Ανασφάλεια.

Ανασφάλεια

Δεν είχα ποτέ εμπιστοσύνη στον Εαυτό μου!

Είχα μοιάσει της Μανούλας μου!

Πνιγόμουν σε μια "κουταλιά" νερό.

Νόμιζα με το παραμικρό.... ότι θα πέσω στο γκρεμό!

Αυτή η ανασφάλεια με σημάδεψε...

ίσως γιατί θεοποίησα το "χρήμα".

Το θεωρούσα φυγόκεντρη δύναμη.

Κι επειδή δούλευα μέρα- νύχτα να το αποκτήσω....

Φοβόμουν μήπως άδικα το σπαταλήσω.

Ποτέ μα ποτέ δεν είχα εμπιστοσύνη στον εαυτό μου...

Ίσως γιατί τίποτε δεν μου χαρίστηκε...

Πλήρωνα ακριβά ακόμα και τον αέρα που ανέπνεα.

Ποτέ μα ποτέ δεν μου δόθηκε αμισθί ένα χάδι αληθινό.

Μια καλή κουβέντα για επιβράβευση....

Θεωρούσα αυτονόητο,

να δουλεύω και να σωπαίνω....

Είδα κι έζησα πολλά, και φυσικά το "πεζοδρόμιο".

Ήταν σχολείο ζωής για μένα.....

Ποτέ μου δεν φοβήθηκα τη Νύχτα...

Ίσως γιατί είχα φυλαχτό τα λόγια της Γιαγιάς!

Μην φοβάσαι Περιστέρα μου...

Η Νύχτα είναι σαν την Μέρα...

Φρόντιζε μόνο να κάνεις δουλειές και να σε βλέπει ο Ήλιος!

Ποτέ μα ποτέ στα σκοτεινά...

Γιατί το σκοτάδι δεν προσφέρει ποτέ στον Άνθρωπο...

Θεού Σημάδι!

Σμαραγδή Κουτσοπέτρου 🌹