Παραδίνομαι, θάλασσα, στην υγρή αγκαλιά σου Αφήνομαι στην ήρεμη σιωπή σου Ξαπλώνω, ολόγυμνη από κάθε σκέψη Σου εμπιστεύομαι να φυλάξεις όλα τα μυστικά μου Απολαμβάνω τις αποχρώσεις του γαλάζιου σου Με παίρνει ο αφρός σου, και γίνομαι κύμα Με σβήνει ο ήλιος, και γίνομαι φως Στα βότσαλα γράφω το όνομά μου Το παίρνει η παλίρροια, μακριά Εδώ ο χρόνος δεν βιάζεται Μόνο ανασαίνει με τον αέρα σου Εδώ η καρδιά βρίσκει την ισορροπία της, στον αργό γαλάζιο σου παλμό Κι όταν βγω πάλι στ

Αν με ρωτήσετε ν' απαντήσω ποια είναι τα μεγαλύτερα κακά που συντελέστηκαν ποτέ στην γη, δεν θ' απαντήσω οι κατακλυσμοί, ούτε σεισμοί και καταποντισμοί, ούτε οι πόλεμοι και τα θανατικά. Άλλα είναι τα κακουργήματα για μένα, το συνεχές κάψιμο της πατρίδας μου, ένα έγκλημα συνεχές, έγκλημα με διαχρονικές συνέπειες που οι αίτιοι είναι άγνωστο αν πλήρωσαν ποτέ. Νίκος Ζαχαρόπουλος 🌹

Καλημέρα ψυχούλες μου αγαπημένες Καλό κι ευλογημένο μήνα Ιούλιο με όλα τα καλά του Θεού Σήμερα η Εκκλησία μας τιμά τη μνήμη των Αγίων Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού των θαυματουργών ιατρών που πρόσφεραν αφιλοκερδώς τις υπηρεσίες τους στον συνάνθρωπο, αποτελώντας διαχρονικό παράδειγμα αγάπης, προσφοράς και ανιδιοτέλειας. ❤️🌹Χρόνια πολλά σε όσες και όσους γιορτάζουν! Είθε οι Άγιοι Ανάργυροι να χαρίζουν υγεία, δύναμη και κάθε ευλογία. 🌹❤️ --- Ο μήνας Ιούλιος σηματοδοτεί την έναρ

Ιούλιος το κάλλος των Θεών, των θαλασσών, και των ανέμων. Του έρωτα ο μήνας ο καυτός εράσμιος και δυνατός μας πάει σε ακρωτήρια της αγάπης στα μαϊστράλια των χαρμόσυνων ειρμών. Ιούλιος ο μήνας των πανηγυριών και των παραμυθιών ο χάρτης, π' αποτυπώνει τους ανθούς των λουλουδιών. Χρυσές ακτές στα δειλινά του του πόθου σπάνε οι καρδιές, και στον καιρό του ολόφωτες του φεγγαριού οι πύλες καρτερούν σε μια Πανσέληνο να δώσουν την αγάπη, λαμπρός χαρμόσυνος και ζωντανός. Βασίλης Σαμο

Έναν ουρανό ανομολόγητα βαθύ άπλωσες στα βύθια της καρδιάς. Δάκρυ σταλαχτό από τον κόρφο μου σφραγίζει την αγάπη σου. Τ´όνειρο σφηνωμένο στην ερημιά κυλά σαν μια χούφτα άμμο. Όλα τα ρήματα της αγάπης ακόρεστα γλιστρώ στα χείλη σου να πιώ. Η ανάσα σου πύρινη να με τυλίγει. Η καρδιά ζεστή φωλιά, γιομάτη αγάπη, σαν λούλουδο της Άνοιξης στην ομορφιά της ν´ανθίζει. Κλείνω τα ματόφυλλα σαν νύχτα και μια απόκοσμη θλίψη παχνίζει σαν ίσκιος στου έρωτα την πίκρα. Σαν φαγωμένο δεντρί

Αργότερα, που αδειάζουν οι γραμμές. Στις δώδεκα, που οι φανοστάτες σβήνουνε, κλεινόμασταν στη στενή κάμαρη. Δεν έχουμε άλλες λέξεις ούτε τσιγάρο να μοιραστούμε. Μας είχε προσπεράσει ο καιρός κι εκείνες οι παλιές διαψεύσεις μάς είχαν στήσει από νωρίς στον τοίχο. Στο τραπέζι που ετοιμάζαμε να δειπνήσουμε παρέα με την νύχτα, μες στο σπασμένο φλιτζάνι, είχαμε πάντα εκείνα τα λουλούδια για παρέα. Τα άνθη των ονείρων. δεν τα παζάρεψε ποτέ κανένας έμπορος, δεν είχανε τιμή. Μονάχα

Μέσα από τα μάτια σου είδα το φως της ανατολής έτσι που απλωνόταν η ημέρα σκορπούσε ολόγυρα τραγούδια καλημέρας φύσαγε το αεράκι δροσερό και τα πουλιά γλυκόλαλα παρέα πρωί ήρθαν, φτερούγισαν σε κάθε σου κλαδί ,κέντουσαν πιο πολύ τη μέρα... χρυσές σταγόνες της βροχής χαθήκαν στα φύλλα ... Κι οι αχτίδες του ήλιου έτρεξαν να ρουφήξουν κάθε σταγόνα. Βγήκε ο ήλιος ποιο πολυ και σμήνος οι μέλισσες οι πεταλούδες μελωδικό ζουζούνιστικο το τραγούδι τους... Έφτασε μεσημέρι καίει ο

Δεν κατοχυρώνεται η Ειρήνη. Δεν κατοχυρώνεται ο Έρωτας. Δεν κατοχυρώνεται το Δίκιο. Δεν κατοχυρώνονται οι Ιδέες. Δεν κατοχυρώνεται το Πνεύμα. Δεν κατοχυρώνονται τα Σύνορα. Δεν κατοχυρώνεται η Ελπίδα. Δεν κατοχυρώνονται οι Ενσυνείδητοι. Δεν κατοχυρώνεται η Υγεία. Δεν κατοχυρώνεται ο πλούτος. Δεν κατοχυρώνεται η Ελευθερία. Δεν κατοχυρώνεται η Ασφάλεια. Δεν κατοχυρώνεται η Πίστη. Δεν κατοχυρώνεται η Οικουμένη όλη. Ακόμη όμως και αν δεν κατοχυρώνονται όλα αυτά η Αγάπη μου για σέν

Καλημέρα Λευτεριάς. Καλό και ευλογημένο μήνα. Κύπρος μου – Ελλάδα μου – Αμμόχωστος μου – Κερύνεια μου – Κατεχόμενη γη μου. Ας είναι ο νέος μήνας μήνας ελπίδας, δύναμης και αγώνα. Ένας μήνας που να μας θυμίζει πως το πιο μεγάλο και αληθινό μας όνειρο παραμένει η λευτεριά της Αμμοχώστου και όλων των κατεχόμενων τόπων μας. Για όσους ζήσαμε τον πόλεμο και την προσφυγιά, οι πληγές δεν έκλεισαν ποτέ. Πενήντα δύο χρόνια μετά, η μνήμη δεν σβήνει. Συνεχίζουμε τη ζωή μας, χαμογελάμε γι

Ποιητή μου, από μια μοναξιά στην άλλη αγναντεύεις, αισθάνεσαι αλληλέγγυος, και αναβιώνεις μόνος Ανασαίνεις φλόγες, από όλες τις φλόγες, μονάχα ο έρωτας σε τρέφει, από ακόρντα σε ακόρντα, από φώτα σε σκοτάδια Ανάμεσα σε πέτρες σκούρες, το αλάτι της θάλασσας χαράζει τις πληγές, εκεί ζεις, η μούσα σου κι εσύ Ούτε φώτα, ούτε ίσκιους, φοβάσαι τη ζωή ... Έχει γεννηθεί στη θάλασσα, ενώ τα κύματα μάλωναν με το αλάτι τους, ζει στη θάλασσα Γλυκό νερό, η ποίηση, αγνή και άχραντη Ανάπλασ

Κόσμε γυάλινε πιες ένα ποτηράκι κρασί κόκκινο στην υγειά σου κ ό σ μ ε, θα πιω κι ε γ ώ ένα ποτηράκι άσπρο κρασί στην υγειά μου, ίσως καταφέρω να σε καταλάβω, να σε κατανοήσω ίσως και εσύ προσπαθήσεις να μπεις μέσα στην ψυχή μου, τα χρόνια φεύγουν και μένουν πίσω συννεφιές και κεραυνοί που πέρασαν και άφησαν ενόχους και ενοχές, ήλιοι κατάκοποι από εμπόδια για να φωτίσουν τις αλήθειες από τα ψέματα. Έλα α κόσμε να τσουγκρίσουμε τα ποτήρια μας, τα χρόνια φεύγουν γελαστά και γ

Κι ας έχουν περάσει χρόνια... Είσαι, ακόμα, της καρδιάς μου το άλικο χρώμα... και Θαρρώ, πως μέσα θα μείνεις αιώνια, κι ας τρυπάει την καρδιά της απουσίας τ' αγκάθι , να θυμίζει εσένα, στην ψυχή να σταλάζει της ψυχής σου το πικρό σταμναγκάθι... Έρχεσαι συχνά, στα όνειρα, στη ζωή μου.. Επισκέπτης...πότε σαν γαλήνη, πότε σαν μπόρα να θυμίζεις το χθες, να πληγώνεις το τώρα... Δεν μιλάς για το μέλλον, μήτε το τώρα.. Ξέρω ποτέ δεν θα γίνω για σε, ποτέ δεν θα λάχει, να γευτεί η

Θα σταματήσω να γράφω ποιήματα για χρυσοκέντητους ήλιους, για ήλιους ολύμπιους, μαγικούς, παραμυθένιους, καλόψυχους. Δεν υπάρχουν τέτοιοι ήλιοι. Αν δεις καλά ο ήλιος είναι μια μεγάλη πυρκαγιά, μια φωτιά που αν πέσει θα μας κάψει. Και αν τον κοιτάξεις κατάματα σου κλέβει το φως. Τον θαυμάζουμε από μακριά, τον θαυμάζουμε από τον θρόνο του ψηλά για τη ζέστα και το φως του. Αν όμως κατεβεί και σεργιανίσει ανάμεσά μας, ο ήλιος θα γίνει κόλαση, εμείς στάχτη, τα ποιήματά μου πλάνη.

Άκουσα το ψιθύρισμα της, όμως δεν στάθηκα ούτε ένα λεπτό, να την ακούσω προσεχτικά, την αγνόησα,την έβαλα στην άκρη, και είπα.... Η ζωή τρέχει,οι προτεραιότητες τρέχουν... η βιασύνη να προλάβω,δεν με άφησε... Με κοίταζε περίεργα,με θλιμμένο βλέμμα, με τσιμπούσε να νοιώσω , την ανάγκη της να μου μιλήσει... Σκλήρυνα στο ψιθύρισμα της, την προσπέρασα ωσάν μία ξένη κι έμεινε πίσω να με κοιτάζει.... Ψιθύριζε πότε σιωπηλά πότε δυνατά, την άκουγα,την παραμέριζα , για πιό μετά, για α

Κλείσαμε χωρίς ένα σ΄ αγαπώ Μου΄ πες τάχα: «-θα τα πούμε» Και ψάχνω τώρα στο κενό Τυχαία στον δρόμο να συναντηθούμε! Έρημο το δρομάκι το στενό Και φως το παραθύρι σου δεν έχει -Που βρίσκεσαι, ρωτάω και πονώ Χωρίς εσένα η καρδιά μου δεν αντέχει! Ξεχάστηκαν οι όρκοι, που μου έδωσες Μάγισσες σου σβήσανε την μνήμη κι η αγάπη σβησμένο κρασί, που νέρωσες, διαμάντι, που το πέταξες σε λίμνη.. Πόσο κρατάει αυτή η άρνηση; Χρόνια μπορώ να περιμένω Αρκεί να ξέρω, πως θα΄ρθεις και το κομμ

Η θέληση του καθενός,γίνεται φθόνος των πολλών. Γίνεται ζήλια,και παράκρουση. Αρχίζεις μαζεύεις στα δάκτυλα του ενός χεριού τους εκλεκτούς αληθινούς που παραμένουν. Αυτούς που δεν σου χαμογελούν και σου ρίχνουν με το έσω τους μπινελίκια. Ρωτάς τον εαυτό σου τι είναι αυτό που ενοχλεί ακόμη και ανθρώπους που σε γνωρίζουν ελάχιστα ή καθόλου. Απάντηση δεν παίρνεις. Το σίγουρο είναι ότι δεν έχεις πράξει ποτέ εναντίον τους,αλλά εισπράττεις την τοξικότητα σε όλο της το μεγαλείο!!! Κ

Αρχίζει αχνά να ξημερώνει η μέρα με ευλάβεια πάλι καρτερεί, τ' αδύνατό του το βλέμμα, παντέρημο γέρικο σκαρί στ' ακροθαλάσσι αραγμένο με την ανάσα αρμυρή... Ν' αναρωτιέται άλλη φορά, σε πια ταξίδια αλλαργινά θα ταξιδέψει και τρέχουν απ ' τα μάτια του τα δάκρυα καυτά. Αχ , Άγκυρα είναι ο καυμός κι ο νους θαλασσοδέρνεται βουβός.... Θυμάται την αγέρωχη , την άφοβη ψυχή του , που μίλαγε.... με τις βροντές , τις θύελλες , τους τυφώνες , με τους σεισμούς , τους

Εντός της άφωνης αβύσσου Ξημερώνει! Ιούλιος... Κι η θάλασσα ρίχνει ζάρια απόψε στα χέρια της. Βουλιάζουν οι μοναξιές στο αλάτι. Ουρλιάζουν τα πάθη στου μυαλού τα συρτάρια. Κράτησα δύο στιγμές που δε ζήσαμε στης μνήμης τα χαλάσματα. Ράψαμε τα λόγια. Ιούλιος... Ξημερώνει... Σωτηρούλλα Χατζηκωνσταντή Τζιαμπουρή 🪽

Βαστούσες στο χέρι το τέλος βρυχώμενου ανέμου Έχασες το όνομά σου ανάμεσα σε ξερά, άφυλλα δέντρα Γυμνή από βεβαιότητες, παράφορα ερωτευμένη Ένας έρωτας που σου αφαίρεσε τα δόλια ψέματα, που φορούσες για ρούχα Σε άφησε γυμνή πληγή, κατακόκκινη Το μαύρο κρύβει τους νεκρούς και το λευκό αγγέλους Μα εσύ απέμεινες, ένα τίποτα απ’ τα δυό Μιά που επέζησες, είσαι Ερωτευμένη με τα θνητά φώτα κι όχι με τις καλπάζουσες σκιές Βαστούσες στο χέρι το τέλος του ατίθασου ανέμου Μα έχασες τον

Στο πλαίσιο της καμπάνιας #StolenMemory, ο Κωνσταντίνος Γ. Καραμπερόπουλος δημιούργησε ένα τραγούδι με στίχους και μουσική που προσπαθούν να αγγίξουν όλη αυτή την προσπάθεια της δράσης, κάνοντας αναφορά και στα αντικείμενα που ταυτοποιήθηκαν και αποδιδόμενα στους απογόνους των κρατουμένων, αποτελούν τη συνέχεια της ζωντανής ιστορίας. Απόσπασμα από "ΤΑ ΝΕΑ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", της 20ης Ιουνίου 2026 "ΈΛΑ ΕΜΦΑΝΙΣΟΥ!" Σ΄ αναζητώ, μεσ' απ’ τις μνήμες που χαθήκανε στο διάβα σου κι

Σαν το βελούδινο θρόισμα των φύλλων της Λεύκας φτάνει στ' αυτιά μου, η ηχώ της ψυχής σου. ----------------------------------------------- Και οι ακτίνες του φεγγαριού, μη αντέχοντας στον πειρασμό, αντικατοπτρίζονται απάνω στο κρύσταλλο της θάλασσας, προσφέροντας στον ορίζοντα την αιωνιότητα. ----------------------------------------------- Τι κι αν δεν σου χαρίζεται η στιγμή; Μπορείς να την φτιάξεις. Αντριάννα Περικλέους Ονουφρίου 🌹

Ακροβατούν απόψε οι σκέψεις μου μετά από μια νύχτα πανσελήνου. Σκοτεινά τα κυνήγια της ψυχής μουσκεμένα τα μάτια απ' τα ενδόμυχα δάκρυα ως τα πιο απόκρυφα φυλλοκάρδια μου. Σε ποθώ και σε μισώ ταυτόχρονα που αναγκάζομαι να ψάχνω την ποθητή αλήθεια της ζωής ανάμεσα σε χώματα νύχτα πανσελήνου για τις νεκρές ψυχές. Γρίφος τα ουρλιαχτά της αβύσσου κυνηγώντας ένα πτώμα χωρίς ταμπέλα όνομα ή αριθμό γένους θηλυκού μέσα σε μια μαύρη σακούλα που κρύβει τη θλίψη της μεταθανάτια ώρα μετα

Κι αν, σε άπατα βρέθηκα νερά άμαθη να κολυμπώ, δεν φοβήθηκα. Τα μάτια είχα ορθάνοιχτα στον κίνδυνο μπροστά, μονάχη να παλεύω, να σωθώ με μόνη μου βοήθεια, την βαθειά μου πίστη στο Θεό . Προσεύχομαι ... στο Θέλημά Του ευελπιστώ. Την δύσκολή μου ώρα, φωτίζεται ... η ψυχή μου σαν ήλιος, η απελπισία μου γίνεται ελπίδα, η ταραχή μου ηρεμία. Οι φόβοι μου.... Δύναμη , λύτρωση , αισιοδοξία . Απλώθηκαν ολούθε μου ... φεγγάρια μες την σκοτεινιά κι ολόκληρη στρατιά, απ' αστρα, αναμμένα

Βρίσκομαι μακριά αυτή τη στιγμή, μα η απόσταση είναι ανύπαρκτη όταν η μνήμη φωνάζει Στις 27 Ιανουαρίου 2026 μπήκα στο λιμάνι του “ΛΟΓΩ ΤΙΜΗΣ” Σήμερα 27 Ιουνίου 2026 κλείνω πέντε μήνες ταξιδεύοντας στα καθάρια και ήσυχα νερά του Ένα καραβάκι στην αποβάθρα του, στοιβαγμένο δίπλα-δίπλα και με άλλα, έτοιμα να ταξιδέψουμε Με πλοηγό την αγαπημένη ΕΥΑ ΑΛΙΒΙΖΑΤΟΥ, αυθεντική, στιβαρή, μα και τόσο ανθρώπινη, ψελλίζουμε, διαβάζουμε, ακούμε, κρατάμε, αφήνουμε…Πάντα. Εκεί. Όλοι μαζί, μαζί