ΜΑΡΙΑ ΛΙΑΠΗ-ΔΑΣΚΑΛΑΚΗ

Ξέρω περνάει ο καιρός Κι’ο κόσμος μας αλλάζει Και σαν χαμένος θησαυρός η αγάπη μας βουλιάζει Ξέρω χαλάει ο καιρός Αύριο θάναι βροχερός Και ένας έρωτας γυμνός παγώνει μες’το αγιάζι Ξέρω την ώρα της φυγής Στο σκαλοπάτι μιας κραυγής Πουλάς το σώμα της ψυχής Κ’ ανάσες αγοράζεις Ξέρω πατάς τον ίσκιο σου Με σιδερένια γόβα πονάει…το αίμα που κυλά στο χωματένιο σώμα Ξέρω στης νύχτας την σιωπή Την μοναξιά σκοτώνεις Ακούς τον τοίχο που μιλά και λες δεν είμαι μόνη Ξέρω πως ζεις χωρίς ζωή σε ρούχο ...

Μοιάζει ο κόσμος μου να χάνεται στο φως, Γύρω απ’τον ίσκιο μου χορεύει ένας ήλιος. Κι’εγω θυμάμαι τον παλιό μου εαυτό, ήταν για μένα ο καλύτερος μου φίλος. Μες’τον καθρέφτη μια εικόνα σκυθρωπή, κι’ένα χαμόγελο με πίκρα με κοιτάζει. Κάποια ρυτίδα συλλογάται σιωπηλή, αυτή η ψυχή δεν λέει να γεράσει. Μέσα στην πόλη χαμένη γυρνώ. Μέσα στα πλήθη εσένα γυρεύω. Φίλημα ανέμου ανάσα μου εσύ, μετά από σένα ζωή δεν προσμένω. Σε ναρκοπέδιο το σώμα μου γυμνό, ψάχνει η καρδιά μου μια αγκαλιά να το...

Δύο ψυχές ανταμώνουν σε ονείρου σεντόνια λευκά. Τόσο αγνός ο έρωτας σαν δυο κρίνα που φυτρώσαν στον κήπο της Εδέμ. Λαχταρούν τα κορμιά άγγιγμα τρυφερό η σκέψη σαν φλόγα αναπηδά. Σου στέλνω φιλιά με το φεγγάρι Μικρή μου αγκαλιά ανάσα καυτή μου. Το μεθυστικό άρωμα σου, τις αισθήσεις ξυπνά στα όνειρα μου. Είσαι μακριά μου. Προσμένω τις στιγμές που κάποτε θα 'ρθούν. Σαν κύμα απαλό θα διπλώσω στην ζεστη αμμουδιά σου. Με χίλια αστέρια, θα στολίσω τα μαλλιά σου. Αγαπημένε της καρδιάς πειρατή, Μια...