Η μπαλάντα ενός καημού

         (Μπαλάντα)

Ο αοιδός με το λαούτο σεργιανά

και η θερμή καρδιά αγάπη ανασαίνει.

Θωρεί γαζέλα λαβωμένη και πονά.

Με σερενάτα την ψυχή της ανασταίνει

-και τη ζωή της μ'αντοχή ξαναδιαβαίνει-.

Από τα μάτια του σαν μέλανας ζωμός

κυλούν τα δάκρυα στης πληγής την ειμαρμένη.

Δε βρίσκει απάγκιο να μερέψει ο καημός.

Στην ατραπό του σεληνόφωτος γυρνά. 

Ο φόρος της τιμής για την αγαπημένη

αιώνες καρπωμένος, πώς τον τυραννά. 

Στο ρείθρο η πίκρα γνώριμη σκηνή στημένη

και αγνοεί, πιο πέρα, τι τον περιμένει. 

Μα η γαζέλα στο μυαλό του, οδυρμός

για την αιθέρια κόρη αδικοχαμένη. 

Δε βρίσκει απάγκιο να μερέψει ο καημός.

Μια σκέψη πάντα την ψυχή του κυβερνά

σαν πέφτει το σκοτάδι σε ομορφιά θλιμμένη :

Πως γίνεται το φως, το θαύμα να γεννά

σε μια γοργή καρδιά με φόρτσα  κεκτημένη

να τρέξει πέρα  απ'το φως στην Οικουμένη;

Μες στη σιωπή του ο αδυσώπητος λυγμός

τινάζει στους αγέρες κάθε ευχή χαμένη. 

Δε βρίσκει απάγκιο να μερέψει ο καημός.

Στα πέρατα της δύσης,πώς ανεμοδέρνει 

γαζέλας στεναγμός και σφύζει ο παλμός

του αοιδού σε μαύρη γη καταραμένη. 

Δε βρίσκει απάγκιο να μερέψει ο καημός.

Αναστασία Νερόλη 🌹