Άνευ πρωτοτύπου

Έπεσες

Δεν θυμάσαι

Είναι η αλήθεια

Το νερό σε ρούφηξε!

Επιπλέοντα τα κόκκινα

μαλλιά σου,

σκορπίζουν το άρωμά σου στα νούφαρα

Σε παρακολουθούν

Σε καταγράφουν στις δονήσεις

του νερού

Πειθαρχημένα δε σε ακουμπούν

Δε παρεμβαίνουν στη πτώση

Δε θα παρέμβουν στο βύθισμα

Το νερό δε σε έκρυψε

Άφησε το πρόσωπό σου

να αιωρείται

Διάβασε νωχελικά το

σώμα σου

απ΄ άκρη σε άκρη

Μα τη σιωπή του προσώπου

δε μπόρεσε να την αποκρυπτογραφήσει

Δεν υπήρχε αντανάκλαση

Δεν υπήρχε πρωτότυπο

Το φως μόνο κράτησε τα

δάκρυά σου

Δε σβηστήκαν

Απέκτησαν μορφή

Σχηματίστηκαν αδρά στα

μάγουλά σου

Κύλησαν

Το πρόσωπό σου καθάριο,

αλώβητο

Δε δίστασε

Δε φοβάται την αλλοίωση

Έπεσες

Δεν θυμάσαι

Είναι η αλήθεια

Ξέρεις!

Η αλήθεια βυθίζεται

Ύστερα επιστρέφει ατρόμητη

Ποτέ δε πνίγεται

Και τα δάκρυα, δεν ήταν τα

δικά σου

Ξέρεις!

Το νερό τρελαμένο,

με κατακόκκινα μάτια, έκλαψε

Έκλαψε γοερά

Νόμιζε πως πνίγεσαι!

Άννα Κλαρίτη 🪽