Χίμαιρα...

Αγαπάω τα μάτια σου...

Τα γαλάζια ηλιογέννητα άτια σου.

Την εωθινή χαραυγή των χελιών σου λαξεύω,

την ανάσα το ζεστό άγγιγμά σου γυρεύω..

Βράδυα αξημέρωτα σιμά με σε ξενυχτώ,

κουρνιασμένη στην ονειρική αγκαλιά σου μεθώ...

Αγαπώ τις ηχηρές τις σιωπές σου,

και ταξιδεύω, άηχα, στις φωνές σου...

Μα, στιγμές θαρρώ, πως όνειρο ζω..

Τρομαγμένη ξυπνώ το μυαλό κι' απορώ...

Τόσο άηχα ζω, λες και στον ουρανό περπατώ,

σ' έναν αλλιώτικο κόσμο δικό μου,

κόσμο του άλογου εαυτού μου;

Ναι!.. φωνάζει ο αδελφός εαυτός μου,

παρών των κρυφών στεναγμών μου.

Είσαι μια ονειροπαρμένη!..

Στον ιστό της φαντασίας μπλεγμένη.

Φεγγάρια κι' αστέρια,

ζωγραφίζουν παρτέρια.

Μέσα εκεί σαν σε όραμα ζεις...

Στης ουτοπίας τη γη, κατοικείς...

Σκλάβα μιας επίγειας σκέψης,

θεατής μιας ουράνιας μέθης...

Αγαπάς μιαν οπτασία.

Μια περαστική της ζωής υποψία.

Μια μυσταγωγία ψυχής,

ηδονικά αφαιρετικής,

που σε απογειώνει, σε λιώνει

και μέσα σ'αυτήν ο χτύπος της καρδιάς σου τελειώνει...

Μην ψάχνεις τις άγνωστες πτυχές του να βρεις...

Τις απόμακρες στοές να διαβείς...

Είναι κατακόμβες η δική του ψυχή.

Μία χίμαιρα ζεις....

Και όλα περνούν στη ζωή...

Αν ψάξεις τα μονοπάτια αυτής, θα το δεις...

Δεν κατοικούνε άγγελοι

στην χθόνια γη...

Λιλή Βασιλάκη Δαφερέρα 🌹