ΧΡΥΣΑΝΘΗ ΣΕΡΓΙΝΗ

Μέσα στη βουή της πόλης ψάχνοντας τον χαμένο μου εαυτό,το βλέμμα μου έπεσε πάνω στη θάλασσα. Το φουστάνι που φορούσε ήταν σκούρο μπλε. Τα κύματα χτυπούσαν τους από χρόνια φθαρμένους βράχους. Δεν είχε την λάμψη που κάποτε την έβλεπα και γέμιζε η ψυχή μου από χαρά. Ο αέρας την πήγαινε πέρα δώθε. Πού πήγαν τα χρώματα της; Ποιος τα πήρε; Μήπως εσύ; Εσύ έκλεψες το μπλε της θάλασσας φώναξα με όση δύναμη είχα. Σιωπή. Λίγα λεπτά αργότερα.... Μια γνώριμη φωνή μου απάντησε. Ήταν εκείνος. -Ναι εγώ τα...

Μια τζούρα από 'σενα. Μία στιγμή μαζί σου. Να σε κοιτώ και να χάνομαι. Πέλαγος το βλέμμα σου. Ωκεανός η σιωπή σου. Λύπη. Λύπη νιώθω μακριά σου. Τα μάτια μου βούρκωσαν πάλι απόψε. Άραγε που αρμενίζεις; Η σκέψη σου τι να θωρεί; Ανάσα και οξυγόνο η φωνή σου. Δροσιά στο διψασμένο μου κορμί η ηδονή σου. Ω! Εσύ. Πάλι εσύ. Την σκέψη μου μονοπωλείς. Άρχοντα της θάλασσας και του αθέατου υδάτινου κόσμου. Ποσειδώνα. Λίγο ακόμα έμεινε να φιλήσω τα χείλη του. Ηρέμησε τα κύματα κι άφησε τους ναυτικούς να...

Γκρίζα μαλλιά. Μάτια καστανά. Χείλη σαρκώδη. Βλέμμα μυστηριώδες. Σώμα αγάλματος μπροστά μου ξεπροβάλλει. Πώς να αντισταθεί κανείς σε μια τέτοια θεϊκή ομορφιά. Στα μάτια μου φαντάζεις σαν άγρια θάλασσα. Ηρεμη αλλά και απόμακρη. Παθιασμένη αλλά με απόσταση. Χαοτική και απύθμενη. Μια θάλασσα που μέσα της με ελκύει. Τα μάτια σου ερωτεύτηκα. Τα χείλη που δεν γευτηκα. Την ανάσα που δεν ένιωσα. Το σώμα που δεν ιδρωσα. Η ηδονή που αγνόησα. Τα δάκρυα που έριξα. Η απόρριψη που βίωσα. Η προσμονή που...