Να ξεσκαρτάρεις τη ζωή σου, λένε, να ξαλαφρώσεις, να κάνεις χώρο να χωρέσουν νέες συνθήκες, νιόφερτες καταστάσεις, αισθήματα και συναισθήματα που καθυστερημένα ήχησαν και πολιορκούν την ήδη χαρτογραφημένη σου πορεία! Ποιος τάχα δεν μπήκε σ' αυτόν το πειρασμό με την πρώτη αγανάκτηση! Ποιός δεν αναζήτησε εκείνο το σφουγγάρι που απαλείφει παρελθόν και παρόν, δεν προσπάθησε να εξαφανίσει κάθε ενοχλητικό αποτύπωμα από το θυμικό του, ελπίζοντας σε νέο ξεκίνημα, σε ένα ελπιδοφόρο μέ

«Υπάρχουν αγάπες που δεν χάνονται επειδή έπαψαν να υπάρχουν, αλλά επειδή οι άνθρωποι ξέχασαν πώς να τις προστατεύουν. Κι υπάρχουν σιωπές που δεν σημαίνουν απουσία συναισθημάτων, αλλά την τελευταία προσπάθεια μιας πληγωμένης ψυχής να διασώσει την αξιοπρέπειά της. Υπάρχουν άνθρωποι που, προσπαθώντας να έχουν πάντοτε δίκιο, δεν αντιλαμβάνονται πως χάνουν εκείνο που κάποτε έδινε νόημα σε κάθε τους νίκη». «Μια ιστορία για δύο ανθρώπους που εξακολουθούν να αγαπιούνται, μα έχουν χάσ

Η Άννα ήταν πάντα λίγο διαφορετική. Από μικρό παιδί ένιωθε πως κάτι μέσα της ζητούσε περισσότερα. Όχι περισσότερα χρήματα, ούτε μια ζωή γεμάτη πολυτέλειες. Ήθελε να νιώθει ζωντανή. Να αγαπά χωρίς φόβο, να ονειρεύεται χωρίς όρια, να περπατά σε δρόμους που δεν είχε χαράξει κανείς για εκείνη. Την συνέπαιρναν πράγματα μικρά · όπως ο ήχος της βροχής στα πεσμένα φύλλα, το χρώμα του φθινοπώρου, το γαλάζιο και γκρίζο της θάλασσας, η μυρωδιά της κανέλας και τόσα άλλα απλά και μικρά.

Πριν ακόμα φωτίσει η μέρα, ξυπνούσαν και ετοιμάζονταν για το χωράφι,τη γη να δουλέψουν ,αγροτιά... Ίσως κάποιοι το θεωρούν εύκολο αλλά πόσοι μπήκαν για λίγο στη θέση τους, σκέφτηκαν πόση κούραση και ταλαιπωρίας μέσα στο κρύο στον ήλιο και στην βροχή. Ένα δισάκι στον ώμο με λίγο ψωμί , τυρί λίγες ελιές αυτά που είχαν δουλέψει αυτό που με τόσο μόχθο είχα κάνει, να οργώσουν ,να ποτίσουν ,να θερίσουν ,να φτιάξουν ψωμί, τυρί, και το κρασί. Οι δουλειές του αγρότη, κι ό

ΥΓΙΕΙΣ ΚΑΙ ΑΡΡΩΣΤΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ Ιστορία 2η «Στην υγειά μας, ρε παιδιά!», σήκωνε το σφηνάκι με το τσίπουρο ο Νώντας και όλοι μαζί πίναν μονορούφι στην υγειά του καθενός με τη σειρά. Δέκα φίλοι, στρυμωγμένοι σα σταφύλι σε ουζερί στο λιμάνι του Βόλου. Πρώτη γύρα, πρώτος μεζές ψωμάκι, ελιά, λακέρδα. Δεύτερη γύρα, τσιτσίραβλα. Τρίτη γύρα, γαύρος στο φούρνο. Τέταρτη, Πέμπτη,…Στην δέκατηπέμντη γύρα, γύριζαν όλα. Και το σφηνάκι φάνταζε σαν κρασοπότηρο. Ο Νώντας, ο Φώντας, ο Μά

Δεν ήταν το βάρος του παιδιού που μεγάλωνε το πρόβλημά της. Ήξερε ότι θα άφηνε την οικογένειά της και θα μετακόμιζε σε μια χώρα που τα δικαιώματα του γιου της θα ήταν αντάξια των ειδικών προβλημάτων του. «Τόση περιουσία, κι ο γιος της είναι ΑΜΕΑ· σε μας έτυχε;» Άκουγε τον πατέρα της να μιλά στο τηλέφωνο με τον εξαφανισμένο χρόνια τώρα, αδερφό της, που "έκανε" τη ζωή του, σε κάθε μέρος της γης. Φυσικά, δεν έσπαγε τα αυγά με τον μπαμπά τους ο Τζανής, γιατί ήταν πολλά τα

Το σπίτι μύριζε πάντα λεβάντα και φρεσκοπλυμένα αρωματισμένα πατώματα... Είχε χτίσει τη δική της "ασπίδα". Έπρεπε όλα να είναι στην εντέλεια, οι γωνίες των ακριβών χαλιών να ήταν ίδιες, ευθυγραμμισμένες, οι πίνακες στους τοίχους ξεσκονισμένοι, και το δείπνο έπρεπε να αρχίσει ακριβώς στις οκτώ, έτσι θα γλίτωνε τα προβλήματα κι οι καταιγίδες δεν θα ξεσπούσαν. Η Ελένη κοίταξε θλιμμένη το φλιτζάνι στο χέρι της. Ήταν το αγαπημένο του, με τη χρυσή μπορντούρα,και το γαλανό με ρ

Κάποιες αγάπες μένουν σιωπηλές, λες και ξέρουν πως δεν προορίζονται να ζήσουν σ’ αυτή τη ζωή. Ριζώνουν αθόρυβα, σαν αγριολούλουδα σε γη που δεν καλλιεργήθηκε ποτέ, και ανθίζουν και μυρίζουν μακριά, ζουν μόνο μέσα σε βλέμματα που κράτησαν λίγο περισσότερο απ’ όσο έπρεπε. Έρχονται όπως έρχεται η άνοιξη μετά από έναν κουρασμένο χειμώνα, χωρίς να ρωτήσουν, χωρίς να υποσχεθούν. Απλώνουν ένα φως λαμπερό, εκεί που είχες μάθει να ζεις στο μισοσκόταδο! Και ξαφνικά μέσα σου όλα αλλάζου

Η σχέση μου με την θάλασσα ήταν πάντα περίεργη. Ποικιλία από συναισθήματα με κατέκλυζαν κάθε φορά που την συναντούσα στο δρόμο μου. Το χειμώνα κρύα και απόμακρη,το καλοκαίρι ζεστή και παιχνιδιάρικη. Όταν ήρθες εσύ. Όταν ήρθες εσύ ο μαχητής της θάλασσας και μπήκες στη ζωή μου,όλα άλλαξαν. Η θάλασσα άρχισε να μοιάζει οικεία. Δεν με τρόμαζαν τα μεγάλα θεριά. Τα κύματα δεν φάνταζαν τόσο άγρια. Έδωσες νόημα στη ζωή μου κι ας κράτησες μόνο μια στιγμή. Ωραία ιστορία. Που θα μπορούσε

Άνοιξη πολυτάλαντη αέρινη φευγάτη, αμυγδαλιές χωρίς φωνή... μας γύρισες την πλάτη! Δεν φταις εσύ δεν φταίμε εμείς, ούτε η θεία πλάση. Θεός αγάπη ευλόγησε ομως ιός επλάστη! Νιώθεις μονάχη, σιωπηλή οι κάμποι σώπασαν κι αυτοί Άνοιξη που δεν άνοιξες ακόμα τα φτερά σου.. Ούτε και χάδι ανθρώπινο άγγιξε τα μαλλιά σου... Μην παρατάς το βλέμμα σου τα μάτια σου ανθίζουν ρέουν αγάπης όνειρα, χελιδονιών φωνούλες, όλα μαζί σου καρτερούν.. ελπίδες πλημμυρίζουν! Κατερίνα Ηρακλέους 🌹

Το τραγούδι στο αυτοκίνητο βοηθούσε την Σοφία να ξεχάσει τον καυγά με τον Σταμάτη. Φυσικά, μέχρι να ξεσπάσει η οργή του και να περάσει ο θυμός του, η Σοφία θα επέστρεφε. Δεν γνώριζε τίποτα για τη ζωή του και ο μόνιμος καυγάς της μαζί του ήταν μόνο αυτός. Καθηγητής της στο πανεπιστήμιο, την ερωτεύθηκε σφοδρά. Το μόνο που της ζήτησε ήταν να γίνει γυναίκα του, δίχως ποτέ να της δώσει την παραμικρή λεπτομέρεια για την οικογένειά του, τους γονείς και τα παιδιά του. Τους χώριζαν εί

Νόμιζα ότι η καρδιά μου τα είχε νιώσει όλα, ότι είχε δοκιμάσει το πιο γλυκόπικρο φιλί και είχε κουρνιάσει στην πιο τρυφερή αγκαλιά. Στα ταξίδια μου πίστεψα πως είχα δει το πιο ρομαντικό ηλιοβασίλεμα, την πιο ήσυχη και υποσχόμενη ανατολή. Κοίταζα πάντα τη θάλασσα, στεκόμουν pμπροστά της και νόμιζα πως καταλάβαινα τα μυστικά της. Τώρα ξέρω πως δεν τα ήξερα όλα ! Πάντα κάτι έλειπε,ένα λιμάνι που να μοιάζει «δικό μου». Περιπλανιόμουν σαν κύμα. Πότε ήρεμο, πότε άγριο, πάντα όμως σ

Όπως η θάλασσα δεν είναι ίδια κάθε φορά, έτσι κι εγώ. Άλλοτε μου δείχνει γαλήνη και κάποτε πρόσωπα που δεν ήξερα πως κουβαλάω. Στους αντικατοπτρισμούς της χωράνε επιθυμίες, ελλείψεις. Και εκείνες οι μορφές που έρχονται όταν κάτι μέσα μου ζητά ένα όνομα. Δεν ξέρω αν σε κοιτάζω ή αν με κοιτάζεις εσύ. Ξέρω μόνο πως ό,τι εμφανίζεται στο νερό…δεν γεννιέται εκεί. Η θάλασσα δεν λέει ποτέ ψέματα! Η γαλήνη σου με ξεσηκώνει όσο και η φουρτούνα σου. Στην ηρεμία σου ακούω πιο καθαρά όσ

Την είχε αποτυπώσει στη μνήμη του, κουλουριασμένη στο σκαλοπάτι, με το βιβλίο στην ποδιά και το γάτο να χουζουρεύει στα πόδια της. Θυμόταν καλά το αγγελοκαμωτό πρόσωπο, τη θάλασσα των μαλλιών της και τη λάμψη των ματιών της, που έσταζαν κάτι ανάμεσα στην οργή και τη λαχτάρα, τον έρωτα και το θάνατο. Με ακρίβεια θυμόταν και το σπίτι. Ήταν ένα πανέμορφο τρίπατο σπίτι, που ξεχώριζε για την πέτρινη πρόσοψη, τα ολάνοιχτα πορτοπαράθυρα, το πηγάδι στο έμπα του και μια κατάφορτη νε

Ήταν βράδυ. Ο κόσμος πολύς. Τα ποτά. Τα τσιγάρα. Η μουσική. Η μουσική που εσύ επέλεγες να παίξεις. Εγώ στο μπάρ πίνοντας το ποτό μου. Σε είδα. Έκανα την κίνηση μου. Από μακριά. Ήρθες. Μου συστήθηκες,τσουγκρίζοντας το ποτήρι. Έφυγες. Έφυγα. Η πρώτη επικοινωνία. Τα πρώτα μηνύματα. Το καρδιοχτύπι. Η αναμονή. Η επιμονή. Ο έρωτας. Ο έρωτας που γεννήθηκε μέσα μου για σένα. Ο έρωτας που ξεκίνησε. Ο χρόνος που ήθελα να περάσω μαζί σου. Μια ευτυχισμένη περίοδος μέσα μου ξεκινούσε.....

Κάθισα εκεί που αρχίζουν τα κύματα σου, χωρίς να γνωρίζω αλήθεια αν ήρθα για σένα ή για όσα δεν ήθελα να σκεφτώ. Εσύ δεν έκανες τίποτα το υπερβολικό· Απλά ερχόσουν και έφευγες, αγγίζοντας τα ακροδάχτυλα μου. Το νερό σου ψυχρό, ίσως και αδιάφορο, αλλά συνέχισα να σε αφήνω να με αγγίζεις ελαφρά, τόσο, ίσα για να νιώθω την ανατριχίλα που μου προκαλεί το άγγιγμα σου στη ραχοκοκαλιά μου και να προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου πως αυτό μου αρκεί. Και όμως πόσο θα ήθελα να βουτήξω στ

Και να που ήρθε πάλι, μια καινούργια ευθεία, ενός νέου χρόνου. Οι στιγμές που μας βάζουν σε μια διαδικασία σκέψης και σαν να σου λέει η ψυχή σου «αναλογίσου τι έκανες, ποιο ήταν τον χρόνο που έφυγε το μεγαλύτερο μάθημα που είχες;» Μήπως η ησυχία που ήθελες ήταν κρυμμένη σε όλα όσα δεν έγιναν, ή δεν έκανες; Σαν να είσαι μπροστά από έναν σιωπηλό καθρέφτη που σε αναγκάζει να κοιτάξεις πίσω και να δεις την αλήθεια σου· χωρίς καμία ωραιοποίηση!! Μια διαπίστωση ότι η «ησυχία» που κ

Η γνωριμία. Οι ματιές. Η αμηχανία. Το πρώτο φιλί. Το πρώτο άγγιγμα. Η επαφή. Ο έρωτας που γεννήθηκε ανάμεσα σε αυτούς του δύο. Οι συνθήκες. Ο πόλεμος. Η κατοχή. Τα χρόνια που έφυγαν δίχως να επικοινωνήσουν. Δίχως να το καταλάβουν. Η αγάπη που δεν έσβησε. Η επανασύνδεση. Τα χέρια μου. Τα χέρια σου. Τα μάτια μου . Το βλέμμα σου. Η απέραντη αγάπη σου. Η απρόσμενη συνάντησή μας. Τα πρέπει και τα θέλω. Τι θα νικήσει; Μαζί; Χωρίς; Ποιος θα κερδίσει σε αυτό τον αγώνα ψυχή μου; Εσύ;

Καινούριος και παλιός συναντιούνται στο σταυροδρόμι του χρόνου, εκεί όπου το πριν και το μετά γίνονται μία λεπτή γραμμή. Μια γραμμή που δεν χωρίζει, αλλά ενώνει. Άραγε φέρνει όλα αυτά που περιμένουμε ακόμη ; Ή μήπως φέρνει εκείνα που το βλέμμα μας δεν έχει ακόμη μάθει να αναγνωρίζει; Ο παλιός χρόνος μοιάζει με ολοκληρωμένο έργο. Έχει στρώσεις, διορθώσεις... σημεία φωτεινά και σημεία που έμειναν επίτηδες σκοτεινά για να ανασαίνει το φως.! Κουβαλά χρώματα δουλεμένα με υπομον

1/1/93 Η βασιλόπιτα βρισκότανε τοποθετημένη στο κέντρο του χαμηλού τραπεζιού. Ένα άσπρο κεντημένο σεμεδάκι ήτανε στη μέση, αυτό που βγάζανε από το συρτάρι κάθε γιορτές. Το σπίτι μοσχοβολούσε από τη βασιλόπιτα. Ο Λάκης έψησε καστανά στη σόμπα. Η καμπουριαστή φιγούρα του πατέρα απλωμένη στον καναπέ του χάζευε τηλεόραση. Η θεία την είχε φέρει δώρο στα γενέθλια του. Ο αδερφός μου είχε ένα μόνιμα βαριεστημένο βλέμμα. Η ώρα πήγε δώδεκα παρά ένα, έφτασα στην κουζίνα γρήγορα , έπιασα