Βιβλιοκριτική Γιώργος Τσιβελέκος/Άνδρεα Αρβανιτίδου 🌹

Στο νέο μυθιστόρημα της Άνδρεας Αρβανιτίδου «Από την ανατολή στη δύση... από τα πρέπει στα θέλω» (εκδ. Κούρος, 2026), το τέταρτο κατά σειρά έργο της, πρωταγωνιστούν η Άννα και ο Τζαμάρ.

Οι ιστορίες τους εκτυλίσσονται παράλληλα, κεφάλαιο το κεφάλαιο, με εναλλαγές όχι μόνο στα πρόσωπα, αλλά και στους τόπους, στους πολιτισμούς και στις κοινωνικές συνθήκες: η Άννα είναι Ελληνίδα, ενώ ο Τζαμάρ Ινδός.

Παρότι η αφετηρία της πλοκής είναι η αναζήτηση του έρωτα, το μυθιστόρημα δεν περιορίζεται σε ένα καθαρά αισθηματικό πλαίσιο· κινείται περισσότερο στον χώρο του κοινωνικού μυθιστορήματος, με έντονα στοιχεία οδοιπορικού και βιογραφικής αφήγησης, κάτι που ενισχύεται και από το γεγονός ότι βασίζεται σε αληθινά περιστατικά.

Η συγγραφέας επιλέγει ένα απλό, ανεπιτήδευτο ύφος και μια γραμμική αφήγηση με παντογνώστη αφηγητή, διευκολύνοντας την πρόσβαση του αναγνώστη στις ζωές των ηρώων.

Η επιλογή αυτή καθιστά το κείμενο ευανάγνωστο και άμεσο, αν και σε ορισμένα σημεία περιορίζει την ένταση και το δραματικό βάθος, κάτι που όμως και πάλι είναι θετικό, αφού έτσι αποφεύγεται να γίνει «βαρύ». Παρ’ όλα αυτά, η αφήγηση παραμένει συνεκτική και υπηρετεί αποτελεσματικά τον στόχο της: να φέρει τον αναγνώστη σε επαφή με βιώματα και καταστάσεις που δεν είναι ξένες προς τη σύγχρονη πραγματικότητα.

Μέσα από την πορεία της Άννας αναδεικνύονται σχέσεις που αγγίζουν την τοξικότητα, τη χειριστικότητα και την κακοποίηση, με τρόπο που επιτρέπει στον αναγνώστη να αναγνωρίσει προειδοποιητικά σημάδια.

Από την άλλη πλευρά, η ιστορία του Τζαμάρ φωτίζει τις πιέσεις που ασκούνται σε παραδοσιακά κοινωνικά πλαίσια, όπως η επιβολή ενός γάμου με κριτήριο το οικονομικό συμφέρον.

Οι δύο αφηγήσεις λειτουργούν συμπληρωματικά, αναδεικνύοντας διαφορετικές εκδοχές του ίδιου πυρήνα: της σύγκρουσης ανάμεσα στο κοινωνικό «πρέπει» και την προσωπική επιθυμία.

Κοινό χαρακτηριστικό των δύο ηρώων είναι η άρνησή τους να συμβιβαστούν.

Ο Τζαμάρ επιλέγει να εγκαταλείψει τη χώρα του για να αποφύγει έναν ανεπιθύμητο γάμο, ενώ η Άννα συνεχίζει να αναζητά μια ουσιαστική σχέση, παρά τις διαψεύσεις.

Η εξέλιξή τους διατηρεί το ενδιαφέρον, κυρίως χάρη στη συναισθηματική ειλικρίνεια που τη διακρίνει.

Το μυθιστόρημα διατρέχεται από μια σειρά δύσκολων εμπειριών –απώλειες, απογοητεύσεις, ρήξεις, οικονομικές και προσωπικές δοκιμασίες–, αλλά δεν εγκλωβίζεται σε αυτές.

Αντίθετα, αντιπαραθέτει την ελπίδα, την αλληλεγγύη και τη δύναμη της ανθρώπινης σύνδεσης.

Το βασικό του μήνυμα είναι σαφές: η ζωή αξίζει να βιώνεται με αυθεντικότητα και η προσωπική ευτυχία δεν μπορεί να οικοδομηθεί πάνω σε ξένα «πρέπει».

Συνολικά, πρόκειται για ένα έργο προσιτό και ειλικρινές, το οποίο, παρά τις αφηγηματικές του απλότητες, καταφέρνει να αγγίξει ουσιαστικά ζητήματα και να αφήσει τον αναγνώστη με μια αίσθηση αισιοδοξίας αλλά και προβληματισμού.

Βιογραφικό συγγραφέως:

Η Άνδρεα Αρβανιτίδου γεννήθηκε το 1979 στην Τσεχία και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη.

Σπούδασε Βοηθός Οδοντοτεχνίτη στο Τ.Ε.Λ και Βοηθός Βρεφονηπιοκόμου σε δημόσιο ΙΕΚ. Επιπλέον, έχει πτυχίο Microsoft Office UserSpecialist στην πληροφορική και παρακολουθεί εντατικά μαθήματα Δημιουργικής Γραφής.

Τα τελευταία έντεκα χρόνια ζει στην Αθήνα και ασχολείται με τη συγγραφή και την αρθρογραφία.

Έχει εκδώσει μία ποιητική συλλογή, δύο μυθιστορήματα και έχει αρκετές συμμετοχές σε συλλογικά έργα.

Πληροφορίες θα βρείτε στο επαγγελματικό της site: Andreaarvanitidou.com. 

Γιώργος Τσιβελέκος 🪽