ΟΥΡΑΝΙΑ ΜΑΡΙΝΟΓΛΟΥ

Φάνηκε να ζωντανεύει κάτι σε κάποιο απόμακρο κομμάτι της μνήμης. Ξυπνάει απότομα Ονειρεύεται το σπίτι των παιδικών του χρόνων Την ομορφιά που το περιτριγυρίζει Αμέσως διαπιστώνει ότι συνεχίζει να κοιμάται Είχε ονειρευτεί ότι ξύπνησε. Βρίσκεται στην γνώριμη γειτονιά της νιότης του μόνο εκεί υπάρχει αληθινή ζωή. Ο θόρυβος του τρένου που περνά τον ξυπνάει για δεύτερη φορά με έναν αναίτιο φόβο Προσπαθεί να διατηρήσει τις αισθήσεις του και διαπιστώνει για ακόμα μία φορά πως είχε απλώς ονειρευτεί...

(ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΧΩΡΙΣ ΕΙΡΜΟ) Η ζωή σαν κυματιστή οπτασία χτυπάει βίαια το πρόσωπο Το φως γίνεται σκοτάδι Τα όνειρα παίζουν και ο εφιάλτης γιγαντώνεται μέσα στον πανικό και την ζάλη. Οι στρατιές της νύχτας πληθαίνουν Ένας ποταμός από λέξεις ζώνουν από παντού Το όνειρο ενθαρρύνεται στην αυτοχειρία Θα βυθιστεί στο χάος ένας θάνατος αργός λυτρωτικός Ο τρόμος θεόρατος απειλεί ότι η νύχτα θα πλησιάσει τον στόχο που ξαστόχησε η μέρα. Και ποιος είναι ο στόχος; Κοιμισμένη η σκέψη αλλά...

Η παραίτηση έχει εγκατασταθεί αυθαίρετα στην άτρωτη γωνιά του μυαλού. Την τροφοδοτούν, με σαδιστική ευχαρίστηση, οι κάθε είδους πληροφοριοδότες. Με ντροπιάζει το παρελθόν που δωροδόκησε την ζωή για έλεος. Οι ενοχές απέκτησαν φωνή και επιβάλλουν δράση. Με αγωνιστικά αισθήματα σε έξαρση πορεύομαι κάθε πρωτομαγιά, στην μνήμη ενάντια στην λήθη. Πανό συνθήματα παλμός, γιορτάζει ο αγώνας. το Σικάγο ορόσημο. Ένας αρμός γιγαντωμένος, λιποτάκτες του ονείρου με ορμή διεκδικούν ένα κόσμο όμορφο,...