ΑΝΝΑ ΚΛΑΡΙΤΗ

Ένας δρόμος χωματένιος χαμένος Ο καλπασμός σου βρήκε έδαφος να σμιλεύσει Σφυριές στις αυταπάτες των βημάτων μου Ημέρωσε την ψυχή σου που αγρίεψε Έδεσε τους όρκους που μου έδωσες Σβήσε τους λησμονημένους σου, ιλίγγους, τώρα Γράψε με ξύλινο σπαθί στον μαυροπίνακα της απουσίας σου Ριγούσες στα τελματωμένα χωνιά των δακρύων σου Και το άλογό σου θρηνούσε σελωμένο τον αφανισμό σου Θλιμμένη ευωδία Ανατρίχιαζες εμπρός στο κουράγιο που δεν είχες Κι αυτό έσπασε Σείστηκε σαν προσευχή μπροστά στο ουρανό...

Ένα ποίημα αφιερωμένο στους “εργάτες” όλου του κόσμου. Καλή Πρωτομαγιά Ήταν άραγε χελιδόνια; Κανείς δε μπόρεσε να τα ονοματίσει σωστά Εργασία άναρχη ερήμην σωμάτων Χέρια αδιάλειπτα και τελετουργικά, σε κλουβιά, μαζεύουν, κουβαλούν στοιβάζουν Καρποί άλικοι Καρποί στιλπνοί Άλλοι κενοί Ιδρώτες χύνονται Σκέψεις σε λάθος ερμηνείες Ήταν άραγε χελιδόνια; Ακόμη και τα βράδια Όνειρα άνευ καταφυγίου Μέσα στον ύπνο κοιμισμένη συνείδηση Και στα διαλείμματα, μάτια πληγές Εργασία δίχως παύση, λόγια κραυγές...

Μεθυστικά τα φεγγάρια στις νύχτες μου Στάλαζαν σταγόνες άλικες κρασιού παλιακού Στα ποτήρια της πικρής σοδειάς της λήθης τα χείλη βάφτηκαν κόκκινο οίνο Μεθυσμένη πάλλουσα σάρκα, ηδονή στα δρύινα βαρέλια της ψυχής Οι σιωπές τους ζυμώθηκαν Και πριν την απόσταξη το κρασί της χαραυγής, χωμένο στα βάθη του ποτηριού Πιες όσο θες Ό,τι χυθεί να ξέρεις, δε θα γίνει ποτέ δικό σου Κράτησε πικρό μαχαίρι, σφικτά στην ιδρωμένη σου παλάμη Τα χείλια της λάμας ακούμπησέ τα στον γυμνό λαιμό της νύχτας Κόψε την...