Στη γιαγιά μου την Μορφίτσα...

Καλημέρα λευτεριάς Κύπρος μου-Ελλάδα μου Αμμόχωστος μου-Κερύνεια μου και κατεχόμενη γη μου.

Αγαπημένοι μου φίλοι ένα ποίημα στην δική μου και την δική σας γιαγιά που έφυγαν με την ελπίδα και την προσμονή για την επιστροφή στην πατρώα γη.

Η Υπόσχεση της Γιαγιάς

Στη γιαγιά μου την Μορφίτισα

Ένα σκούντημα στο χέρι

Και ξύπνησα.

Άνοιξα τα μάτια.

Και μπροστά μου

τα μελένια μάτια της γιαγιάς μου.

Ζεστά.

Ήσυχα.

Σαν χάδι.

Έσκυψε πάνω μου

και φίλησε το μέτωπό μου.

Ξύπνα κοριτσάκι μου.

Ψιθύρισε.

Απόψε

θα ταξιδέψουμε.

Πού θα πάμε, γιαγιά;

Χαμογέλασε.

Στην Κερύνεια

Στον Καραβά.

Στη Λάπηθο.

Στο Μπελαμπάις.

Μα πρώτα

θα περάσουμε από τη Μόρφου.

Εκεί γεννήθηκε ο πατέρας σου.

Εκεί μεγάλωσαν οι δικοί σου.

Με πήρε από το χέρι.

Και περπατήσαμε

μέσα στα περιβόλια.

Έτρεχα ανάμεσα στα δέντρα.

Γελούσα.

Κρυβόμουν πίσω από κορμούς.

Και γέμιζα την ανάσα μου

με άρωμα λεμονανθών.

Η νύχτα μύριζε πατρίδα.

Και ξαφνικά

βρεθήκαμε στο λιμανάκι

της Κερύνειας.

Η γιαγιά έδειχνε γύρω.

Κοίτα.

Το κάστρο.

Τα σπίτια.

Κι εκεί

το σπίτι του πατέρα σου.

Εδώ έζησε έφηβος .

Τότε άκουσα φωνές.

Πολλές φωνές.

Μα δεν ήταν ελληνικές.

Πάγωσα.

Γύρισα να πιάσω το χέρι της.

Μα

η γιαγιά

δεν ήταν πια δίπλα μου.

Μόνο η φωνή της

πλανιόταν στον αέρα.

Σαν τραγούδι.

Σαν προσευχή.

Μην ξεχάσεις ποτέ

Άκουσέ με καλά παιδί μου.

Τα σύνορά μας

είναι εκεί.

Στην Κερύνεια.

Στην Αμμόχωστο.

Στην Κερύνεια.

Και τότε

μια ξερή ριπή

πολυβόλου.

Η φωνή κόπηκε.

Η γιαγιά

έπεσε στο χώμα.

Μα στο πρόσωπό της

έμεινε ένα χαμόγελο.

Σαν να ήξερε.

Κι εγώ έμεινα εκεί.

Να κοιτάζω τη γη.

Τη γη που μου έδειξε.

Τη γη που μου άφησε.

Και τότε κατάλαβα.

Η γιαγιά

δεν με ξύπνησε για ένα ταξίδι.

Με ξύπνησε

για μια υπόσχεση.

Κι από εκείνη τη νύχτα

περπατώ.

Ψάχνοντας τα σύνορα.

Γιατί η πατρίδα

δεν χάνεται

όταν την πάρουν.

Χάνεται

μόνο όταν την ξεχάσεις.

Κι εγώ

δεν θα την ξεχάσω ποτέ.

Γιατί μερικές νύχτες ακόμη

μέσα στη σιωπή

νιώθω πάλι

ένα σκούντημα στο χέρι.

Και ξέρω.

Η γιαγιά μου

δεν έφυγε ποτέ.

Απλώς

μου δείχνει

τον δρόμο

για την Κερύνεια.

Γιατί η Κερύνεια ζει

μέσα στην μνήμη μας .

Μαρία Ιωάννου-Φίλη 🌹