Οι γυναίκες δεν γράφουν ποίηση, της έλεγαν. Ψέματα λένε... Οι γυναίκες μόνο ξέρουν... Σήμερα θα έγραφε... Γυμνή, ξυπόλητη σαν μια αμαρτωλή... Κανείς δεν θα την κοίταζε. Κανείς δεν θα μετρούσε τις πληγές της . Κανείς δεν θα έβλεπε τα δάκρυα της. Βάδιζε με τα βήματα της ανάποδα πάνω στο αίμα. Κάθε τόσο σταματούσε και έσταζαν οι κραυγές στο πάτωμα. Γυναίκα...η ζωή συνεχίζεται.... Συγνώμη... Σωτηρούλλα Τζιαμπουρή 🌹

ΜΕΙΝΕ… Μείνε αγαπημένε μου άνεμε, λεοντόκαρδε άρχοντά μου, κλέφτη των ονείρων μου και Σεπτεμβριανέ μου κουρσάρε. Μείνε σε μια κορφούλα της Αττικής γης, σε μια βουνοπλαγιά του ονείρου, να κυνηγάς ορτύκια, με το εύστοχο δίκαννο της διερεμένης καρδιάς σου. Μείνε σε μια δαντελένια ακτή, του Νότιου Ευβοϊκού και ρίξε με τον μαΐστρο σου, ρίξε θαλασσοταραχές, ρίξε ναυάγια, στις σειρήνες του μυαλού μου. Μείνε μείνε σαν ζάλη ερωτική, σαν λωτός, σαν φιλί της καρδιάς και σαν αγγελικό σφύ

Σουρίζει η καρδιά στον αγέρα ψάχνει τον ήλιο τον ξανθό ν´αστράφτει νέες ελπίδες σαν φρυκτωρός πυρσός, σκοπιωρός στις ερπύστριες και στα καστέλια του μυαλού να οδηγεί θαρρούμενα το όραμα. Καταιγίδες κι άνεμοι τη μαστιγώνουν, φτερομαδιούνται τα όνειρα στο πούσι της ζωής χτυπιούνται πυρρά γλαροπούλια με πληγωμένο το ραμφί τους ενάντια στα κύματα. Βουλιαγμένη η καρδιά αναζητά το ξέφωτο, νιολουσμένο από έναν γαλανό ουρανό σ´ένα ηλιοφρυμένο βράχο να πετάξει το κάλπικο κέρμα της

Σαν έρχεται η άνοιξη, συμβαίνει καθίζηση στις λέξεις. Ανθίζει ο Θεός - αλλάζει δέρμα και το ξεχνάει πάνω στα δέντρα. Ασθμαίνει ο κύκλος. Οι νεκροί σε νάρκη χειμερία - κάνουν πρόβες επιστροφής• μπερδεύουν τα ονόματά μας. Σαν έρχεται η άνοιξη, καταφεύγω στο συνοικιακό τρελάδικο. Κάνω παρέα με ποιητές που τους άφησαν πεινασμένους - τους αφαίρεσαν την αγωνία και την πούλησαν χύμα. Με έναν έρωτα ψυχότροπα νοθευμένο κάθομαι και μετράω παλμούς σε ένα ρολόι που δείχνει μόνο φθινόπωρο

Πάντα στη δύσκολη στιγμή ένιωθα Ξένη - Μακρινή. Πνιγόμουν σε μια κουταλιά νερό... Φοβόμουν μην τύχει και χαθώ... Έριχνα ψίχουλα στο λυκαυγές... Ποτέ δεν ξέφευγα στις παροχές... Δέκα μετρούσα στις απολαβές... Μια έκοβα για "Φορεσιές"! Άπλωνα σώμα και ψυχή... Μέχρι εκεί που φτάνει το σχοινί... Είχα και φίλους διαλεχτούς... Έζησα σε καιρούς ονειρικούς... Πάντα ήταν εκεί κάθε στιγμή Όταν δεν είχα τρόπο διαφυγής... Άνοιξαν πόρτα να διαβώ... Δρόμο να περπατήσω Γιοφύρι

Η μέση Ανατολή φλέγεται, ο κόσμος της στενάζει, την Κύπρο μπλέκουνε, κι εμάς επηρεάζει. Στα δίχτυα,μας έμπλεξαν, κι ο κόσμος υποφέρει, παίζουνε με τις ζωές, τούτη η σύρραξη...Τί πάλιν θα φέρει.... Φόβος κι απόγνωση ξανά, τρέμει το φυλλοκάρδι, σε μιά γωνιά μας στρίμωξαν, συμφέροντα έχουν άλλοι. Πύρινα είναι τα πουλιά, που μακριά εκσφενδονίζουν, κι όπου καθήσουν άτσαλα, φωτιά παντού σκορπίζουν. Κράτα γερά Κύπρος μας, τα σπλάχνα σου γυρεύουν, άλλοι οι άρχοντες εδώ, κι άλλοι μας

...τούτες οι στιγμές λες είναι παιχνίδι βομβαρδίζουν ανθρώπινες ψυχές. Χάθηκαν ήθη και αξίες. Η δύναμη του ισχυρού μοιάζει με θάλασσα που καταπίνεις στους βυθούς, τις αμαρτίες. Με πιόνια μοιάζουμε και μαριονέτες μας κάνουνε κινήσεις που φορές χτυπάμε πάνω σε αμπάρες ανοίγουνε στοές όπου χωράνε πτώματα χωρίς να μας μετράνε. Φρίκη πολέμου δολερή χωρίς να λογαριάζουν ό,τι σκοτώνουν αδερφούς το αίμα είναι ίδιο δεν ξεχωρίζει χρώμα και Θεό. Και οι οβίδες πέφτουν σαν τσαμπιά αρμάδες

Πολλά τα συμφέροντα εν καιρώ πολέμων. Οι λίγοι αποφασίζουν πόσες σταγόνες αίμα θα κυλήσουν στα βιβλία της σύγχρονης γενιάς. Αγνοούνται οι ήρωες... Οι χαλκοφωνίες μοιρολογούν για τους πολλούς, για τα παιδιά που πεθαίνουν στη σκιά της πατρίδας. Η ανατίμηση στη ψυχή τους κοίτεται στον χρυσό βωμό της κερδοσκοπίας. Κάποτε η θάλασσα θα κοκκινίσει από ντροπή, το πράσινο θα ξεβάψει, και η αλαζονεία του ανθρώπου θα κατατροπώσει τον ουρανό. Το οξυγόνο δεν θα πωλείται... Τότε το χρυσάφι

Μου επιτίθεται πάντα τη νύχτα— τότε ανοίγουν οι καταπακτές της Εκεί στα καλά καθούμενα, μου ορμά Όσο περνούν τα χρόνια μου επιτίθεται και μέρα μεσημέρι Μέσα μου υπάρχουν χαρακώματα, φυλακές, περιπολίες της Την ακούω να μου μιλά φωνακτά με βόμβες— δε ψιθυρίζει αυτή Ό,τι έχει να πει, το λέει Γυρίζει το διακόπτη, σε γυρεύει, σε βομβαρδίζει σε κοιτά κατάματα καθώς πάει και έρχεται Άλλες φορές γελά με ριπές, μαζί μου Άλλες, είναι τόσο ορμητική—θυμώνει και μου σκάει χαστούκια Κάποι

Το λιβάνι, το χρυσό και τη σμύρνα τα αφήσαμε δώρα στην ευσπλαχνία που γεννήθηκε και την δίδαξε στους λαούς, έγινε ναός. Οι άνθρωποι που πίστεψαν και έκλαψαν γι' αυτήν, την ακολούθησαν και σαν αστέρι φωτεινό κάλυψε τα πρόσωπα τους! Πώς επιστρέφεις την αγάπη; με αγάπη, γιατί δεν έχει άλλη επιλογή... Φύτεψε ένα δένδρο, φύτεψε μια ρίζα που δεν μάρανε, διέσχισε μια θάλασσα, ανέβα στην κορφή ενός βουνού, η αρχοντιά της αγάπης, το φύσημα της , το πιστεύω της, η ελευθερία της, ενας

ΠΡΩΤΗ ΠΡΑΞΗ Γέννηση, παιδί ,εφηβεία . Η παιδική ηλικία αγγίζει την πραγματική ζωή ζει με συνειδητότητα όλες τις ώρες. Οι ώρες μεγάλες γεμάτες δεν τις αποσπούν οι αναμνήσεις δεν βαραίνουν προβληματισμοί για το μέλλον. Έχουν προσήλωση στην προσπάθεια Η πιο μεγάλη χρονική διάρκεια ζωής σε αίσθηση είναι η εφηβεία Στροφή στον εαυτό Αντίδραση, προβληματισμοί Ανικανοποίητη ζωή, πολλές άσκοπες ώρες, αδιαφορία, επίθεση, μακραίνει ο χρόνος και περνάει αργά μέχρι την ώρα της ανεξα

Τα μάτια δεν αντέχουν να θωρούν την ομορφιά και την περίσσια χάρη, όταν αυγή εκεί στον ουρανό ο ήλιος συναντάει το φεγγάρι. Σ´ έναν σφυκτό ξεχύνονται χορό κι είναι θαρρείς την νίκη ποιός να πάρει. Τα χάνει ο νους μα δεν τολμά να πει, ο ήλιος να νικήσει ή το φεγγάρι; Μα το μυαλό λογάται πιο σοφά, ο ήλιος πύρινο στεφάνι θα φορέσει και νικητής στον ουρανό θα κρεμαστεί όλο τον κόσμο να ζεστάνει αν μπορέσει. Όμως το σούρουπο είναι πια σιμά, οι δυό τους θα βρεθούν ξανά παρέα και

Στο θέρος της γιορτής απλώνεσαι στους ώμους μου, αέρινο στο πυρφόρο φως που σε διαπερνά. Μέχρι το στέρνο κουμπωμένη η κομψότητα, κι όταν ο μύθος του Φαέθοντα υψώνεται, ο γιακάς σου απ' το άρωμα μου ξεδιψά. Ανασηκώνω τα μανίκια ως τον πήχη, με προσοχή μην τσαλακώσω τη λινή ελευθερία σου. Προσθέτεις πάντοτε μέρος της αύρας σου, στους ακύμαντους μήνες τον παφλασμό της γοητείας σου. Κι ύστερα χάνεσαι σα πλησιάσει ο βοριάς. Στις χρυσαφένιες μανσέτες του χρόνου σαν μονόγραμμα φυλάσ

Απο μιά τελεία ... εκεί αρχίζουν και εκεί τελειώνουν ολα σύντομη στάση στο όνομα της συγκίνησης ποιός τελικά επιλέγει ή έχει επιλεχθεί ποιός τελικά για αυτό να νοιάζεται η ευχή μόνο να πλανιέται ονειροπόλος ρομαντικός τρελός ίσως για τα πρακτικά λάθος κεφάλαιο να διαβάζεται συνεχώς δύσκολο δεν είναι μα κ' εάν όχι αληθινό ; τότε... ας έρθει σαν ψέμα . Πάνος Βαρνάβας 🌹

Μέσα στη νύχτα τη μαγική ακούγεται ο ήχος ενός βιολιού Η κόρη υφαίνει αόρατο πανί πνίγοντας στεναγμούς στο στήθος Δάκρυα ποτίζουν το δρύινο πάτωμα, κύμα ο πόνος που ψάχνει το λιμάνι του Η απουσία σέρνεται αθόρυβα, αφήνει το μεταξωτό μεσοφόρι της και χάνεται πίσω από την κουρτίνα! Η απόλυτη σιωπή την περιμένει να επιστρέψει για να φορέσει ξανά το ρόλο της. Η καρδιά φωνάζει για αγάπη αληθινή και τα όνειρα σαν θύελλα αναζητούν το ουράνιο τόξο Η ψυχή λουφάζει μέσα στην απανεμιά τ

Αφού... Διένυσε αιμορροώντας μυριάδες εσωτερικών διαδρομών επώδυνων και περιπετειωδών Συνέλεξε εθελοτυφλώντας στοίβες δακρυστόλιστων κι επιλησμόνων ερωτικών στεναγμών Άθροισε αγκομαχώντας ανοχές φυλετικών προσβολών και κατάφορων αδικιών Στη γωνία ένας τίτλος αιμάτινα στιγματισμένος και φεγγοβολών Γράφει : <<Γυναίκα>> άνευ αμφιβολιών... 🥀 Για τις γυναίκες που επί αιώνες θεωρούνταν ιδιοκτησία κάποιου άνδρα- αφέντη... Για τις γυναίκες που υφίστανται βία ή

Είσαι γυναίκα. Και τι με αυτό ; (Αφιέρωμα στη γιορτή της Γυναίκας) Εχθές, γυρνούσα από μία ταβέρνα που με άλλους τέσσερις φίλους είχαμε συναντηθεί για κρασάκι, μεζέ και συζήτηση. Ήταν ήδη 3:00 το πρωί. Κόντευα στο σπίτι μου. Παρότι είχα λιγάκι ζαλιστεί τόσες ώρες από το κρασί, ένιωσα πως κάτι περίεργο συνέβαινε κάπου κοντά μου. Ενστικτωδώς έστριψα στα αριστερά, ένα στενό πριν από το σπίτι μου. Άκουσα κάποιες φωνές που μου προξένησαν ενδιαφέρον μα και απορία. Έμοιαζε να τσακών

«Οι γυναίκες είναι ικανές από το μηδέν να κάνουν το παν» Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, Ρώσος φιλόσοφος (1821-1881 ) Ρόδος, Ιωάννη Καζούλη, 08 Μαρτίου 2025, 15:00 Ο ήχος από το τρεχούμενο νερό του νιπτήρα κάλυπτε την δυνατή φωνή του παρουσιαστή, που έρχονταν από την τηλεόραση στο καθιστικό της . Η μεσήλικη μελαχρινή γυναίκα ξέπλυνε όλη την στοίβα από τα πιάτα, τα τοποθέτησε στο στραγγιστήρι και έκλεισε την βρύση. Η Γαρυφαλλιά σκούπισε τα χέρια της, πήρε τον διπλό ελληνικό καφέ πο

( Sonetto petrarchesco) (Πετραρχικό σονέτο) Βογγάν οι βάτοι στης φωτιάς το βλέμμα Στων τάφρων τις ρωγμές φωλιάζουν βόμβες Χτυπάν τα βόλια με ορμή τις φλέβες των φύλλων στων γυμνών κορμών το τέλμα Σπαράζ'η πλάση για το ρέον αίμα παιδιού επάνω στις καμένες βρούβες σαν ψάχνει τα παιχνίδια μες στις λάβες και της θλιμμένης τύχης του το κέρμα Στη φέξη του φωτός ξυπνά η νύχτα τη δίψα του εχθρού που μες στο κρύο κελεύει το κακό στης γης την πίστα Πως θα στεριώσει πλέον η

Μέριασε, βόμβα... Μέριασε βόμβα, μην διαβείς ...!! Ψυχές απ' τα παιδιά μην πάρεις! Εκεί που πας, είναι σχολειό... Μικρά κι ανίδεα παιδιά, δεν ξέρουν τ' όνομά σου, κι ούτε την τρομερή θωριά σου... Σήμερα μάθανε τη λέξη "σ' αγαπώ " Απ τ' άπραγα τα χείλη τους, την όμορφη λαλιά μην πάρεις.. σαν σπουργιτάκια στη φωλιά, ακούς πως τιτιβίζουν ; Και πως το σ' 'αγαπώ , με τι ομορφιά διατρανίζουν; Μέριασε βόμβα, μην διαβείς... Τον ξάστερο ουρανό τους, μην σκοτίσεις κι όλο το φως απ' τις