ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ

Έφυγα βιαστικά από τον τόπο του εγκλήματος Κοίταξα αριστερά, δεξιά Έχωσα τον λαιμό βαθύτερα στο γιακά Έκρυψα τον σουγιά στην τσέπη της καπαρντίνας και χάθηκα στην αχλύ της χειμωνιάτικης νύχτας Το θύμα ζητούσε βοήθεια Σπαρταρούσε Κι όμως ούτε ματιά πίσω Έπρεπε να το κάνω Φταίει ο χαμένος χρόνος του Προυστ Το πράσινο φεγγάρι του Λαπαθιώτη Ο καθρέφτης δίχως είδωλο στο μεγάλο δωμάτιο της Βιρτζίνια, η άδεια καρέκλα του Χόπερ Απόψε μαχαίρωσα το Όνειρο Έπρεπε επιτέλους να ωριμάσω Αφροδίτη...

Μοιάζεις γριά ξεδοντιάρα Τροτέζα που ξέμεινες από νταβατζή σε κτίρια φαντάσματα με απόκοσμες αλλοτινές βουές Εδέσσης και Βίκτωρος Ουγκώ γωνία Μυρίζεις κάρι και κάτουρο και σέρνεις τα πόδια σου, σαν τη Μάρω στα καλντερίμια πίσω απ’το Γιαχουντί Χαμάμ και μετά στο Καπάνι Έμποροι διαλαλούν την πραμάτεια τους, τσουγκρίζουν ποτήρια στα λιγδιασμένα ταβερνάκια κι εσύ, με σκυμμένο κεφάλι προχωράς Φτάνεις στο Μπιτ Παζάρ Παίζεις με τη σπασμένη κούκλα Ξεφυλλίζεις παλιά, σκονισμένα βιβλία Σφίγγεις στην...

Έφυγα βιαστικά από τον τόπο του εγκλήματος Κοίταξα αριστερά, δεξιά Έχωσα τον λαιμό βαθύτερα στο γιακά Έκρυψα τον σουγιά στην τσέπη της καπαρντίνας και χάθηκα στην αχλύ της χειμωνιάτικης νύχτας Το θύμα ζητούσε βοήθεια Σπαρταρούσε Κι όμως ούτε ματιά πίσω Έπρεπε να το κάνω Φταίει ο χαμένος χρόνος του Προυστ Το πράσινο φεγγάρι του Λαπαθιώτη Ο καθρέφτης δίχως είδωλο στο μεγάλο δωμάτιο της Βιρτζίνια, η άδεια καρέκλα του Χόπερ Απόψε μαχαίρωσα το Όνειρο Έπρεπε επιτέλους να ωριμάσω Αφροδίτη...