ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΣΙΩΜΟΣ

κανένα μπαλκόνι δεν είναι μικρό, ένα μπαλκόνι να έχεις είναι αρκετό, τα βλέπεις όλα από ψηλά και τα χαϊδεύεις με το ανίκητο βλέμμα, το έφτιαξες με μεράκι, το έκανες μια μικρή όαση, στους τοίχους κρέμασες γλάστρες με πολύχρωμα λουλούδια της άνοιξης, στις τέσσερεις άκρες της μικρής βεράντας έβαλες ψηλά πήλινα με ανθισμένα κρινάκια, ένας παράδεισος μοναχικός, αγαπημένος, όταν κάποιες φορές όμως η μοναξιά φιλεύει λίγες φίλες πολύ αγαπημένες, η θύμηση γίνεται δροσερό αεράκι, με ένα κουταλάκι...

Πότε δε δάμασες των διλημμάτων κύματα, Βουτούσα και πνιγόμουν στα μάτια σου τα θαλασσιά Στα μάτια μου εσύ έβλεπες πυροτέχνηματα, Για μένα ήσουν αγιασμένη ζωγραφιά. Στα μάτια σου τα παιδικά,τα άστατα κι' αλήθωρα Καρφώναν τα δικά μου να μείναν εκεί και μόνο Το φώς στις κόρες των ματιών σου της θέας μου σύνορα Μάτωνα να σε έβλεπα στης αντηλιάς το θρόνο. Παροδικά σήματα τα δικά σου συναισθήματα, Στην αφέλεια της τρελής χαράς μου δεν πρόβλεψα Όλο στα μάτια σου διάβαζα ποιήματα Κι' εσύ στα δικά...

Να το θυμάσαι, αν βρεθώ σε νοσταλγία Αδιαμαρτύρητα στιγνά βασανιστώ Απ 'την αβάσταχτη, μεγάλη σου απουσία Στιγμές που χάρισες εγώ θα ξαναζώ. Θα σ' ονειρεύομαι γλυκά σαν τ' αεράκι Που'χει ηχώ της ηδονής τους στεναγμούς Να βρώ της άκρης νήμα στ'ονειράκι Σε θάλασσες πετώντας κι' ουρανούς. Με κατακτά σαν σε θυμάμαι η νοσταλγία Μες στο δικό σου το καβούκι να κλειστώ Όμηρος λήθης, τρυφερής αδυναμίας Στης φαντασίας μυστικά να λικνίστώ. Θα θυμηθώ κάθε φιλί σου, κάθε χάδι Στης αγκαλιάς σου της...