τα καλοκαίρια απο τον Ιούλιο/ Αύγουστο του 1974 δεν χόρεψαν ξανά καλαματιανό με το άσπρο μαντήλι στο χέρι να πετάει με χαρά και μαζί με τις φιγούρες της νιότης να χαρίζουν το ζωηρό χαμόγελο γεμάτο ήλιους και φεγγάρια! τα χρόνια από τότε βάλανε μαύρα μαντήλια στο κεφάλι , στην ψυχή , μπαινοβγαίνουν από πόρτες άγνωστες, ανοίγουν παράθυρα που κοιτάζουν σε τοίχους, φυτεύουν γιασεμιά και ξεραίνουν, άτοπα, ξένα, χώμα σκληρό, τάφοι που κλείνουν αλλά η γη δεν φυτεύεται, τα καλοκαίρια

Τα πάντα στην απόλυτη τάξη και ξεκίνησαν… Η νοσταλγία της Άνοιξης… Η συνάντηση της εποχής με τους ανθρώπους που δεν περπατάνε σκυφτοί, δεν φοράνε σκουφιά… και έχουν ανοικτά αυτιά για να ακούνε τα τραγούδια τους. Μοναδικοί ταξιδιώτες χ ω ρ ί ς β α λ ί τ σα.. Κρατάνε στο χέρι μονάχα μια ευχή.. να βρουν ξανά τη φωλιά τους στα μπαλκόνια! Τα έντονα τιτιβίσματα, μας έκαναν να κοιτάξουμε σήμερα ουρανό. Μαυρόασπρο με γαλάζιο αυτή η χρωματική αρμονία της φύσης, ανεπανάληπ

Πως ήταν δυνατόν να χωρέσουν ... ύστερα , τα όνειρά μας σ'ένα στενό κρεβάτι... Κι ύστερα έγινε ελαστικό το κρεβάτι έτσι που να μεταμορφώνει την αρετή μας σε...αμαρτία.. Κι ύστερα έγινε πάλι ελαστικό το κρεβάτι έτσι που να μεταμορφώνει την αμαρτία μας σε αρετή.. Κι ύστερα ανακηρύχθηκε η αρετή κι η αμαρτία σε "ιδέα "... Το ακούσαμε στο πρωινό ξεκίνημα της εθνικής ραδιοφωνίας και θα εορτάζεται λέει κάθε Αύγουστο, με ζέστη , θάλασσα κι αρμύρα. ΝΙΚΟΛΑΣ ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΣ ♥️

Αυτοπεποίθηση Αυτοπεποίθηση λέξη σύνθετη, περίπλοκη, απαιτητική, μοιάζει γυναίκα ξελογιάστρα... Σε υποδέχεται με αγκαλιές,με νάζια... και καπρίτσια..... Βγαίνει σεργιάνι και ξελογιάζεται από τα γιατροσόφια της Μοίρας.... Πλέκουν μαζί σαν Δίδυμες αδελφές συνωμοσίες... πάσης φύσεως τελετές και πολλές ραδιουργίες... Καιροφυλακτούν να σε μειώσουν, να σου θυμίσουν χρόνια πέτρινα, ασβεστωμένα με τη γύρη των λουλουδιών που μάζευες στον κάμπο..... Αμέσως μετά από τον Έβδομο ουρανό π

Πριν τη λέξη… Βλέμμα που καρτερεί το θαύμα. Χέρι που αναζητά άλλο χέρι. Καρδιές που χωρίς χάρτες περιφέρονται μοναχές, νομίζοντας πως η μοναξιά είναι πατρίδα. Κι ύστερα… Έρχεται η λέξη! Μικρή εύθραυστη, αλλά κόσμους μετακινεί! Ατέλειωτος δρόμος προσφοράς, μοίρασμα απλόχερο χρόνου, φόβου και ονείρων. Για την Αγάπη μιλώ. Που δε ζει στη λέξη. Ζει, πριν να ειπωθεί, στα μάτια που χωρίς εξηγήσεις καταλαβαίνουν. Και συνεχίζει…συνεχίζει…συνεχίζει κι όταν δεν υπάρχουν λέξεις. Και μένε

Αν ζούσες στην εποχή μας, Ηρακλή, και στο σταυροδρόμι ανάμεσα στην Αρετή και την Κακία είχες βρεθεί δεν θα΄ταν ξεκάθαρη η επιλογή. Θα μπερδευόσουν σαν εμάς σε αμέτρητες επιλογές και δαιδαλώδεις διαδρομές. Σαν σε λαβύρινθο να' χες βρεθεί, χωρίς να γνωρίζεις αν τη σωστή διαδρομή ακολουθείς ή σε αδιέξοδο θα βρεθείς. Η Αρετή μπερδεύεται με την Κακία, το καλό με το κακό. Κι άλλοτε, σαν να φορούν μάσκες σε ξεγελούν και σε παραπλανούν. Δεν υπάρχει Αθηνά να σε βοηθήσει στις επιλογές.

Ξύπνησα στην πόλη αιώνιου αποχωρισμού. Στις φλέβες αναβόσβηναν φώτα ηλεκτρικά, κι ο άνεμος επέστρεφε, σκληρός, πάγωνε το στήθος, το γεμάτο βαθιές, ανίατες πληγές. Ένα πολύχρωμο πουλί με κοιτάζει με την άγνοια εκείνου που δεν διάλεξε την εφηβεία του. Το είδωλο μιας γυναίκας στέκεται στην άκρη της ζωής . Από συνήθεια κοιτάζω αλλού τα φιλιά της, έγιναν δρόμοι που χύνονται σε θάλασσες ανοιχτές. Το σούρουπο καθημερινά αργεί, το ρολόι μετράει βήματα λαθραία, κι εγώ, με πόδια

Πατέρα μου, Το περιβόλι της καρδιάς μου τράνεψε, άνθισε καρποφόρησε, γιατί με μεράκι τους σπόρους σου φύτεψες με υπομονή και να το ""ιδείς λαχταρούσες Όμως τι κρίμα , έφυγες πολύ νωρίς... μόλις που πρόλαβες να το ποτίσεις... δεν πρόκανες αλλο να το δεις καλέ μου πατέρα ούτε τη συγκομιδή του να χαρείς Θυμάμαι ..... την αγκαλιά σου μοσχοβολούσε τριαντάφυλλα και γιασεμιά.... οι ευχές σου μέσ ' απ ' τη καρδιά σου στα χείλη προσευχές μου , νότες μελωδικές στ ' αυτιά ... Μοσχοθ

Βιάστηκες πολύ, ανθέ της πρόωρης άνοιξης! Σκόρπισες χρώματα και αρώματα πριν δυναμώσουν οι ρίζες σου. Δίχως δύναμη για τα φτερουγίσματα της νιότης! Έλυσες τις πλεξούδες σου με τα πρώτα πεταρίσματα στο στήθος σου. Δρόμοι και πλατείες στολίστηκαν απ' το χρυσαφί των μαλλιών σου! Κολακεύτηκες απ' του ήλιου τα χαμόγελα, απ' τους πόθους που γεννούσε η νεανική σου αύρα. Άγουρη η σκέψη σου ακόμα. Δεν γνώριζες τι σημαίνει "προορισμός". Η πανσέληνος νίκησε τον ήλιο, με τα μυστικά που

Αχ... βάσανο που είν ' η αγάπη.... δεν μπορείς να κλείσεις μάτι ξάγρυπνους νους σου μένει σαν το φάρο στο σκοτάδι την αγάπη να προσμένει.. όλη μέρα , κάθε βράδυ. Η ματιά χαμένη στο αγνάντι μες στη ζέστη, μες τ ' αγιάζι ν' αργοκυλάει ....το δάκρυ. Αχ , Βάσανο που είν ' η αγάπη , Ποτέ δεν της χορταίνουμε ... τα τόσα θέλγητρά της... τον έρωτα , την αγκαλιά , τα τρυφερά τα χάδια της , τα ολόγλυκα φιλιά της κι όλα της ... τα καπρίτσια της ,τα χούγια της, τ ' αγκάθια της καρ

Δε συγκλονίζει τόσο το λευκό μάρμαρο της τετελεσμένης μοίρας όσο η μυρωδιά τού παιδικού θανάτου στο σφοδρό σίφωνα τής ουρανοσύνης. Μα συγκλονίζει πιότερο η άπνοια των ονείρων του λιλιπούτειου αοιδού αντίκρυ στο μνήμα τής χαρμοσύνης Φαντάσου τη ζωή σαν ένα γιγάντιο κέλυφος που προφυλάσσει τον τρυφερό βλαστό από τα πολλαπλά φυσίγγια του συγγενούς εχθρού Και τι μέλλει γενέσθαι από τα χέρια τού ανίκητου "αδερφού" της, θανάτου στο παιχνίδι τής ουρανούπολης με τα πιόνια τού ολέθρο

Αν καταφέρεις να λύσεις τους κάβους ίσως φτάσεις σ 'εκείνα τα λιμάνια που η μοναξιά έχει φτερά. Που η λησμονιά ζητά κόκκινο φιλί ζεστό για να τραφεί. Που τα σχοινιά είναι μεταξωτές κλωστές, στα φλεφαρα σου αργαλειός υφαίνει κάθε βράδυ. Αν καταφέρεις να σπάσεις τους κάβους ίσωςνα βρεθώ κοντά σου, λευκό πανί το φορεμα μου, χωρίς επιστροφή. Ποιος θα το λεγε στους ερμους κάβους ότι δεν υπήρξαν ποτέ ατσάλινοι; Ποιος θα φανταζόταν από τους δύο μας ότι ενα "ίσως" αρκεί... Ρούλα

Ελκόμενες μοναξιές ερωτικά σημαδεμένες σε κοινή καταδίκη Φιλιά, υποσχέσεις, επιθυμίες Ανερμήνευτα σώματα Κλειδιά να ξεσφραγίζουν μονάχα φυλακές Πληγές, ουλές, άλικες ντροπές, αγγίγματα στους λαιμούς των ονομάτων Σαβανωμένα μάτια για να μην βλέπουν τα κελιά τους στον κήπο των τυφλών εραστών Κλειδωμένοι κι οι δυό από μέσα τους Επιπλέουσα, μυρωμένη ερωτική χλωρίδα Λαχτάρα για αίμα από γιασεμιά Μα πώς να στραγγίσεις κόκκινο απ΄ άσπρο; Ακατανόητος κόσμος Δύο ξένοι Δυό φυλακές Σαθρ

Ειρήνη, η πιο ηχηρή του κόσμου η σονάτα, Το αιώνιο χαμόγελο στα χείλη παιδιών, Την πλάσης ολης τ'ονειρο,η ελαφριά ανάσα Ουλές που κλείνουν αιχμηρές στο σώμα των καιρών. Αγώνας είναι ανθρωπιάς,το αίμα και ο μόχθος, Στο πάγιο μας όραμα ειρήνης σταθερής, Μανάδων είναι προσευχή των μαχητών ο πόθος Μες στην καρδιά γαλήνης οι λέξεις συνοχής. Στης έριδος πλοκάμια γίνου σιγής στολίδι, Σε ήρωες βασίσου,στα μπράτσα εργατιάς, Γιατί ποτέ η Ειρήνη δεν γίνεται παιχνίδι, Ζητάει τόλμη η λευ

Δαντελένια ομορφιά των Κυκλάδων Ανάφη του αιγαίου ζωγραφιά της καρδιάς χρυσάφι! ..Που η ματιά να σταματήσει,στο απέραντο γαλάζιο! Σεμνά να σκύψεις να φιλήσειτην εικόνα στο εξωκλήσι, Και το τραχύ χώμα που μυρίζει φασκόμηλο και θυμάρι! Εκεί που ο αέρας με ορμή σε αγκαλιάζει, σε ξαφνιάζει,σε μαγεύει, Εκεί που ο ήλιος από το πρωί παίζειμε τα σύννεφα, με τις βουνοκορφές.. Και χρυσοκεντάει τις αμμουδιές, την θάλασσα! Και κάθε σπιθαμή Αναφιώτικη γη! Και στο πέρασμα του ήλιου ,πυ

Σώπασε ο αχός των κυμάτων κανείς δεν άκουσε το κλάμα του Μπροστά στην προβλήτα τα πλοία άραξαν βουβά Ο ούριος άνεμος γοργά ξεστράτισε κατάπιε την κόκκινη σκόνη θελει να κοιμηθεί στην αγκαλιά της ξεραμένης γης γυρίζουν τα ρολόγια των ναυτικών Στη τρελή πορεία της μαρμαρένιας θάλασσας ακου τα καΐκια..! τραγούδι λυπημένο ψιθυρίζουν Οι χάντρες οι θαλασσιές πλουμιστές αγέρωχες Χτυπιούνται πάνω στα βράχια Σου χαρίζω τα μαργαριτάρια των λαμπερών στρειδιών αφού εσένα έχω Θαλασσινή

Ήλθε ο πατέρας εψές άσπρο κοστούμι φορούσε μ' ένα λουλουδάκι κόκκινο στη μπουτονιέρα και ψάθινο καπέλο - Παναμά - " Κάθισε " του είπα " να φάμε μαζί " - " Όχι " μου λέει " με περιμένει η μαμά " " Μην την αφήσω μόνη και της κακοφανεί " Έσκυψα κι απόθεσα ένα αγάπης φιλί σε χέρι που κράτησε σθεναρά τη ζωή Να τύχω μια ευχή πατρική την περπατησιά μου στα κακοτράχαλα να ευλογεί Γύρισε με κοίταξε υπομειδιώντας με στοργή Κι έφυγε ευθυτενής τους ουράνιους δρόμους να διαβεί κοντά στο

Βαθιά μέσα σου το ήξερες, ότι ο ήλιος δεν φέρνει την ανατολή. Βαθιά μέσα σου το ήξερες, ότι ένα κύμα δεν μπορεί να γίνει θάλασσα. Βαθιά μέσα σου το ήξερες, ότι τα καλοκαίρια δεν μετριούνται από την άμμο. Βαθιά μέσα σου το ήξερες, ότι κάθε πεταλούδα δεν παίρνει πάντα φτερά. Βαθιά μέσα σου το ήξερες, ότι όλοι οι Άγιοι δεν φορούν φυλαχτό. Βαθιά μέσα σου το ήξερες, ότι όλοι οι στίχοι δεν έχουν μουσική. Βαθιά μέσα σου το ήξερες, ότι η αγάπη έχει δεσμά. Βαθιά μέσα σου το ήξερες, ότ

Αναπολώντας ... ατέλειωτες στιγμές... στην αγκαλιά του , το στόμα να μου κλείνουν... τα φιλιά του , φωτιά η ματιά του, να με καίει ο έρωτάς του, να μου τραγουδάει... με το χρώμα της αγάπης σου ντύνω την ψυχή , την καρδιά , τα ονειρά σου ... Με το κόκκινο χρώμα, της φωτιάς , του Έρωτα της ζωής ,της Ευτυχίας. Της νοσταλγίας οι σκέψεις απόψε με ταξιδεύουν ... κι έχει μια Πανσέληνο Θ ε έ μου ! στου δειλινού την κοραλένια ώρα, την ώρα που βραδιάζ

Άνεμος είσαι κι η καρδιά μου ανεμώνη που ανθίζει στα χείλη σου. Ριζώνεις σαν το αμάραντο γαρύφαλλο στην καρδιά μου που κλείνει τα πέταλα προς τα μέσα, να μη χαθείς… Μ´αγγίζεις… Γλαρώνει η ψυχή στα πελώρια μάτια της αγάπης. Τ´άστρα και το φεγγάρι δικά μας κι ο έρωτας ζάλο να λαχταρίζει από τον σάλο, στου πόθου την πνοή, χάδι και φιλί. Τ´όνειρο θα δέσω στην ουρά του χαρταετού να πιαστεί στον ουρανό ν´ανεβεί. Να ζήσουμε τ´όνειρο σαν παιδιά στο συνένοχο φως του φεγγαριού τραγ