον κήπο της μνήμης. Άνθρωποι που ζήσαμε, αγαπήσαμε κι ύστερα με τον άνεμο έφυγαν σε ταξίδι μακρινό. Καταιγίδες που σημάδεψαν αυτόν το κύκλο και στο διάβα μας, φυτεύουμε κι ένα λουλούδι κάθε φορά που κουνάμε το χέρι. Περνούν τα χρόνια κι ο κύκλος μικραίνει, απουσίες στους δρόμους, κι ότι καλύτερο ζήσαμε τα δάκρυα της αγά

Να ‘μαι λοιπόν εδώ μπροστά σου. Σε κοιτώ κατάματα και αλλού γυρνάς. Το αδιάφορο σου βλέμμα σφιχτά κρατάς. Λάθη πολλά μα μόνο αυτά μετράς. Τον καθρέφτη πιάσε , σταμάτα να μιλάς . Ξέχασες να αγαπάς . Θυμήσου αλήθειες. Υποσχέσεις που ζωγράφισες σε μνήμες. Μόνη λοιπόν στο δρόμο, αυτό με σπασμένα φρένα. Ψάχνω τα σωστά μονοπάτια, χωρίς ταμπέλες και ανθρώπους σκάρτους. Μακριά από τα κομμάτια που επιπλέουν στην λίμνη των παραμυθιών σου. Για πότε ήρθε τούμπα η ζωή; Για πότε γύρισ

Αφιερωμένο σε κάθε ανάσα που επιμένει να αντέχει!!! Μαχητής θα πει, να παλεύεις με την κολοπετσωμένη απόγνωση στο καταχείμωνο να γίνεται πέτρα η ανάσα σου κι εσύ να αντέχεις. Κατερίνα Κυπραίου 🌹

Κάθαρση δια του πυρός. Ένας δρόμος μετασχηματισμού. Κρατώ τη μερίδα του λέοντος. Το χέρι μου αγγίζει απαλά τα μαλλιά σου. Τα δάχτυλά μου χάνονται στην κυματιστή τους ροή. Μαζί σου νιώθω δυνατή, ευαίσθητη και ελεύθερη. Απεκδύομαι τη γήινη ύπαρξη και αγκαλιάζω το πνεύμα της φλόγας. Θα με βρεις να παλεύω για το ακατόρθωτο τις νύχτες που οι φτερούγες των πουλιών σκεπάζουν τα κουρασμένα βλέφαρα. Αποποιούμαι των κυριαρχικών δικαιωμάτων μου. Παρεισφρέω στην αιωνιότητα των στιγμών, ό

(Μπαλάντα) Ο αοιδός με το λαούτο σεργιανά και η θερμή καρδιά αγάπη ανασαίνει. Θωρεί γαζέλα λαβωμένη και πονά. Με σερενάτα την ψυχή της ανασταίνει -και τη ζωή της μ'αντοχή ξαναδιαβαίνει-. Από τα μάτια του σαν μέλανας ζωμός κυλούν τα δάκρυα στης πληγής την ειμαρμένη. Δε βρίσκει απάγκιο να μερέψει ο καημός. Στην ατραπό του σεληνόφωτος γυρνά. Ο φόρος της τιμής για την αγαπημένη αιώνες καρπωμένος, πώς τον τυραννά. Στο ρείθρο η πίκρα γνώριμη σκηνή στημένη και αγνοεί, πιο πέρα, τι

«Γιατί πρέπει πάντοτε να ψάχνεις λόγο να σκέφτεσαι το παρελθόν; Γιατί δεν απαγορεύεις στον άντρα σου να σε σπρώχνει στις αναμνήσεις, τις τόσο θλιβερές; Η μητέρα του δεν έφυγε γιατί έφτιαξες εσύ. Έφυγε γιατί δεν άντεχε άλλο την κακομεταχείριση του άνδρα της. Ιωάννα, άκουσε με για τελευταία φορά. Όσο δέχεσαι αυτές τις συμπεριφορές και ζεις κάτω από αυτές τις συνθήκες, κάνεις κακό σ’ εσένα αλλά και στην κόρη σου. Η Ευγενία δεν σου έχει φταίξει σε κάτι! Ούτε εσένα ούτε του Παύλου

Καλημέρα λευτεριάς Κύπρος μου-Ελλάδα μου Αμμόχωστος μου-Κερύνεια μου και κατεχόμενη γη μου. Αγαπημένοι μου φίλοι ένα ποίημα στην δική μου και την δική σας γιαγιά που έφυγαν με την ελπίδα και την προσμονή για την επιστροφή στην πατρώα γη. Η Υπόσχεση της Γιαγιάς Στη γιαγιά μου την Μορφίτισα Ένα σκούντημα στο χέρι Και ξύπνησα. Άνοιξα τα μάτια. Και μπροστά μου τα μελένια μάτια της γιαγιάς μου. Ζεστά. Ήσυχα. Σαν χάδι. Έσκυψε πάνω μου και φίλησε το μέτωπό μου. Ξύπνα κο

Στις 27 Ιανουαρίου 2026 μπήκα στο Σπίτι του “Λόγω Τιμής”! Στις 27 Μαρτίου κλείνω δύο μήνες ταξιδεύοντας στα καθάρια και ήσυχα νερά του. Πλοηγός η λατρεμένη μου Εύα, αυθεντική και στιβαρή, μα και τόσο ανθρώπινη Συνταξιδιώτες όλοι εσείς, σε κάθε φτερούγισμα ψυχής, σε κάθε ταξιδιάρικη ρέμβη ! Σας γνώρισα, μοιραζόμαστε μαζί τη θάλασσα, στηρίζεται κάθε προσπάθειά μου Ένα ποίημα αφιερωμένο στο αγαπημένο μας λιμάνι το “Λόγω Τιμής”! Ένα ποίημα αφιερωμένο στις βαρκάδες μας στα απάνεμ

Vincent van Gogh Ήταν εκείνο το απόγευμα, όταν ο ουρανός είχε πάρει εκείνο το γκριζωπό χρώμα που τυλίγει τη γη με ένα πέπλο σιωπής, σαν να περίμενε κάτι. Κάτι που ποτέ δεν ήρθε, αλλά ήταν πάντα εκεί, αόρατο, να παρακολουθεί τη ζωή να κυλάει. Εσύ ήσουν εκεί, ανάμεσα στα φύλλα που χόρευαν αργά, σαν να ήθελαν να αφηγηθούν την ιστορία τους και, ταυτόχρονα, να τη λησμονήσουν. Το καπέλο σου, το γκρίζο, σαν σύννεφο έτοιμο να ταξιδέψει μακριά, κάλυπτε σχεδόν το πρόσωπό σου, αφήνοντ

χρόνια χρυσά, αξέχαστα που τα αστέρια κατέβαιναν στην γη και η ανατολή έβγαινε με λευκές σελίδες και τις γεμίζαμε με της μέρας την αγνότητα, τα χρόνια εκείνα ο φόβος ζούσε πολύ μακριά, έξω από τον κόσμο μας, όταν ακούγαμε την καμπάνα της εκκλησίας να παίζει χαρμόσυνα τρέχαμε να δούμε την νύμφη, όταν κτυπούσε πένθιμα η καμπάνα δεν βγαίναμε έξω, Όλες οι εποχές είχαν το δικό τους πηγάδι ,όμορφο με πέτρα φτιαγμένο, βαθύ με καθαρό νερό, εκείνα τα χρόνια η νύχτα δεν φοβόταν, κοιμότ

Λύκε,λύκε είσαι εδώ; Ανάμεσά σας. Άνθρωποι λύκοι,αδιάντροπα ξετρυπώνουν, δαγκώνουν χωρίς οίκτο, ύπουλα κρύβονται, χαμογελαστά προσωπεία, αδιαφορούν για την προσφορά. Χρειάζονται κι αυτοί οι άνθρωποι, να συναισθάνεσαι την αντίθεση. Ξεγελιέται η κρίση, γεννιούνται λυκοφιλίες. Γρήγορα θα βγουν στο φως, πεινούν ,διψούν για μεγαλεία. Ανοιχτά τα μάτια της ψυχής να διεισδύουν στο άδυτο. Ο λύκος δεν χωρά σε κοινωνία νοημόνων προβάτων. Κατερίνα Καρασούλα 🌹

Με συγκινούν οι γιορτές των μαθητών, με αισθήματα γλυκόπικρα η σημερινή γιορτή της 25ης Μαρτίου ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ή ΘΑΝΑΤΟΣ. Άκρα του τάφου η σιωπή στους κάμπους ξεδιπλώνει, κι η μάνα γονατά, προσεύχεται τον γιο της περιμένει. Έλληνες, στην λάμψη της ανατολής, στης δύσης το φεγγάρι είστε αετοί ολόλαμπροι, και γιασεμιά ευωδιαστά της νίκης και της λευτεριάς! Κατερίνα Ηρακλέους 🌹

Μιά φωτογραφία, με τεράστια σημασία, αν το κουβάρι ξετυλίξεις, στην ουσία θα καταλήξεις... Τέσσερα μανταλάκια, στο σύρμα κρεμασμένα, μισό αιώνα καρτερούν, κι ας είναι σκουριασμένα. Πενήντα δύο χρόνια,αναμονής, κι ακόμα περιμένουν, πάνω στο σύρμα γάτζωσαν, και λευτεριά προσμένουν. Στόμα δεν έχουν να μιλούν, καρδιά για να πονάνε, μα είναι εκεί στα δύσκολα, και πάντα καρτεράνε. Μέσα στο ήλιο ,στη βροχή, πιστά στρατιωτάκια, δεν λύγισαν,δεν τσάκισαν, τ’άψυχα μανταλάκια. Κι αν σκού