Του Χινοπώρου τα ερωτόλογα, σκόρπια λόγια, έπεα πτερόεντα, ανεμάρπαστα ευχολόγια. Σαν τη βροχή που ραΐζει τη γης αδειάζει την καρδιά, κλαρί γυμνό η  αγάπη στενάζει στην ερημιά. Της Χειμωνιάς η αγκαλιά στάζει πάχνη και παγωνιά, χειμάζει κρύα η καρδιά χωρίς χάδια και ζεστασιά. Νεφελοστοιβάχτης ο ουρανός δριμώνει τη μάνητα κάνει θιαμπόλι την καρδιά χτυπώντας την ανελέητα. Την Άνοιξη ο έρωτας ανθίζει και τερετίζει, χρώματα κι αρώματα η αγάπη ηδυλίζει. Έμορφη η αγάπη σφύζει στης κ

Πάντοτε τα φώτα θα ανάβουν κι θα σβήνουν. Κι εμείς θα γελάμε η θα κλαίμε... Με πρόσωπα γεμάτα μουτζούρες. Μας αιφνιδιάζουν τα γεγονότα, απρόσμενη τροπή στη ρότα της ζωής. Ικασίες για λιγότερες σορούς, σμίγουν τα φρύδια στη σιωπηλή προσευχή. Απαράβατος κανόνας το θάρρος της αλήθειας... Χάνονται οι δισταγμοί στο βάθος του χρόνου... Θρονιάζεται το φως μεγαλοπρεπές. Εύα Αλιβιζάτου 🪽

Κατέβηκα βαθιά Ακούμπησα αδιέξοδο και έμεινα εκεί να προσπαθώ να βολευτώ στον κλειστό κύκλο του θυμού μου. Ξανά η ζωή με τράβηξε γαντζώθηκα κι εγώ επάνω της Με δύναμη με έσπρωξε Να σταθώ όρθια Να μυρίσω την γύρω ζωντάνια Να αναλογιστώ την δύναμη των στιγμών Να μαγευτώ από την ευωδιά της ζωής Να αφήσω το φως να τρυπώσει σε όλες τις γωνιές του μυαλού Να σβήσει τα σκοτάδια Να σβήσει τις πράξεις που πονάνε Σήκωσα το κεφάλι ο ήλιος φιλικός μου χαμογέλασε και ξάπλωσε στην καρδιά μ

Ένα παράφορο σάλπισμα καλωσόριζε, κάθε απόγευμα, πάντα την ίδια ώρα, το άνοιγμα του υπαίθριου λούνα παρκ. Έμοιαζε, τούτος ο σεμνός επικήδειος ήχος, σαν να υπενθύμιζε στους κατοίκους αυτής της ξεχασμένης πολίχνης μια ζώσα πραγματικότητα. Και μαζί όμως, με έναν ψύχραιμο ρεαλισμό, σαν να επιβεβαίωνε τις τερατώδεις αναλήθειες που έκαναν τάχα όλους να ζουν με τον ίσκιο των πεθαμένων τους ανθρώπων. Ήταν ελάχιστοι οι πάγκοι όλοι μπογιατισμένοι με μιαν ώχρα που έκανε το χρώμα του ήλι

Τα χείλη μου  κι αν χαμογελούν μέσα μου η καρδιά μου κλαίει. Αχ , βρε ζωή κακούργα είσαι και πικρή,κι από μικρή με βάσανα μ ' έχεις φορτωμένη. Τα δάκρυά κατεβασιές στο πρόσωπό μου τρέχουν, μα τα μάτια της ψυχής  ήλιοι, που λάμπουν, σε μια αγκαλιά  γεμάτη αγάπη κι ένα πνεύμα λεύτερο με υπομονή αστείρευτη να 'χει. Με καλοσύνη με ανθρωπιά, με πεντακάθαρη ματιά στα δύσκολα το κάθε τι ζυγίζει κι από τα λάθη, να προσέχει έχει μάθει, όλα τα μετράει. Με Τιμή, με Αξιοπρέπεια ξωπίσω δε

Το θεατρικό εργαστήρι σύγχρονης τέχνης Κεφαλονιάς σας προσκαλεί στην κωμωδία του Μποστ "Μήδεια" σε σκηνοθεσία του Πάνου Βαρδάκου Το Σάββατο 18/04 , 19/04, 20/04 ώρα 21:00 . Στο Δημοτικό θέατρο Ο Κέφαλος, Υπό την αιγίδα του Δήμου Αργοστολίου 🪽 Εύα Αλιβιζάτου Αρθρογράφος 🪽 Συγγραφέας 🪽 https://youtu.be/fkkEePdC4RU?si=GIUiZ9GrnfX7_sh8

Γιατί το σύννεφο δε σταματά τον πηγαιμό του; Γιατί σκεπάζει τον καθάριο ουρανό; Τι να σκεφτώ, αφού κι' εσύ φεύγεις μαζί του, ταξίδι αδιάκοπο, χωρίς σταματημό; Φύσα αγέρι μου, το σύννεφό μου διώξε. Δώσε στον ήλιο μου ξανά τη ζεστασιά. Στείλε τ' αηδόνι σου γλυκά να κελαιδήσει στου ανθισμένου δέντρου μου τη φυλλωσιά. Κάνε τον έρωτα να γεννηθεί και πάλι, μες στης καρδιάς μου, αυτό, το τρίσβαθο κενό. Σφύριξε ανέμελα για της ζωής τις χάρες και με αγάπη πάντα θα σ' ευγνωμονώ!

Είναι απόγευμα. Σε ένα πέτρινο κτήριο στέκονται τρεις άντρες, δυο Πολωνοί και ένας Έλληνας... Έχουν μεγάλα σχέδια για το επόμενο χτύπημα της συμμορίας τους… Ο Jón, ένας περήφανος Κασούβιος, επιβλητικός, μιλάει κυρίως Κασουβικά Ο Przemyslaw, από το Radom, με ένα ειρωνικό χαμόγελο και ο Θάνος από την Πάτρα… Δεν ήταν, όμως, μόνοι τους, λόγω των τριών διαφορετικών γλωσσών τους έπρεπε να βρουν κάποιον να τους μεταφράζει κάθε λίγο και λιγάκι. Έτσι στο πλευρό τους είχαν τη Μαίρη, η

Ξέρει να κρύβει μυστικά έμαθε πως να διαχειρίζεται την πραγματική του συχνότητα ... Ακούει να τον κρίνουν αυστηρά, κάποιες φορές τον αποκαλούν αδιάφορο, ασυνεπή, έχασε την ταυτότητα του. Ο Θεός κρατάει το ευλογημένο ραβδί του, κανένας άλλος, οι άνθρωποι κάτω θυμώνουν, διαπληκτίζονται μεταξύ τους γιατί ο αίθριος καιρός, η ζεστή θερμοκρασία πάγωσαν το πρόγραμμα τους, όλα τους φταίνε, όλα αναποδογυρίζουν το πρόγραμμα τους, ο ουρανός ήρεμος αφήνεται, στην αλλαγή, η θάλασσα αλλάζε

Δεν ήταν οι πρώτες στάλες που έστειλε ο ουρανός στη γη, για να ξαλαφρώσει απ’ το μολυβί του βάρος. Ήταν τα δάκρυα του ποιήματος, που κύλησαν στο χαρτί, νότισαν τις λέξεις, που έχασαν το νόημά τους στου χρόνου τη σχισμή. Κρύβομαι στο σκοτεινό δωμάτιο. Εδώ βρίσκεται το άπειρό μου. Απέραντο για λιγοστά όνειρα και στενό για τόσα πάθη. Μα χωρά μονάχα εμένα. Ατέλειωτες ώρες, τις νύχτες, τον εαυτό μου αναζητώ ανάμεσα σε γυμνές σιωπές. Μια φωνή, ίσως είν´η δική μου, ψιθυρίζει: «δεν ε

Έπεσες Δεν θυμάσαι Είναι η αλήθεια Το νερό σε ρούφηξε! Επιπλέοντα τα κόκκινα μαλλιά σου, σκορπίζουν το άρωμά σου στα νούφαρα Σε παρακολουθούν Σε καταγράφουν στις δονήσεις του νερού Πειθαρχημένα δε σε ακουμπούν Δε παρεμβαίνουν στη πτώση Δε θα παρέμβουν στο βύθισμα Το νερό δε σε έκρυψε Άφησε το πρόσωπό σου να αιωρείται Διάβασε νωχελικά το σώμα σου απ΄ άκρη σε άκρη Μα τη σιωπή του προσώπου δε μπόρεσε να την αποκρυπτογραφήσει Δεν υπήρχε αντανάκλαση Δεν υπήρχε πρωτότυπο Το φως μόν

Παλεύω με το χρόνο για να ξεχάσω· όμως ο χρόνος εδώ μυρίζει πάντα εκείνη την άλμη, τη σκουριά των παλιών καδενών και το υγρό σκοτάδι. Σαν μεθυσμένος ναύτης που επιμένει να ζωγραφίζει κύματα φανταστικά πάνω στο τσιμέντο της προκυμαίας, με αρπάζει κάθε νύχτα απ’ το μανίκι, ψιθυρίζοντας στο αυτί μου ονόματα νησιών που χάθηκαν. Κι εγώ τραβιέμαι πίσω, να μην λιποθυμήσω μέσα στην αποφορά του φτηνού αλκοόλ και της τσιγαρίλας. Έσκαβα, θυμάμαι, να βγω απ’ τον τάφο που μου χάρισες· μια

Ψιχία από το τραπέζι σου μάζευε, με εκείνη τη σιωπηλή ευλάβεια που αρμόζει σε ό,τι κάποτε υπήρξε πλήρες. Τα ψίχουλα ήταν μαρτυρίες. Μαρτυρίες από γέλια που κόπασαν, από βλέμματα που έμειναν μισά, από λέξεις που δεν ειπώθηκαν ποτέ μέχρι τέλους. Και όταν αυτά εξαντλούνταν, όταν το τραπέζι άδειαζε και η ξύλινη επιφάνειά του γινόταν ψυχρή σαν μνήμη ξεχασμένη, έφευγες ξανά. Κατευθυνόσουν εκεί όπου η καρδιά φυλά όσα δεν αντέχει να αποχωριστεί. Στις αναμνήσεις. Στα ψήγματα εκείνα πο

Στο νέο μυθιστόρημα της Άνδρεας Αρβανιτίδου «Από την ανατολή στη δύση... από τα πρέπει στα θέλω» (εκδ. Κούρος, 2026), το τέταρτο κατά σειρά έργο της, πρωταγωνιστούν η Άννα και ο Τζαμάρ. Οι ιστορίες τους εκτυλίσσονται παράλληλα, κεφάλαιο το κεφάλαιο, με εναλλαγές όχι μόνο στα πρόσωπα, αλλά και στους τόπους, στους πολιτισμούς και στις κοινωνικές συνθήκες: η Άννα είναι Ελληνίδα, ενώ ο Τζαμάρ Ινδός. Παρότι η αφετηρία της πλοκής είναι η αναζήτηση του έρωτα, το μυθιστόρημα δεν περι

Μοιάζεις γριά ξεδοντιάρα Τροτέζα που ξέμεινες από νταβατζή σε κτίρια φαντάσματα με απόκοσμες αλλοτινές βουές Εδέσσης και Βίκτωρος Ουγκώ γωνία Μυρίζεις κάρι και κάτουρο και σέρνεις τα πόδια σου, σαν τη Μάρω στα καλντερίμια πίσω απ’το Γιαχουντί Χαμάμ και μετά στο Καπάνι Έμποροι διαλαλούν την πραμάτεια τους, τσουγκρίζουν ποτήρια στα λιγδιασμένα ταβερνάκια κι εσύ, με σκυμμένο κεφάλι προχωράς Φτάνεις στο Μπιτ Παζάρ Παίζεις με τη σπασμένη κούκλα Ξεφυλλίζεις παλιά, σκονισμένα βιβλία

Μου επιτίθεται πάντα τη νύχτα Τότε ανοίγουν οι καταπακτές της Εκεί, στα καλά καθούμενα, μου ορμά Όσο περνούν τα χρόνια, μου επιτίθεται και μέρα μεσημέρι Μέσα μου υπάρχουν περιπολίες της Την ακούω να μου μιλά φωνακτά, δε ψιθυρίζει αυτή Ό,τι έχει να πει, το λέει Γυρίζει το διακόπτη, σε γυρεύει, σε κοιτά κατάματα καθώς πάει και έρχεται Άλλες φορές γελά μαζί μου Άλλες, είναι τόσο ορμητική, θυμώνει και μου σκάει χαστούκια Κάποιες φορές λιγοστεύει, χορεύει σε γκρίζο φόντο Μα υπάρχο

Ακούσαμε ιστορίες για μέρες που λιάζονται σε πολύχρωμα λιβάδια. Για πουλιά που κουρνιάζουν στις παλάμες των ανθρώπων. Τραγούδια που υμνούν την Αναγέννηση. Για την αγάπη, μας είπαν... Σκορπίζεται στη γύρη των αισθήσεων. Πολλαπλασιάζεται κάτω απ' τα αρώματα των στιγμών. Κοίτα μας... Ριζώσαμε στους τσιμεντένιους χειμώνες. Θαφτήκαμε στο ανομολόγητο βάρος της προσμονής. Στις χιονισμένες επιθυμίες παγώσαμε. Κόκκινα και πράσινα φανάρια η ζωή μας, στο αδιέξοδο αποτύχαμε. Βλέπεις αγάπ

Μενεξεδένιο δειλινό του ήλιου γέρμα μαγικό ακολουθεί ο νους ως να χαθεί.... Μένουν οι εικόνες του σωρό. Κι ένα μεγάλο ερωτηματικό γ ι α τ ί; Να είν' ο κόσμος μας μικρός να μη μεγαλώνει και να παλιώνει; Μες τον Παράδεισο... τον έβαλε ο Θεός με την αγάπη στην καρδιά του νά 'χει τιμόνι. Κι έντυσε την πλάση μ ' εμορφιές τα μάτια να θαυμάζουν με των πουλιών τις γλυκόλαλλες φωνές ν ' ακούν τ ' αυτιά κι από σεβντά ν ' αναστενάζουν. Στου αγέρα το φιλί τρέμει, της ανεμώνης η ψυχή σαν

Στο ξέφωτο του λίκνου αυτής της γης ξεθάρρεψαν δειλά τα φύτρα της χαμένης νιότης. Θρύλοι μιλάνε για το φτερωτό Θεό που οι νιοί πριν πέντε αιώνες επικαλέστηκαν εδώ στο τέλμα μιας αγάπης μαραμένης. Αναστενάρισσες καρδιές στα ξόρκια ανατρέξανε της ειμαρμένης. Σ'αυτή τη γνώριμη ατραπό ντύθηκα την εαρινή φορεσιά για να σε συναντήσω.. Κι εκέλευσα τον Ούριο για να σε φέρει πίσω. Μαζί μου η πλάση τραγουδά της Ιόλης τη μπαλάντα που με τ' αθάνατο νερό φιλεύει τη λεβάντα. Άλυσσα και γ

Όταν νιώθεις μοναξιά όταν η μοναξιά σε κυκλώνει Όταν νιώθεις μόνος με την παρέα σου Και γελάς χωρίς να γελάς και μιλάς με την σιωπή σου η συντροφιά που σου λείπει είναι κοντά σου είσαι εσύ Μίλα σε σένα μην φοβάσαι αυτά που θ’ακουσεις να σου λέει η σιωπή σου Πονάνε.! Αλήθειες που φυσάει ο άνεμος φύσα αγέρι Αγάπη ζητάς η αγάπη που έχασες μην την ψάχνεις σε άγνωστα μέρη Ψεύτικα λόγια ψεύτικες υποσχέσεις δήθεν αγάπες παρηγοριά της μοναξιάς Νύχτες να σε ταξιδεύουν με φώτα σβησμέ

Η σχέση μου με την θάλασσα ήταν πάντα περίεργη. Ποικιλία από συναισθήματα με κατέκλυζαν κάθε φορά που την συναντούσα στο δρόμο μου. Το χειμώνα κρύα και απόμακρη,το καλοκαίρι ζεστή και παιχνιδιάρικη. Όταν ήρθες εσύ. Όταν ήρθες εσύ ο μαχητής της θάλασσας και μπήκες στη ζωή μου,όλα άλλαξαν. Η θάλασσα άρχισε να μοιάζει οικεία. Δεν με τρόμαζαν τα μεγάλα θεριά. Τα κύματα δεν φάνταζαν τόσο άγρια. Έδωσες νόημα στη ζωή μου κι ας κράτησες μόνο μια στιγμή. Ωραία ιστορία. Που θα μπορούσε

Καλημέρα αγωνιστική με αέρα λευτεριάς Κύπρος μου Ελλάδα μου Αμμόχωστος μου-Κερύνεια μου και κατεχόμενη γη μου Αγαπημένοι μου φίλοι, Αρώματα της Άνοιξης! Αρώματα της Άνοιξης έγινε η αγάπη μου για σένα, σκλαβωμένη μου Κύπρος μου και ευωδιάζει η ψυχή μου κάθε που φυσά αγέρας απ’ την Καρπασία και φέρνει μνήμη και χώμα δικό σου. Ουράνιοι θρήνοι γίνεται η φωνή σου η πληγωμένη, που αντηχεί στην έρημη Αμμόχωστος και σπάει τη σιωπή των δρόμων πότε θα γυρίσεις παιδί μου; Κι ε

Είσαι τα πάντα αόριστη, οιστρήλατη καρδιά παράφορη αγάπη που καίει τα στήθη σαν φωτιά. Θα σ’ αγαπώ για πάντα μου είπες μια καυτή βραδιά κι η αγκαλιά μου άνοιξε σαν θάλασσα πλατιά. Εσύ είσαι το μοναδικό ταξίδι που λαχταρώ, το φτερούγισμα της ταξιδιάρας αγάπης που ποθώ! Αριβάρει το αρχότι, το δροσερό αεράκι, πελαγίζει στης απαντοχής το γλυκό λιμανάκι. Μαγεύεις τα μάτια μου, αστροφέγγαρα κι ουρανό, ποιήματα στέλνω στου έρωτα τον πηγαιμό. Τραγούδησε γλυκό μου αηδόνι και δώσε μου

Δες, αδερφέ μου Σαν μπήκα σ'ενα καπηλειό Για παρέα κάλεσα τις αναμνήσεις Όμως, καλέ μου Έγινε η μοναξιά θεριό Μες στην κούπα μου πάει να τις πνίξει. Αχ, κολλητέ μου Αυτή την πελώρια μοναξιά Πως να διώξω μόνιμα, πως ν' αποθήσω ; Αγαπητέ μου Με ονειρα χρώμα συννεφιάς Της ψυχής ερημιά πως να ξορκίσω; Συνάνθρωπέ μου Μια στέρφα της νύχτας συντροφιά Το μυαλό μου παρασύρει σε δίνες Φίλε, καλέ μου Σαν ξεσπά ο τυφώνας ερημιάς Τις σκέψεις μου σκεπάζουν οι θίνες. Συνάδελφε μου Απόψε κά