ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΡΑΜΠΕΡΟΠΟΥΛΟΣ

5η (Απ’ τη συλλογή «Υγιείς και άρρωστες ιστορίες») Τραπεζάκι έξω από το καφενείο του χωριού. Κάποιοι παίζουν τάβλι. -Ντόρτια, ντόρτια! Φώναξε ο Λευτέρης. Πάλι ντόρτια έφερε, συνέχισε κουνώντας το κεφάλι και το σώμα του αριστερά και δεξιά. -Έλα, Λευτέρη μου, τον κάλεσε τρυφερά – καθώς τον κρατούσε από το χέρι - η μητέρα του. Έλα, πάμε για φαγητό, ήρθε μεσημέρι. -Ντόρτια, ντόρτια! Ξαναφώναξε ο μικρός, καθώς κινούνταν αργά αργά προς την κατεύθυνση του σπιτιού. Μία, δύο, τρεις, τέσσερις...

Γιατί το σύννεφο δε σταματά τον πηγαιμό του; Γιατί σκεπάζει τον καθάριο ουρανό; Τι να σκεφτώ, αφού κι' εσύ φεύγεις μαζί του, ταξίδι αδιάκοπο, χωρίς σταματημό; Φύσα αγέρι μου, το σύννεφό μου διώξε. Δώσε στον ήλιο μου ξανά τη ζεστασιά. Στείλε τ' αηδόνι σου γλυκά να κελαιδήσει στου ανθισμένου δέντρου μου τη φυλλωσιά. Κάνε τον έρωτα να γεννηθεί και πάλι, μες στης καρδιάς μου, αυτό, το τρίσβαθο κενό. Σφύριξε ανέμελα για της ζωής τις χάρες και με αγάπη πάντα θα σ' ευγνωμονώ! ...

Πες μου, ποια πόρτα άνοιξες στη βαρυχειμωνιά να μπει φρέσκος, αδίστακτος αέρας. Να νιώσεις το καμίνι του βοριά που ανάβει στις ψυχές τις συνειδήσεις; Πες μου, ποια σκέψη σου έφτασε στο τέρμα και πέρασε διακριτικά απ’ την καρδιά σου, αφήνοντας πατήματα ν’ ακολουθήσεις° να μη χαθείς° να γίνει ο δρόμος σου; Πες μου ποιο όνειρο παραστράτησε και εισέβαλε στη λογική σου, με πίστη, αντοχή και ελπίδα να πραγματώσει «τ’ όνειρό» του; Είσαι και θα ‘σαι αυτός, ο ίδιος που ζητά τον ήλιο, την αίσθηση της...