Εμπόλεμη ζώνη

Μου επιτίθεται πάντα

τη νύχτα—

τότε ανοίγουν οι

καταπακτές της

Εκεί στα καλά

καθούμενα, μου ορμά

Όσο περνούν τα χρόνια

μου επιτίθεται και

μέρα μεσημέρι

Μέσα μου υπάρχουν

χαρακώματα, φυλακές,

περιπολίες της

Την ακούω να μου μιλά

φωνακτά με βόμβες—

δε ψιθυρίζει αυτή

Ό,τι έχει να πει, το λέει

Γυρίζει το διακόπτη, σε

γυρεύει, σε

βομβαρδίζει

σε κοιτά κατάματα

καθώς πάει και έρχεται

Άλλες φορές γελά με

ριπές, μαζί μου

Άλλες, είναι τόσο

ορμητική—θυμώνει και

μου σκάει χαστούκια

Κάποιες φορές

λιγοστεύει και χορεύει

σε γκρίζο φόντο

Μα υπάρχουν και

άλλες, που χάνεται—

και η ψυχή μου

ουρλιάζει

Μέσα στο μυαλό μου,

έρχεται η νύχτα—

άφωτο το κάθε χάραμα

Η ζωή μου χάνει το νόημά της

Προσπαθώ να ανασάνω,

να μην πνίγομαι —

τίποτα

Όλα πιά είναι άδεια·

περιπολίες τέλος

Δεν υπάρχουν ορισμοί,

ούτε λάμψεις—οι

λέξεις μυστήριο

Αγέλαστα, άπονα,

αναίσθητα τα

πράγματα,

ασυγκίνητα, σκληρά,

στέκονται ολόγυρά

μου, σφαγμένα

Με κοιτάζουν

αδιάφορα, με

περιγελούν—κι αυτή

λείπει.

Και εγώ το ξέρω: δε θα

προλάβω να δω την

"αγάπη" μου

πάνω από τα

αφρισμένα κύματα—

λίγο πιο βαθιά στη

καρδιά μου

Δεν την θυμάμαι πια

την "αγάπη" μου—όλα

θαμμένα γύρω μου

Και ξανάγινα ένα μωρό

που κλαίει

απαρηγόρητο,

ψάχνοντας τη μητρική

αγκάλη— να χωθώ

μέσα της και να χαθώ

Μα και αυτή λείπει—κι

η μνήμη μου, σιωπά

Μόνο τα αφρισμένα

κύματα μιλούν—

μαρτυρώντας,

πως ξέχασα, να

θυμάμαι πια!

Άννα Κλαρίτη 🌹