Πόσο σκοτειάζει ο ουρανός μετά την καταιγίδα! Τα δάκρυα στάζουν στα πόδια της γης. Κι η άμποτης ζηλεύει ασύστολα την πλημμυρίδα. Τούτο το πνεύμα που κοιτάς γονάτισε στην σκέψη. Κάθε απόρριψη ψυχής ματώνει όταν βρέχει. Μα έλα ψυχή μου σφίξε την άνοιξη στα στήθια. Χειμώνας είναι θα χαθεί κι ο ήλιος θα ανθίσει. Αντριάννα Περικλέους Ονουφρίου 🌹

Καρφιά να μπαίνουν στις λέξεις Σε καιρούς σιωπής κι απόγνωσης, που όλα ξεπουλιούνται στα παζάρια του κόσμου, να μην αφήνεις αδέσποτες τις λέξεις σου. Να πιστεύεις πως τίποτε δε χάθηκε, να τις μαζεύεις, να τις μετράς κι ύστερα να τις καρφώνεις έτσι, που να τις διασώζεις απ' την ήττα. Τα καρφιά τους γίνονται απ' τους ανυπότακτους, απ' τους οδοιπόρους της ψευδαίσθησης που καρφώνουν δυνατά τις αλήθειες τους. Τα χρόνια γλιστρούν στη ματαιότητα, οι άνεμοι απ' τις άκρες του κόσμου φ

Παρουσίαση της ποιητικής συλλογής "Εωθινές σπονδές" (εκδ. Κούρος, 2025) της Μαρίας Ναουμίδου από τον Γιώργο Τσιβελέκο: Η ποιήτρια στη συγκεκριμένη συλλογή καταθέτει 81 ολόκληρες ποιητικές συλλήψεις, γραμμένες κατά βάση σε στροφές που αποτελούνται από τέσσερις στίχους (σταθερή στροφική διάταξη), γι' αυτό και πολλές από αυτές θα ήταν εύκολο να μελοποιηθούν. Άλλοτε υπάρχει ομοιοκαταληξία και άλλοτε επικρατεί η ελεύθερη γραφή. Πάντα, όμως, το λεξιλόγιο είναι προσεγμένο (πολύ πιθα

Αράδες όλων νικούν την απραξία. Λόγο στο λόγο ενώνονται οι λέξεις. Παθιάζονται οι άνθρωποι... Αρέσκονται στους ύμνους της μεγάλης διάρκειας. Κάποιων η σιωπή γίνεται θανατική καταδίκη. Σκαλίζει το μέτωπο τους μια μοίρα φοβισμένη. Μα αυτό που μας ενώνει είναι το πάθος για τον λόγο. Γίνονται οι ανάσες ένα κύμα που σπάει το φράγμα της λήθης, γιατί όσο το μολύβι χαράζει το λευκό χαρτί, τόσο ο κόσμος θα αντιστέκεται στο θάνατο. Κι αν οι ύμνοι τους, τελειώσουν κάποιο βράδυ θα έχουν

Να με θυμάσαι όταν λυπάσαι... σαν ένα τραίνο που περνάει απ' τον σταθμό μέσα στην μπόρα στη κατηφόρα κι όλα τα αστέρια να χορεύουν στο κενό. Να με θυμάσαι όταν κοιμάσαι... ένα φωτάκι που ανάβει σιωπηλό. Και εγώ φωτιά και αλμύρα της μοναξιάς πλημμύρα στου άγριου χρόνου μου τον πιο τρελό χορό. Είναι οι μέρες ίδιες σαν καρφιά πάνω στο δέρμα στο βλέμμα μας θηλιά και στο τραγούδι που λέγαμε παλιά πώς θα πετάξουμε θα βγάλουμε φτερά. Χίλια μπαλόνια άδεια σαν όστρακα τα βράδια που δε

Νεράιδα μισχόκορμη, ξέχωρης ομορφιάς αλαφροπερπατούσε. Με τα λυτά της τα μαλλιά – σωστό αερικό – μυστήρια κρατούσε. Πάνω στο κύμα χάραζε τους κύκλους τού νερού φεγγαροσμιλεμένους. Και τραγουδούσε βάσανα με αναφιλητά σε κόσμους ξεχασμένους. Απ' το βυθό τής θάλασσας λαχτάρησε τη γη τ' ανθρώπινα να μάθει. Ολονυχτίς εχόρευε και ξόρκιζε –θαρρείς – θνητών αρχαία πάθη. Πριν φτάσει το ξημέρωμα, πριν να τη δει η αυγή μες στο νερό βουτάει και όλα όσα έζησε σαν ονειροσκιά τα αποχαιρετ

Αν με δεις βυθισμένο στη μοναξιά Τη ζωή μου να καταντά ρημάδι Χαρισέ μου μια γλυκιά ματιά , Χτενισέ με μέ της ψυχής το χάδι. Σαν το παν λούζει η αυγή και φέξει Πριν ανοίξει της καλής μέρας η πύλη, Μετράει,πες μου μόνο μια λέξη Και γλυκά φιλισέ με στα χείλη. Μη περιμένεις απ' τη ζωή το τέλειο Ή από έναν εφήμερο διαβάτη, Μετράει,σκόρπα τη χαρά, χάρισε γέλιο, Πνίξε με μες στη στοργή κι' αγάπη. Στην τσάρκα πού μας πάει ακρογιαλιά Να μην είναι τα βράδια ξενέρωτα Μετράει,στύψε

Όταν κάτι όμορφο δεν το περιμένεις, η έκπληξη και η χαρά που δοκιμάζεις, είναι απερίγραπτη! ΚΡΙΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΒΑΓΓΈΛΗ ΓΙΑΝΝΟΥ. ΤΙΤΛΟΣ: ΚΡΗΔΕΜΝΟΝ ΤΗΣ ΛΕΥΚΟΘΕΑΣ ΠΟΙΗΣΗ: Κ α τ ε ρ ί ν α Π ή τ τ α ΕΚΔΟΣΕΙΣ: ΚΟΥΡΟΣ ...κι έρχονται χωρίς θορύβους οι ποιητές, να αντισταθμίσουν την κρίση των κοινωνικών αξιών, σκοτεινούς θαλάμους να φωτίσουν, να ταράξουν λιμνάζοντα ύδατα, τον ψυχισμό να γαληνέψουν, να διώξουν αλοτριωμένα χαμόγελα, την ψευδεπίγραπτη επικοινωνία να αποκαταστήσουν.

Η φύση γύρω σκόρπισε ομορφιές. Κι εσύ ανήσυχη να φύγεις χωρίς δισταγμό αδιάφορη για ότι περιπλέκεται γύρω σου. Σαν να μην σε νοιάζει αδιάφορη μα γιατί; Όλοι εμείς που όλες τις ώρες σε θέλουμε κοντά μας σε υμνούμε σε συζητούμε σε ευχαριστούμε σε καμαρώνουμε για ότι ομορφιές μας χαρίζεις. Γιατί θέλεις να φύγεις τρέχοντας κι ας σου φωνάζουμε κι ας σε παρακαλούμε. Μείνε φώναξα αυτήν εδώ την στιγμή Θέλω να την κρατήσω... Μα εσύ αχ εσύ μέρα έφυγες όσο πιο γρήγορα μπορο

Γεγονότα δίνουν την δική τους εκδοχή στην ιστορία... Αληθινή η ψεύτικη, αμαρτωλή η ηθική,δεν κρίνω το αποτέλεσμα. Μα κείνος ο κόμπος στο λαιμό μένει νεκρός,ποιητή μου... Στο ανακάτεμα των λέξεων ανάθεμα και γνωρίζει ουδείς το "γιατί" της κακής πρόθεσης. Κι έπειτα οι αθώοι χειροκροτούν για το αποτέλεσμα. Αζύγιστες εκφράσεις των θλιβερών αμαρτωλών, δανείζονται ψεύτικα χαμόγελα. Η μόνιμη κατοικία αυτών είναι η σκοτεινή πλευρά του τοίχου. Εύα Αλιβιζάτου 🌹 Συγγραφέας

Όλα γύρω σκοτάδι. Ψαχουλεύω με γυμνά δάκτυλά το φώς, αν νοιώσω ζεστασιά ,σημάδι πώς υπάρχει....τα ακροδάκτυλα παγωμένα... η προσπάθεια επιβάλλεται... Καμμία φλόγα δεν ξεπετάγεται να ζεστάνει τη σκέψη μου... Ατενίζω στο άπειρο,ζητιανεύω μιά ηλιαχτίδα του ήλιου.... Κρύφτηκε κι αυτή πίσω από ένα κακοτράχαλο βουνό.... σκαρφαλώνει δειλά μα αδυνατεί... αμυδρό το φώς της,την πλήττει το γκρίζο σύννεφο.... Την εμποδίζουν τα σύννεφα της αμφιβολίας,την σκιάζει το αβέβαιο.... Σκοτάδι απ

🏵️Παγκόσμια ημέρα της λογικής 🏵️ Σήμερα 14η Ιανουαρίου έχει καθιερωθεί ως Παγκόσμια Ημέρα της Λογικής (World Logic Day). 🔹 Καθιερώθηκε από την UNESCO 🔹 Τιμά τη συμβολή της λογικής, της φιλοσοφίας και της επιστημονικής σκέψης 🔹 Συνδέεται συμβολικά με: τη γέννηση του Κουρτ Γκέντελ (14/1/1906), ενός από τους σημαντικότερους λογικούς την ημερομηνία θανάτου του Άλφρεντ Τάρσκι (14/1/1983) 🎯 Στόχος της ημέρας είναι: -👉να προωθήσει την κριτική σκέψη 👉να ενισχύσει τον ορθολογι

✨️Ψάχνω τον πλανήτη μας στο βλέμμα σου... Εκείνον που πύρωνε στα σπλάχνα μου τις λέξεις και τις έδινε το αστρικό σου σχήμα... ❣️Σκάβω βαθιά μέσα σου... εκεί που μόνο η σκαπάνη του Έρωτα μπορεί να φτάσει... Εκεί που γυμνώνεται η Σιωπή και γίνεται Προσευχή φορώντας τα δικά μου δάκρυα... ✨️Επιμένω... Χωρίς πυρσούς... Με μάτια διεσταλμένα και θραύσματα αστεριών στα δάχτυλα... ν' αρθρώνω ρόδα πύρινα που διαπερνούν την ύλη... ❣️Ξέρεις...δεν φοβάμαι πια το σκοτάδι... Γιατί πάνω του

Θέλω να γίνεις θάλασσα  Γιατί, ψυχή μου,  σαν σαύρα σέρνεσαι σε λάθρα μονοπάτια  και κλείνεσαι απαίδευτα σε μοναξιάς κιτάπια ; Γιατί, τα μάτια σου σαν δυο ροές δακρύζουν  και μόνο θλίψη και η απάθεια τα ορίζουν; Γιατί , την πόρτα σου σφαλάς στο γέλιο και στην έγνοια  και σπάταλα μου τρέφεσαι με πίκρα και με ένδεια ; Συνέχεια τίκεσαι στη θλίψη... δεν αντέχω, να 'χω της σκέψης τον καημό, κάθε σου κύμα να προστρέχω... Σαν στρατοκόπος άεργος μου φέρεσαι και άγεσαι ... Σε παρελθον

Στο παραθύρι σου  απόψε ξενυχτάω... για σένα περδικά μου, ένα σου λαχταράω φιλάκι να στάξει μέλι στ'χειλάκι φλόγα η ματιά σου, μου έχει κάψει τη καρδιά. Στου φεγγαριού το φως κλαίει το βιολί μου με καημό βαθειά με τρώει σαράκι η αγάπη μου ωκεανός το δάκρυ μου ποτάμι, κάθε μου αναστεναγμός αγκάθι που τρυπάει... Ωχ... Το βιολί μου απόκαμε, ολονυχτίς να παίζει σβήσαν τ' αστέρια τ' ουρανού κοντεύει πια να φέξει στις φλέβες το αίμα πέτρωσε η ανάσα έχει στερέψει Ωχ, κι εσύ κοιμάσαι

Μη φοβηθείς τα δάκρυα τ'ουρανού    σαν κατακλύζουν τα γκρέμια της κατάρας με αφρούς μεταμέλειας.  Απ'τις βραχώδεις συμπληγάδες αν περάσεις ανόρθωσε με φειδώ τα βάρη  της οδύνης σαν Πυγμαλίων της ενδυναμωμένης  γροθιάς σου και σαν θωρήσεις απόκρημνες πλαγιές τράβ' ασμένως το Γολγοθά των οραματισμών σου.    Τίποτε μη σε σκιάζει..  Για τη ζωή σου  που δεύτερη πάνω στη γη δεν έχεις Ζήσ'την λοιπόν   με γνώμονα τα "θέλω"  της θριαμβικής νιότης κι όχι με τα ηττημένα "πρέπει"   των κ

Ευτυχώς που απομακρύνθηκα,  που παρέκκλινα από τον αμετάκλητο σκοπό μου  και μπορώ — επιτέλους — να δω από πιο κοντά το ηλιοβασίλεμα… George Kastrounis 🌹

Σκιρτήματα και χαρακιές, κάπου μέσα στη βόλτα των καιρών και των χρόνων, που ρέουν σφριγηλά και ασταμάτητα μεγαλώνοντας τις αξημέρωτες νύχτες.   Σκοτάδια και φώτα, παρέα με τις περιπολίες της ψυχής που, σα χαμαιλέοντας, αλλάζει χρώματα και τολμά να ισορροπεί  εκεί που η λογική παραπαίει, εκεί που κλυδωνίζεται από την ατολμία της και τη δειλή παρουσία της προσφοράς και της ζήτησής της.   Οφθαλμαπάτες και αρρυθμίες της συνείδησης και της πολύφερνης μνήμης που φλέγεται στο πυρ τ

Ξέφτι τριανταφυλλιάς" Το ατίθασο άτι της κοινωνίας μεγαλόπνοα σχέδια εμφύσησε, κι έτρεχε, κι αφηνόταν, κι έπλαθε κόσμους  πάνω σε σκόνη και όνειρα. Μα εσύ αναβάτης άπειρος, κρατούσες τα χαλινάρια  σαν να ’ταν σκοινιά σωτηρίας. Κι η άμαξα πίσω σας γεμάτη χλευασμούς, κουβαλά φωνές και ξένες γνώμες,  βλέμματα που βαραίνουν. Κι η μάνα σε μιαν άκρη,  στέκει ανήμπορη· κοιτάζει το παιδί που φεύγει, χωρίς να ξέρει αν είναι για το καλύτερο ή το χειρότερο. Είν’ η ζωή που σε παρέσυρε, μ

Γράψε αβασάνιστα μολύβι, μην παραλείπεις λεπτομέρειες, κάθε νωπή στιγμή, κάθε παλιά ανάμνηση, μην παίρνεις ανάσα, απαξίωσε τη γόμα, κείμενο χωρίς ειρμό, γλυκόπικρο ημερολόγιο για σένα. Φαντάσου την έκταση άπειρες σελίδες, σταλαγματιές ζωής, εικόνες ολοζώντανες, πράξεις που επηρέασαν. Περιττό το μολύβι το αποτύπωμα εδράζει στην καρδιά φλογερό,ανεξίτηλο. Τα γραπτά μένουν τα σημάδια ζωγραφίζουν. Κατερίνα Καρασούλα 🌹

«Δεν φτάνει που την έχουμε εδώ μέσα στα πόδια μας, την ακαμάτρα, πρέπει και να την ταΐζουμε. Εσύ δεν μπορείς να την παντρέψεις; Τόσους έχει στο χωριό. Δεν είναι κι απαραίτητο να είν' πλούσιος ούτε και ομορφονιός. Αρκεί να την έχει άλλος στην πλάτη του». Η κακία της Μέλπως για την Αστέρω ήταν γνωστή και στα μυρμήγκια του χωριού. Όταν παντρεύτηκε τον Νώντα χωρίς να τον θέλει, έβγαλε όλη της την κακία πάνω στην έρμη την αδερφή του. Και το σπίτι έλαμπε χάρη στην Αστέρω, και όλη η

Τα χρόνια που μύριζαν σιρόπι χάθηκαν πια . Τότε που όλα ήταν στη θέση τους αμετάβλητα. Ήξερα ότι θα βρω την γωνία μου φωτισμένη. Λουσμένη στον ήλιο και τα χρώματα ήμουν καλά!   Η έμφυτη ελπίδα μου ξάπλωσε παραπονεμένη. Η ψυχική μου δύναμη έφτασε στο είκοσι τις εκατό . Δεν κουμπώνω πουθενά. Όσο και να θέλω. Νιώθω σαν ένα μικρό χαμένο κομμάτι παζλ! Μέσα σε ένα χάος να προσπαθώ ξανά και ξανά.   Μαρίνα Παπαδοπούλου 🌹

Της ψυχής τα πάθη «Πονάω…» μου είπες και αμέσως αντιλήφθηκα πως δεν ήταν το σώμα σου που πόναγε, παρά τα χρόνια που κουβάλαγες στην πλάτη σου. Το είδα στα βουρκωμένα σου μάτια, στα σμιχτά σου φρύδια, στο πώς τσαλακώθηκε η ροδαλή σου όψη. Το κορμί σου κύρτωσε ελαφρώς, μη μπορώντας ν’ αντέξει άλλο το βάρος από τις έγνοιες και τα πάθη σου. Δε μίλησα... Πώς θα μπορούσα, όταν εσύ την αλήθεια σου μοιράστηκες, όσο πικρή κι αν ήταν. «Κι εγώ», θέλησα να σου πω. «Κι εγώ πονά

Κατακουρταλούσες τα παραθυρόφυλλα της καρδιάς. Γαλαζόφεγγε η Σελάνα κι άστραφταν ουρανοκρέμαστες οι φλόγες του έρωτα!  Ασκώθηκε το αίσθημα και βούϊζε με οίστρο σαν το θροητό της γλαυκής. Αηδονοκελαηδούσε η αστερομάτα νύχτα, γιομάτη γιασεμιά κι έρωτα με το μελοφέγγαρο πάνω μας!  Ανθισμένο λουλούδι η αγάπη, ρόδο στα βύθια της ψυχής. Λαγγάρει χαρές και πίκρες κι αλέθει μέσα μας γλυκό τραγούδι, αρμοσμένο φιλί στα χείλη, σαν το δροσάτο αηδόνι που βυθίζεται στον ίσκιο του δάσους. Α