Ψάχνοντας τη δική μου ακτή 🧡

Νόμιζα ότι η καρδιά μου τα είχε νιώσει όλα, ότι είχε δοκιμάσει το πιο γλυκόπικρο φιλί και είχε κουρνιάσει στην πιο τρυφερή αγκαλιά.

Στα ταξίδια μου πίστεψα πως είχα δει το πιο ρομαντικό ηλιοβασίλεμα, την πιο ήσυχη και υποσχόμενη ανατολή.

Κοίταζα πάντα τη θάλασσα, στεκόμουν pμπροστά της και νόμιζα πως καταλάβαινα τα μυστικά της.

Τώρα ξέρω πως δεν τα ήξερα όλα ! Πάντα κάτι έλειπε,ένα λιμάνι που να μοιάζει «δικό μου».

Περιπλανιόμουν σαν κύμα.

Πότε ήρεμο, πότε άγριο, πάντα όμως σε κίνηση, πάντα σε αναζήτηση ενός τόπου να σταθώ.

Τα μάτια μου ήταν κλειστά, τα φτερά μου μισοκατεστραμμένα

και μπαλωμένα από παλιές καταιγίδες.

Δεν άφηναν την καρδιά μου να πετάξει.

Κρατούσε μέσα της έναν φόβο που έμοιαζε με άμυνα.

Κι ύστερα…ήρθε μια ματιά, από δύο μάτια γεμάτα φως και ζωή!

Κι ένα τραγούδι που έμοιαζε να γνωρίζει την καρδιά μου πριν ακόμη τη γνωρίσω εγώ!

Και ξαφνικά ο κόσμος γύρω μου ολοκληρώθηκε.

Στα μάτια αυτά, οι άμυνες δεν λύγισαν απλώς· κατέρρευσαν σαν παλιά τείχη που δεν είχαν πια λόγο να υπάρχουν.

Κανένα άγγιγμα, κανένα βλέμμα, κανένα φιλί, καμιά ανατολή που είδα στις θάλασσες του κόσμου,

δεν μπορεί να συγκριθεί με εκείνη την πρώτη στιγμή που οι ματιές μας συναντήθηκαν.

Και τότε κατάλαβα κάτι που δεν είχα καταλάβει ποτέ πριν!

Μπορεί να έχεις δει χίλιες ανατολές, να έχεις ταξιδέψει σε αμέτρητες θάλασσες… κι όμως να μην έχεις φτάσει πουθενά…μέχρι τη στιγμή εκείνη που συναντάς την ακτή σου!!

Μαρία Μίτα Νικολάου 🌹