ΣΙΜΟΣ ΙΩΣΗΦΙΔΗΣ

Του Σίμου Ιωσηφίδη Ξεμπλέκοντας τα κέρατα του ταράνδου, τούτη την περίοδο, σκέφτομαι τα ακόλουθα. Ο ήλιος την Άνοιξη σφυροκοπά ανηλεώς. Καθόμαστε στο μπαλκόνι και σχηματίζονται οι ακτίνες του. Κάθετες, απότομες, κάτι σαν σίδερα φυλακής. Κι όμως δεν έχουν μάζα. Είναι τα φωτόνια, αυτά τα μεμονωμένα σωματίδια φωτός που παριστάνουν τα κάγκελα. Μηδενός εξαιρουμένου, είμαστε Σίσυφοι, αναρωτιέμαι, μέσα στα ψειδαισθητικά μας Τάρταρα. Δικασμένοι άνωθεν, ξέρετε, από εκεί ψηλά που ξεκινούν οι ακτίνες...

Ένα παράφορο σάλπισμα καλωσόριζε, κάθε απόγευμα, πάντα την ίδια ώρα, το άνοιγμα του υπαίθριου λούνα παρκ. Έμοιαζε, τούτος ο σεμνός επικήδειος ήχος, σαν να υπενθύμιζε στους κατοίκους αυτής της ξεχασμένης πολίχνης μια ζώσα πραγματικότητα. Και μαζί όμως, με έναν ψύχραιμο ρεαλισμό, σαν να επιβεβαίωνε τις τερατώδεις αναλήθειες που έκαναν τάχα όλους να ζουν με τον ίσκιο των πεθαμένων τους ανθρώπων. Ήταν ελάχιστοι οι πάγκοι όλοι μπογιατισμένοι με μιαν ώχρα που έκανε το χρώμα του ήλιου που έδυε ακόμη...

Επάγγελμα Ρεπόρτερ του Μικελάντζελο Αντονιόνι (1975) Η Εποποιία της Εκμηδένισης Ιταλία. Μια κατεστραμμένη χώρα. Οι κάτοικοι ζητούν επίμονα να ορθοποδήσουν κατόπιν δύο Παγκοσμίων Πολέμων που προηγήθηκαν. Σαν να μην έφτανε αυτό, η μάχη που δίνεται για τον απεγκλωβισμό από το απολυταρχικό καθεστώς είναι τιτάνια και εξουθενωτική. Η οικονομική ανέχεια απλώνεται σε όλη την χώρα και η ανάγκη για επιβίωση αποτελεί την μία και μόνη παράμετρο για τους κατοίκους. Ιδού ο σεναριακός καμβάς στήριξης των...