💞Η ψυχή δεν χορταίνει από αφθονία✨

Ψιχία από το τραπέζι σου μάζευε, με εκείνη τη σιωπηλή ευλάβεια που αρμόζει σε ό,τι κάποτε υπήρξε πλήρες.

Τα ψίχουλα ήταν μαρτυρίες.

Μαρτυρίες από γέλια που κόπασαν, από βλέμματα που έμειναν μισά,

από λέξεις που δεν ειπώθηκαν ποτέ μέχρι τέλους.

Και όταν αυτά εξαντλούνταν,

όταν το τραπέζι άδειαζε και

η ξύλινη επιφάνειά του γινόταν ψυχρή σαν μνήμη ξεχασμένη, έφευγες ξανά.

Κατευθυνόσουν εκεί όπου η καρδιά φυλά όσα δεν αντέχει να αποχωριστεί.

Στις αναμνήσεις.

Στα ψήγματα εκείνα που μέσα τους κρύβουν ολόκληρες ζωές.

Θυμήσου τη μυρωδιά του ψωμιού ένα απόγευμα κάτω από τον ζεστό ήλιο, θυμήσου των δαχτύλων το άγγιγμα με τέτοιο τρόπο, σαν να γνώριζαν κάτι που εσύ αγνοούσες, θυμήσου το φως όπως το ένιωσες.

Κι έτσι, από ψίχουλο σε ψίχουλο, από ανάμνηση σε ανάμνηση, πλάθεις εκ νέου έναν κόσμο ανύπαρκτο πια μα όχι εντελώς χαμένο.

Έναν κόσμο ζωντανό μέσα σου, επιμένοντας να ανασαίνει σε κάθε σου κάλεσμα.

Μην φοβηθείς την έλλειψη.

Τούτη διδάσκει την αξία του ακριβού.

Μην λυπηθείς για το άδειο τραπέζι. Ευλόγησε όσα φιλοξένησε.

Και όταν νιώσεις να μην απομένει τίποτα, τότε να ξέρεις: είναι η στιγμή να αποκτήσουν τα μικρά ψήγματα τη μεγαλύτερη βαρύτητα.

Η ψυχή δεν χορταίνει από αφθονία. Χορταίνει από νόημα.

Και αυτό συχνά κρύβεται

στα πιο ταπεινά απομεινάρια

του χρόνου.✨✨

Στέλλα Μιχαήλ Ζωγράφου 🪽