Έλα να δεις τι χρώμα   Που έχει ο ουρανός   Είναι αυτή η ώρα   Που πέρασε καπνός   Πάρε λίγη γαλήνη   Απ' του ήλιου τη μουντάδα   Που έπεσε στη δύση   Κι έχασε τη λιακάδα   Μα δεν ειν' αυτό μουντάδα    Πέφτει η σκοτεινιά   Ομίχλη και θαμπάδα   Εδώ, να εδώ νά    Μια Κυριακή που πέρασε     Μες τη μελαγχολία    Μούχρωμα με εγέμισε    Κι έφυγε μες τα κρύα    Όμως για δες εκεί    Το χρώμα του ουρανού    Αλλάζει βήμα βήμα       Πολύχρωμο παντού     Ροζ βιολετί ταμπά     Το κρύο περ

Ξαναβρεθήκαμε τυχαία... Τα χρόνια κύλισαν γοργά σαν ορμητικά ποτάμια... Η πρώτη αύρα φύσηξε και σκόρπισε την ομίχλη των παρεξηγήσεων. Οι θύελλες των διλημμάτων αντικαταστάθηκαν από αίθριους ουρανούς λογικής, περίσκεψης και ελπιδοφόρας κατανόησης. Σαν άγγελοι προσμονής τα μάτια σου, περίμεναν τα δικά μου στο κατώφλι των βλεμμάτων... Τα είπαμε μετά από τόσο καιρό... Όταν χωρίσαμε αφήσαμε στα μάτια μας διψασμένα ρυάκια αγάπης, ορίζοντες ηλιοβασίλεματος πόθου... Αφήσαμε μια φωτιά

Συ που φορείς στις ολόγιομες ακτίδες σου αίμα φρέσκο, ποθείς ακόρεστα, αφλόγιστο, τον θάνατο. Ως μοίρα γυάλινη σπάζεις και μέσα στον φωτεινό σου κρότο φωτίζεις το μονοπάτι του Άδη. Με κομψότητα, ως πυγολαμπίδα στα βραδινά χωράφια του έρωτα. Με απαλότητα, σαν χνούδι από θηλυκό χαμόγελο πριν την άρνηση. Με νοθρότητα, σαν νυχτολούλουδο σφαγμένο απ’ τους χυμούς της νιότης. Σαν κλέφτης που παρατείνει τη διάρκεια της κλοπής τοποθετώντας με ευλάβεια τα κλοπιμαία σε τροπή επηρμένη. Σ

Μην λυπάσαι, η Άνοιξη μπήκε, δεν τσούγκρισε όμως ακόμα το λουλουδένιο ποτήρι της, κάθε τόσο γουρλώνει τα μάτια της και αδημονεί πότε θα καθήσει στο θρόνο, να πάρει το ντέφι για να διαλαλήσει την όμορφη πραμάτεια της. - Μείνε ακόμα λίγο Χειμώνα, κράτησε με στους ώμους σου, η ψυχή σου είναι λευκή, καθαρή σαν το χιόνι, σε αγαπώ Χειμώνα, γεννήθηκα την πρώτη μέρα που μπήκες, σε βλέπω που φεύγεις σιγά σιγά, και λιώνω όπως λιώνει το χιόνι σου. Τροχός είναι η ζωή, θα ξανάρθεις! (Απο

🌹Άγρυπνες νύχτες... Πίσω από τοίχους που όρθωσε η σκαπάνη της Μνήμης... ✨️Ἀεί η Μνήμη... Νῦν οι ρωγμές απ' όπου εισέρχεται του καλπασμού σου η λάμψη... 💕Άγρυπνες νύχτες γνώριμες... Νῦν το αηδόνι στο παράθυρο που υμνεί το όνομά σου Νῦν η επίκληση του βασιλικού που σκορπίζει παντού την ευωδιαστή σου ανάσα... 🌹Ἀεί η Μνήμη η ανεξίτηλη... Γεμίζει το σκοτεινό δωμάτιο με το ζωτικό χρώμα της πανσέληνης φωνής σου που χαράσσεται αδιάλειπτα στο δέρμα μου το γήινο... ως τον βυθό του χ

Ερχόσουν σα θύελλα και η αγωνία έσφιγγε την καρδιά μου σαν έγραφα ποιήματα ερωτικά και μάζευα από το πάτωμα τους πόθους μου. Κάθε που σου έγραφα έτρεμα μην δραπετεύσεις από το όνειρο μαζί με όλα σου τα' αστέρια που φώτιζαν τα μάτια μου. Τώρα προσπαθώ να μη σου γράφω παλεύω μες την πυκνή ομίχλη με τους δαίμονες γιατί φοβάμαι μην χάσω τον παράδεισο, τον δικό μου παράδεισο, Είπα να ξεριζώσω τα μάτια μου να μη γέρνουν μαραμένα πλάι σου μες το μισοσκόταδο που οι πληγές ματώνουν. Ν

Γυναίκα εσύ Που το φως σου υποκλίνεται στη σιωπή, τα μαλλιά σου κεντούν τα όνειρα κι η αγκάλη σου κρατιέται από τους χρόνους Τα μάτια σου ανοικτά σαν καθρέφτες, δυο φεγγάρια που εξομολογούν τις νύχτες Με ανάσες να πλέκουν υποσχέσεις Κατακόκκινα τα χείλη, να πετούν φλόγες Και οι λέξεις να γλιστρούν απαλά απ’ τις άκρες τους να σκοντάφτουν στο στόμα σου και να χύνονται μες στη ψυχή σου Γυναίκα εσύ Γυμνή, μα και ντυμένη έρωτα, με την ομορφιά σου την ανεξίτηλη Έκσταση κόκκινου κρα

Οι γυναίκες δεν γράφουν ποίηση, της έλεγαν. Ψέματα λένε... Οι γυναίκες μόνο ξέρουν... Σήμερα θα έγραφε... Γυμνή, ξυπόλητη σαν μια αμαρτωλή... Κανείς δεν θα την κοίταζε. Κανείς δεν θα μετρούσε τις πληγές της . Κανείς δεν θα έβλεπε τα δάκρυα της. Βάδιζε με τα βήματα της ανάποδα πάνω στο αίμα. Κάθε τόσο σταματούσε και έσταζαν οι κραυγές στο πάτωμα. Γυναίκα...η ζωή συνεχίζεται.... Συγνώμη... Σωτηρούλλα Τζιαμπουρή 🌹

ΜΕΙΝΕ… Μείνε αγαπημένε μου άνεμε, λεοντόκαρδε άρχοντά μου, κλέφτη των ονείρων μου και Σεπτεμβριανέ μου κουρσάρε. Μείνε σε μια κορφούλα της Αττικής γης, σε μια βουνοπλαγιά του ονείρου, να κυνηγάς ορτύκια, με το εύστοχο δίκαννο της διερεμένης καρδιάς σου. Μείνε σε μια δαντελένια ακτή, του Νότιου Ευβοϊκού και ρίξε με τον μαΐστρο σου, ρίξε θαλασσοταραχές, ρίξε ναυάγια, στις σειρήνες του μυαλού μου. Μείνε μείνε σαν ζάλη ερωτική, σαν λωτός, σαν φιλί της καρδιάς και σαν αγγελικό σφύ

Σουρίζει η καρδιά στον αγέρα ψάχνει τον ήλιο τον ξανθό ν´αστράφτει νέες ελπίδες σαν φρυκτωρός πυρσός, σκοπιωρός στις ερπύστριες και στα καστέλια του μυαλού να οδηγεί θαρρούμενα το όραμα. Καταιγίδες κι άνεμοι τη μαστιγώνουν,  φτερομαδιούνται τα όνειρα  στο πούσι της ζωής χτυπιούνται πυρρά γλαροπούλια  με πληγωμένο το ραμφί τους  ενάντια στα κύματα. Βουλιαγμένη η καρδιά αναζητά το ξέφωτο, νιολουσμένο από έναν γαλανό ουρανό σ´ένα ηλιοφρυμένο βράχο να πετάξει το κάλπικο κέρμα της

Στην αυλή δυο πιτσιρίκοι τρέχουν παίζοντας ξυλίκι, κλέφτες, αστυνόμοι, αμάδες και γελούν κρυφά οι μανάδες. Τι χαρά και τι ευτυχία, παρατήσαν τα βιβλία. Αύριο Κυριακή και σχόλη, του παπά ευχή θα πάρουν όλοι. Τα παιχνίδια κι οι χαρές ξεσηκώνουν γειτονιές, κάθε σπίτι ένα παιδί κι όλη η γη σε μια αυλή. Ρούχα, γόνατα σχισμένα, μα στα μάτια δάκρυ κανένα. Τον γλυκόπικρο πόνο ετούτο θα ´χουνε στερνό τους πλούτο. Μα σαν λάλησε ο πετεινός, ξύπνησα και ήμουν μοναχός. Πού να πήγε η τρελο

Σαν έρχεται η άνοιξη, συμβαίνει καθίζηση στις λέξεις. Ανθίζει ο Θεός - αλλάζει δέρμα και το ξεχνάει πάνω στα δέντρα. Ασθμαίνει ο κύκλος. Οι νεκροί σε νάρκη χειμερία - κάνουν πρόβες επιστροφής• μπερδεύουν τα ονόματά μας. Σαν έρχεται η άνοιξη, καταφεύγω στο συνοικιακό τρελάδικο. Κάνω παρέα με ποιητές που τους άφησαν πεινασμένους - τους αφαίρεσαν την αγωνία και την πούλησαν χύμα. Με έναν έρωτα ψυχότροπα νοθευμένο κάθομαι και μετράω παλμούς σε ένα ρολόι που δείχνει μόνο φθινόπωρο

Πάντα στη δύσκολη στιγμή ένιωθα Ξένη - Μακρινή. Πνιγόμουν σε μια κουταλιά νερό... Φοβόμουν μην τύχει και χαθώ... Έριχνα ψίχουλα στο λυκαυγές... Ποτέ δεν ξέφευγα στις παροχές... Δέκα μετρούσα στις απολαβές... Μια έκοβα για "Φορεσιές"! Άπλωνα σώμα και ψυχή... Μέχρι εκεί που φτάνει το σχοινί... Είχα και φίλους διαλεχτούς... Έζησα σε καιρούς ονειρικούς... Πάντα ήταν εκεί κάθε στιγμή Όταν δεν είχα τρόπο διαφυγής... Άνοιξαν πόρτα να διαβώ... Δρόμο να περπατήσω Γιοφύρι

Ανοησία το ψέμα, ανοησία η κοροϊδία μεταξύ ανθρώπων. Ανοησία να νομίζεις ότι έχεις τη δύναμη και τον τρόπο να κοροϊδεύεις τους υπόλοιπους. Πόσο δύσκολο να κρατήσεις ισορροπία; Πόσο εύκολο να κοιτάς κάποιον στα μάτια; Ακόμα πιο δύσκολο να κρατηθείς στην επιφάνεια της ειλικρίνειας. Μάταια κάποιοι άνθρωποι πασχίζουν να μη γίνουν μέρος αυτής της συμπεριφοράς. Εμφανίζονται ως άτολμοι και συνάμα ευγενικοί. Κρύβονται πίσω από το ψέμα και το φθόνο. Χαρούμενοι, δήθεν ντόμπροι, σε πλησ

Η μέση Ανατολή φλέγεται, ο κόσμος της στενάζει, την Κύπρο μπλέκουνε, κι εμάς επηρεάζει. Στα δίχτυα,μας έμπλεξαν, κι ο κόσμος υποφέρει, παίζουνε με τις ζωές, τούτη η σύρραξη...Τί πάλιν θα φέρει.... Φόβος κι απόγνωση ξανά, τρέμει το φυλλοκάρδι, σε μιά γωνιά μας στρίμωξαν, συμφέροντα έχουν άλλοι. Πύρινα είναι τα πουλιά, που μακριά εκσφενδονίζουν, κι όπου καθήσουν άτσαλα, φωτιά παντού σκορπίζουν. Κράτα γερά Κύπρος μας, τα σπλάχνα σου γυρεύουν, άλλοι οι άρχοντες εδώ, κι άλλοι μας

...τούτες οι στιγμές λες είναι παιχνίδι βομβαρδίζουν ανθρώπινες ψυχές. Χάθηκαν ήθη και αξίες. Η δύναμη του ισχυρού μοιάζει με θάλασσα που καταπίνεις στους βυθούς, τις αμαρτίες. Με πιόνια μοιάζουμε και μαριονέτες μας κάνουνε κινήσεις που φορές χτυπάμε πάνω σε αμπάρες ανοίγουνε στοές όπου χωράνε πτώματα χωρίς να μας μετράνε. Φρίκη πολέμου δολερή χωρίς να λογαριάζουν ό,τι σκοτώνουν αδερφούς το αίμα είναι ίδιο δεν ξεχωρίζει χρώμα και Θεό. Και οι οβίδες πέφτουν σαν τσαμπιά αρμάδες

Πολλά τα συμφέροντα εν καιρώ πολέμων. Οι λίγοι αποφασίζουν πόσες σταγόνες αίμα θα κυλήσουν στα βιβλία της σύγχρονης γενιάς. Αγνοούνται οι ήρωες... Οι χαλκοφωνίες μοιρολογούν για τους πολλούς, για τα παιδιά που πεθαίνουν στη σκιά της πατρίδας. Η ανατίμηση στη ψυχή τους κοίτεται στον χρυσό βωμό της κερδοσκοπίας. Κάποτε η θάλασσα θα κοκκινίσει από ντροπή, το πράσινο θα ξεβάψει, και η αλαζονεία του ανθρώπου θα κατατροπώσει τον ουρανό. Το οξυγόνο δεν θα πωλείται... Τότε το χρυσάφι

Μου επιτίθεται πάντα τη νύχτα— τότε ανοίγουν οι καταπακτές της Εκεί στα καλά καθούμενα, μου ορμά Όσο περνούν τα χρόνια μου επιτίθεται και μέρα μεσημέρι Μέσα μου υπάρχουν χαρακώματα, φυλακές, περιπολίες της Την ακούω να μου μιλά φωνακτά με βόμβες— δε ψιθυρίζει αυτή Ό,τι έχει να πει, το λέει Γυρίζει το διακόπτη, σε γυρεύει, σε βομβαρδίζει σε κοιτά κατάματα καθώς πάει και έρχεται Άλλες φορές γελά με ριπές, μαζί μου Άλλες, είναι τόσο ορμητική—θυμώνει και μου σκάει χαστούκια Κάποι

Το λιβάνι, το χρυσό και τη σμύρνα τα αφήσαμε δώρα στην ευσπλαχνία που γεννήθηκε και την δίδαξε στους λαούς, έγινε ναός. Οι άνθρωποι που πίστεψαν και έκλαψαν γι' αυτήν, την ακολούθησαν και σαν αστέρι φωτεινό κάλυψε τα πρόσωπα τους! Πώς επιστρέφεις την αγάπη; με αγάπη, γιατί δεν έχει άλλη επιλογή... Φύτεψε ένα δένδρο, φύτεψε μια ρίζα που δεν μάρανε, διέσχισε μια θάλασσα, ανέβα στην κορφή ενός βουνού, η αρχοντιά της αγάπης, το φύσημα της , το πιστεύω της, η ελευθερία της, ενας

ΠΡΩΤΗ ΠΡΑΞΗ  Γέννηση, παιδί ,εφηβεία . Η παιδική ηλικία αγγίζει την πραγματική ζωή ζει με συνειδητότητα όλες τις ώρες. Οι ώρες μεγάλες γεμάτες δεν τις αποσπούν οι αναμνήσεις δεν βαραίνουν προβληματισμοί για το μέλλον. Έχουν προσήλωση στην προσπάθεια Η πιο μεγάλη χρονική διάρκεια ζωής σε αίσθηση είναι  η  εφηβεία Στροφή στον εαυτό Αντίδραση, προβληματισμοί Ανικανοποίητη  ζωή, πολλές άσκοπες ώρες, αδιαφορία, επίθεση, μακραίνει ο χρόνος και  περνάει αργά μέχρι την ώρα της  ανεξα

Τα μάτια δεν αντέχουν να θωρούν την ομορφιά και την περίσσια χάρη, όταν αυγή εκεί στον ουρανό ο ήλιος συναντάει το φεγγάρι. Σ´ έναν σφυκτό ξεχύνονται χορό κι είναι θαρρείς την νίκη ποιός να πάρει. Τα χάνει ο νους μα δεν τολμά να πει, ο ήλιος να νικήσει ή το φεγγάρι; Μα το μυαλό λογάται πιο σοφά, ο ήλιος πύρινο στεφάνι θα φορέσει και νικητής στον ουρανό θα κρεμαστεί όλο τον κόσμο να ζεστάνει αν μπορέσει. Όμως το σούρουπο είναι πια σιμά, οι δυό τους θα βρεθούν ξανά παρέα και

Στο θέρος της γιορτής απλώνεσαι στους ώμους μου, αέρινο στο πυρφόρο φως που σε διαπερνά. Μέχρι το στέρνο κουμπωμένη η κομψότητα, κι όταν ο μύθος του Φαέθοντα υψώνεται, ο γιακάς σου απ' το άρωμα μου ξεδιψά. Ανασηκώνω τα μανίκια ως τον πήχη, με προσοχή μην τσαλακώσω τη λινή ελευθερία σου. Προσθέτεις πάντοτε μέρος της αύρας σου, στους ακύμαντους μήνες τον παφλασμό της γοητείας σου. Κι ύστερα χάνεσαι σα πλησιάσει ο βοριάς. Στις χρυσαφένιες μανσέτες του χρόνου σαν μονόγραμμα φυλάσ

Ένα ποίημα για την Κύπρο που πάλι δοκιμάζεται σκληρά: Πανσέληνος και μπλέκεται το φως της με πυραύλους πάλι κατέφτασαν ορδές οι βάρβαροι με άλλους Ο τόπος βράζει καίγεται καζάνι που κοχλάζει Τα ίδια γίνονταν και χτες τίποτα δεν αλλάζει. Φύλλο μου χρυσοπράσινο σε βάφουνε με αίμα, μα συ κρατάς στα στήθια σου το λούλουδο στο δέρμα. Κουράγιο Κύπρος μ' όμορφη κράτα γερά τα γκέμια, Θα λάμψει πάλι αστροφεγγιά ποτέ δεν ήσουν δέσμια! Αντριάνα Περικλέους Ονουφρίου 🌹

Απο μιά τελεία ... εκεί αρχίζουν και εκεί τελειώνουν ολα σύντομη στάση στο όνομα της συγκίνησης ποιός τελικά επιλέγει ή έχει επιλεχθεί ποιός τελικά για αυτό να νοιάζεται η ευχή μόνο να πλανιέται ονειροπόλος ρομαντικός τρελός ίσως για τα πρακτικά λάθος κεφάλαιο να διαβάζεται συνεχώς δύσκολο δεν είναι μα κ' εάν όχι αληθινό ; τότε... ας έρθει σαν ψέμα . Πάνος Βαρνάβας 🌹