ΥΓΙΕΙΣ ΚΑΙ ΑΡΡΩΣΤΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ Ιστορία 2η «Στην υγειά μας, ρε παιδιά!», σήκωνε το σφηνάκι με το τσίπουρο ο Νώντας και όλοι μαζί πίναν μονορούφι στην υγειά του καθενός με τη σειρά. Δέκα φίλοι, στρυμωγμένοι σα σταφύλι σε ουζερί στο λιμάνι του Βόλου. Πρώτη γύρα, πρώτος μεζές ψωμάκι, ελιά, λακέρδα. Δεύτερη γύρα, τσιτσίραβλα. Τρίτη γύρα, γαύρος στο φούρνο. Τέταρτη, Πέμπτη,…Στην δέκατηπέμντη γύρα, γύριζαν όλα. Και το σφηνάκι φάνταζε σαν κρασοπότηρο. Ο Νώντας, ο Φώντας, ο Μά

Δεν ήταν το βάρος του παιδιού που μεγάλωνε το πρόβλημά της. Ήξερε ότι θα άφηνε την οικογένειά της και θα μετακόμιζε σε μια χώρα που τα δικαιώματα του γιου της θα ήταν αντάξια των ειδικών προβλημάτων του. «Τόση περιουσία, κι ο γιος της είναι ΑΜΕΑ· σε μας έτυχε;» Άκουγε τον πατέρα της να μιλά στο τηλέφωνο με τον εξαφανισμένο χρόνια τώρα, αδερφό της, που "έκανε" τη ζωή του, σε κάθε μέρος της γης. Φυσικά, δεν έσπαγε τα αυγά με τον μπαμπά τους ο Τζανής, γιατί ήταν πολλά τα

Το σπίτι μύριζε πάντα λεβάντα και φρεσκοπλυμένα αρωματισμένα πατώματα... Είχε χτίσει τη δική της "ασπίδα". Έπρεπε όλα να είναι στην εντέλεια, οι γωνίες των ακριβών χαλιών να ήταν ίδιες, ευθυγραμμισμένες, οι πίνακες στους τοίχους ξεσκονισμένοι, και το δείπνο έπρεπε να αρχίσει ακριβώς στις οκτώ, έτσι θα γλίτωνε τα προβλήματα κι οι καταιγίδες δεν θα ξεσπούσαν. Η Ελένη κοίταξε θλιμμένη το φλιτζάνι στο χέρι της. Ήταν το αγαπημένο του, με τη χρυσή μπορντούρα,και το γαλανό με ρ

Κάποιες αγάπες μένουν σιωπηλές, λες και ξέρουν πως δεν προορίζονται να ζήσουν σ’ αυτή τη ζωή. Ριζώνουν αθόρυβα, σαν αγριολούλουδα σε γη που δεν καλλιεργήθηκε ποτέ, και ανθίζουν και μυρίζουν μακριά, ζουν μόνο μέσα σε βλέμματα που κράτησαν λίγο περισσότερο απ’ όσο έπρεπε. Έρχονται όπως έρχεται η άνοιξη μετά από έναν κουρασμένο χειμώνα, χωρίς να ρωτήσουν, χωρίς να υποσχεθούν. Απλώνουν ένα φως λαμπερό, εκεί που είχες μάθει να ζεις στο μισοσκόταδο! Και ξαφνικά μέσα σου όλα αλλάζου

Η σχέση μου με την θάλασσα ήταν πάντα περίεργη. Ποικιλία από συναισθήματα με κατέκλυζαν κάθε φορά που την συναντούσα στο δρόμο μου. Το χειμώνα κρύα και απόμακρη,το καλοκαίρι ζεστή και παιχνιδιάρικη. Όταν ήρθες εσύ. Όταν ήρθες εσύ ο μαχητής της θάλασσας και μπήκες στη ζωή μου,όλα άλλαξαν. Η θάλασσα άρχισε να μοιάζει οικεία. Δεν με τρόμαζαν τα μεγάλα θεριά. Τα κύματα δεν φάνταζαν τόσο άγρια. Έδωσες νόημα στη ζωή μου κι ας κράτησες μόνο μια στιγμή. Ωραία ιστορία. Που θα μπορούσε

Άνοιξη πολυτάλαντη αέρινη φευγάτη, αμυγδαλιές χωρίς φωνή... μας γύρισες την πλάτη! Δεν φταις εσύ δεν φταίμε εμείς, ούτε η θεία πλάση. Θεός αγάπη ευλόγησε ομως ιός επλάστη! Νιώθεις μονάχη, σιωπηλή οι κάμποι σώπασαν κι αυτοί Άνοιξη που δεν άνοιξες ακόμα τα φτερά σου.. Ούτε και χάδι ανθρώπινο άγγιξε τα μαλλιά σου... Μην παρατάς το βλέμμα σου τα μάτια σου ανθίζουν ρέουν αγάπης όνειρα, χελιδονιών φωνούλες, όλα μαζί σου καρτερούν.. ελπίδες πλημμυρίζουν! Κατερίνα Ηρακλέους 🌹

Το τραγούδι στο αυτοκίνητο βοηθούσε την Σοφία να ξεχάσει τον καυγά με τον Σταμάτη. Φυσικά, μέχρι να ξεσπάσει η οργή του και να περάσει ο θυμός του, η Σοφία θα επέστρεφε. Δεν γνώριζε τίποτα για τη ζωή του και ο μόνιμος καυγάς της μαζί του ήταν μόνο αυτός. Καθηγητής της στο πανεπιστήμιο, την ερωτεύθηκε σφοδρά. Το μόνο που της ζήτησε ήταν να γίνει γυναίκα του, δίχως ποτέ να της δώσει την παραμικρή λεπτομέρεια για την οικογένειά του, τους γονείς και τα παιδιά του. Τους χώριζαν εί

Νόμιζα ότι η καρδιά μου τα είχε νιώσει όλα, ότι είχε δοκιμάσει το πιο γλυκόπικρο φιλί και είχε κουρνιάσει στην πιο τρυφερή αγκαλιά. Στα ταξίδια μου πίστεψα πως είχα δει το πιο ρομαντικό ηλιοβασίλεμα, την πιο ήσυχη και υποσχόμενη ανατολή. Κοίταζα πάντα τη θάλασσα, στεκόμουν pμπροστά της και νόμιζα πως καταλάβαινα τα μυστικά της. Τώρα ξέρω πως δεν τα ήξερα όλα ! Πάντα κάτι έλειπε,ένα λιμάνι που να μοιάζει «δικό μου». Περιπλανιόμουν σαν κύμα. Πότε ήρεμο, πότε άγριο, πάντα όμως σ

Όπως η θάλασσα δεν είναι ίδια κάθε φορά, έτσι κι εγώ. Άλλοτε μου δείχνει γαλήνη και κάποτε πρόσωπα που δεν ήξερα πως κουβαλάω. Στους αντικατοπτρισμούς της χωράνε επιθυμίες, ελλείψεις. Και εκείνες οι μορφές που έρχονται όταν κάτι μέσα μου ζητά ένα όνομα. Δεν ξέρω αν σε κοιτάζω ή αν με κοιτάζεις εσύ. Ξέρω μόνο πως ό,τι εμφανίζεται στο νερό…δεν γεννιέται εκεί. Η θάλασσα δεν λέει ποτέ ψέματα! Η γαλήνη σου με ξεσηκώνει όσο και η φουρτούνα σου. Στην ηρεμία σου ακούω πιο καθαρά όσ

Την είχε αποτυπώσει στη μνήμη του, κουλουριασμένη στο σκαλοπάτι, με το βιβλίο στην ποδιά και το γάτο να χουζουρεύει στα πόδια της. Θυμόταν καλά το αγγελοκαμωτό πρόσωπο, τη θάλασσα των μαλλιών της και τη λάμψη των ματιών της, που έσταζαν κάτι ανάμεσα στην οργή και τη λαχτάρα, τον έρωτα και το θάνατο. Με ακρίβεια θυμόταν και το σπίτι. Ήταν ένα πανέμορφο τρίπατο σπίτι, που ξεχώριζε για την πέτρινη πρόσοψη, τα ολάνοιχτα πορτοπαράθυρα, το πηγάδι στο έμπα του και μια κατάφορτη νε

Ήταν βράδυ. Ο κόσμος πολύς. Τα ποτά. Τα τσιγάρα. Η μουσική. Η μουσική που εσύ επέλεγες να παίξεις. Εγώ στο μπάρ πίνοντας το ποτό μου. Σε είδα. Έκανα την κίνηση μου. Από μακριά. Ήρθες. Μου συστήθηκες,τσουγκρίζοντας το ποτήρι. Έφυγες. Έφυγα. Η πρώτη επικοινωνία. Τα πρώτα μηνύματα. Το καρδιοχτύπι. Η αναμονή. Η επιμονή. Ο έρωτας. Ο έρωτας που γεννήθηκε μέσα μου για σένα. Ο έρωτας που ξεκίνησε. Ο χρόνος που ήθελα να περάσω μαζί σου. Μια ευτυχισμένη περίοδος μέσα μου ξεκινούσε.....

Κάθισα εκεί που αρχίζουν τα κύματα σου, χωρίς να γνωρίζω αλήθεια αν ήρθα για σένα ή για όσα δεν ήθελα να σκεφτώ. Εσύ δεν έκανες τίποτα το υπερβολικό· Απλά ερχόσουν και έφευγες, αγγίζοντας τα ακροδάχτυλα μου. Το νερό σου ψυχρό, ίσως και αδιάφορο, αλλά συνέχισα να σε αφήνω να με αγγίζεις ελαφρά, τόσο, ίσα για να νιώθω την ανατριχίλα που μου προκαλεί το άγγιγμα σου στη ραχοκοκαλιά μου και να προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου πως αυτό μου αρκεί. Και όμως πόσο θα ήθελα να βουτήξω στ

Και να που ήρθε πάλι, μια καινούργια ευθεία, ενός νέου χρόνου. Οι στιγμές που μας βάζουν σε μια διαδικασία σκέψης και σαν να σου λέει η ψυχή σου «αναλογίσου τι έκανες, ποιο ήταν τον χρόνο που έφυγε το μεγαλύτερο μάθημα που είχες;» Μήπως η ησυχία που ήθελες ήταν κρυμμένη σε όλα όσα δεν έγιναν, ή δεν έκανες; Σαν να είσαι μπροστά από έναν σιωπηλό καθρέφτη που σε αναγκάζει να κοιτάξεις πίσω και να δεις την αλήθεια σου· χωρίς καμία ωραιοποίηση!! Μια διαπίστωση ότι η «ησυχία» που κ

Η γνωριμία. Οι ματιές. Η αμηχανία. Το πρώτο φιλί. Το πρώτο άγγιγμα. Η επαφή. Ο έρωτας που γεννήθηκε ανάμεσα σε αυτούς του δύο. Οι συνθήκες. Ο πόλεμος. Η κατοχή. Τα χρόνια που έφυγαν δίχως να επικοινωνήσουν. Δίχως να το καταλάβουν. Η αγάπη που δεν έσβησε. Η επανασύνδεση. Τα χέρια μου. Τα χέρια σου. Τα μάτια μου . Το βλέμμα σου. Η απέραντη αγάπη σου. Η απρόσμενη συνάντησή μας. Τα πρέπει και τα θέλω. Τι θα νικήσει; Μαζί; Χωρίς; Ποιος θα κερδίσει σε αυτό τον αγώνα ψυχή μου; Εσύ;

Καινούριος και παλιός συναντιούνται στο σταυροδρόμι του χρόνου, εκεί όπου το πριν και το μετά γίνονται μία λεπτή γραμμή. Μια γραμμή που δεν χωρίζει, αλλά ενώνει. Άραγε φέρνει όλα αυτά που περιμένουμε ακόμη ; Ή μήπως φέρνει εκείνα που το βλέμμα μας δεν έχει ακόμη μάθει να αναγνωρίζει; Ο παλιός χρόνος μοιάζει με ολοκληρωμένο έργο. Έχει στρώσεις, διορθώσεις... σημεία φωτεινά και σημεία που έμειναν επίτηδες σκοτεινά για να ανασαίνει το φως.! Κουβαλά χρώματα δουλεμένα με υπομον

1/1/93 Η βασιλόπιτα βρισκότανε τοποθετημένη στο κέντρο του χαμηλού τραπεζιού. Ένα άσπρο κεντημένο σεμεδάκι ήτανε στη μέση, αυτό που βγάζανε από το συρτάρι κάθε γιορτές. Το σπίτι μοσχοβολούσε από τη βασιλόπιτα. Ο Λάκης έψησε καστανά στη σόμπα. Η καμπουριαστή φιγούρα του πατέρα απλωμένη στον καναπέ του χάζευε τηλεόραση. Η θεία την είχε φέρει δώρο στα γενέθλια του. Ο αδερφός μου είχε ένα μόνιμα βαριεστημένο βλέμμα. Η ώρα πήγε δώδεκα παρά ένα, έφτασα στην κουζίνα γρήγορα , έπιασα

23 Δεκεμβρίου 2030 και τα γράμματα και τα emails, εξακολουθούσαν να έρχονται σε εκατοντάδες στο εργαστήριο του Αη Βασίλη. Η κυρία Αγιοβασίλενα, πηγαινοερχόταν στην κουζίνα της ετοιμάζοντας χριστουγεννιάτικα γλυκά και φαγητά για τα ξωτικά της που δούλευαν πυρετωδώς για τα δώρα των παιδιών! Φέτος ήταν μια χρονιά γεμάτη με κομπιούτερ, τάμπλετ, ηλεκτρονικές συσκευές διαφόρων ειδών και το τμήμα ηλεκτρονικών είχε πάρει φωτιά !! Η ομάδα «διαλεύκανσης & επεξεργασίας» διάβαζε όλα τα

Δεκέμβριος….και έχει αρχίσει να χειμωνιάζει στην καρδιά μου. Είναι που έφυγες πάλι και μαζί με τη δική σου φυγή ήρθε το κρύο να μου θυμίζει πως μόνο κοντά σου υπάρχει εκείνη η γλυκιά ανατριχίλα που με κάνει να ζεσταίνομαι μέσα μου. Η χαρά μου, ξέροντας πως θα έρθεις δεν είναι θορυβώδης· είναι ένα απαλό άγγιγμα, σαν να ξέρεις πώς να με ξεδιπλώσεις με τον μοναδικό τρόπο που εσύ ξέρεις. Κι αν με ακουμπήσεις, έστω και στιγμιαία, όλο μου το σώμα θυμάται γιατί σε θέλει. Δεν είναι μ

Ανασφάλεια Δεν είχα ποτέ εμπιστοσύνη στον Εαυτό μου! Είχα μοιάσει της Μανούλας μου! Πνιγόμουν σε μια "κουταλιά" νερό. Νόμιζα με το παραμικρό.... ότι θα πέσω στο γκρεμό! Αυτή η ανασφάλεια με σημάδεψε... ίσως γιατί θεοποίησα το "χρήμα". Το θεωρούσα φυγόκεντρη δύναμη. Κι επειδή δούλευα μέρα- νύχτα να το αποκτήσω.... Φοβόμουν μήπως άδικα το σπαταλήσω. Ποτέ μα ποτέ δεν είχα εμπιστοσύνη στον εαυτό μου... Ίσως γιατί τίποτε δεν μου χαρίστηκε... Πλήρωνα ακριβά ακόμα και τον αέρα που α

Δεν μας ήταν ποτέ γραφτό, να είμαστε στο ίδιο κεφάλαιο της μοίρας. Ποτέ δεν ήμασταν προορισμένοι να κρατηθούμε χέρι-χέρι κάτω από τον ίδιο ουρανό. Δεν ήμουν δικιά σου. Δεν ήσουν ποτέ, αληθινά, δικός μου. Κι όμως, φοβόμουν μη σε χάσω · σε κρατούσα στην καρδιά μου, κι ας ήσουν σαν τον άνεμο. Μία ερχόσουν σαν άνεμος. Μετά…έφευγες σαν σιωπή μακριά μου. Δεν θυμάμαι καν την τελευταία σου λέξη. Θυμάμαι μόνο τη σιωπή που την ακολούθησε. Ήσουν ένα όνειρο, όμορφο, αλλά όχι αληθινό για