Χρόνια που φύγατε...

χρόνια χρυσά,

αξέχαστα που τα αστέρια

κατέβαιναν στην γη

και η ανατολή έβγαινε

με λευκές σελίδες

και τις γεμίζαμε με της μέρας

την αγνότητα,

τα χρόνια εκείνα ο φόβος

ζούσε πολύ μακριά,

έξω από τον κόσμο μας,

όταν ακούγαμε την καμπάνα

της εκκλησίας να παίζει χαρμόσυνα τρέχαμε να δούμε την νύμφη,

όταν κτυπούσε πένθιμα

η καμπάνα δεν βγαίναμε έξω,

Όλες οι εποχές είχαν το δικό τους πηγάδι ,όμορφο με πέτρα φτιαγμένο, βαθύ με καθαρό νερό,

εκείνα τα χρόνια η νύχτα δεν φοβόταν,

κοιμόταν με ανοικτά τα παράθυρα με την προσευχή μαξιλάρι,

με τον ύπνο να χορταίνει την ψυχή,

όλα εκείνα της δικής μας γενιάς χρόνια,

κρατούν ακόμα λίγους παλμούς στο σήμερα,

λίγη καλή σοδειά

λίγη καλή ψυχή,

λίγη καλή αγάπη,

λίγο καλό χαμόγελο!

Κατερίνα Ηρακλέους 🌹