ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΣΙΩΜΟΣ

Σύννεφο στο πρόσωπό σου Βρέχει το παράπονό σου Σκάει απ'τών τσινόρων φράχτη Ένα πονεμένο δακρυ. Διάβρωσε το μάγουλο σου Ο καημός κι' ο στεναγμός σου Ένα ρυάκι αδικίας Εστάξε στάλες πικρίας . Άνθισε το πρόσωπό σου, Δακρυ που' γινε άνθος του Μιας συγκίνησης η χάρη Έμεινε μαργαριτάρι. Χάθηκε το σύννεφο σου Ξαστεριά στο προσωπο σου Τα είπε η χαρά με δάκρυ Όταν η λαλιά εχαθει. Λευτέρης Σιώμος/1 δ.π.ελ.

Αυγή. Ξυπνάω και βλέπω από το κάδρο του παράθυρου την ανθοστόλιστη φύση.. Μεσα σε αυτή σαν ζούνε οι ψυχούλες γοητείας και μαγείας. Μια πυκνή αύρα ευωδιών χαϊδεύει της αισθήσεις,τις μεθάει, ένας πολύχρωμος ίλιγγος,μια πανδαισία χρωμάτων που σε ζαλίζει.. Και ο αέρας έχει βαφεί με το άσπρο του γιασεμιού,το μπλε της ορτανσίας ,το ροζ της φούξιας το μοβ του νυχτολούλουδου,το κίτρινο της καλέντουλας και το κατακόκκινο του ιβίσκου . Καθε πρωι και η σκέψη μου βάφεται με χρώμα ζωής και ελπιδας....

Στο πεζοδρόμιο κουνιστά σαν περπατάς Φλόγα μου,λαύρα μου πως με καρδιοχτυπάς , Κοιτώ όρθιος σαν άγαλμα όλο λαχτάρα Τ' άσπλαχνα μάτια σου δεν δίνουνε δεκάρα. Φτάνει ο ύπνος σαν πόθου ηλιαχτίδα Αγάπη κι' έρωτας βουτάνε στην ελπίδα Μου κρατάς σφιχτά της χαμένης τόλμη χέρι Σ' έκστασης ώρες,στου παραδείσου λημέρι. Μα τ' όνειρο έγινε μια φρούδα ευτυχία Μόνο με άφησες σε μοναξιάς τρικυμία Ξύπνησα άγρια,σαν στου φωτός τ'αστροπελέκι Άπονη γκρέμισες και του ονείρου στέκι. Λευτέρης Σιώμος 🌹