Οι λέξεις που δακρύζουν

Δεν ήταν οι πρώτες

στάλες

που έστειλε ο ουρανός

στη γη,

για να ξαλαφρώσει

απ’ το

μολυβί του βάρος.

Ήταν τα δάκρυα του

ποιήματος,

που κύλησαν στο χαρτί,

νότισαν τις λέξεις,

που έχασαν το νόημά

τους

στου χρόνου τη σχισμή.

Κρύβομαι στο σκοτεινό

δωμάτιο.

Εδώ βρίσκεται το

άπειρό μου.

Απέραντο για λιγοστά

όνειρα

και στενό για τόσα πάθη.

Μα χωρά μονάχα εμένα.

Ατέλειωτες ώρες, τις

νύχτες, τον εαυτό μου

αναζητώ

ανάμεσα σε γυμνές

σιωπές.

Μια φωνή, ίσως είν´η

δική μου,

ψιθυρίζει: «δεν είναι

τιμωρία η μοναξιά».

Πίσω απ’ το χνωτισμένο

τζάμι

θωρώ τους μεγάλους

έρωτες να προσπερνούν

κι αναρωτιέμαι,τι θα

απομείνει απ’ τις

προσδοκίες

και τους όρκους αιώνιας

αγάπης.

Κι αν ένα δάκρυ απ´των

ματιών δραπετεύσει

την άκρη,

γρήγορα γλιστρά στη

χαραμάδα του πατώματος

και χάνεται,

πριν προλάβω να ντραπώ,

προτού η ευαισθησία

γίνει βάρος.

Τότε είναι, που χέρια

αγγέλων με αρπάζουν

και με υψώνουν,

εκεί που το δάκρυ

γίνεται φως.

Μου χαρίζουν τα

φτερά τους

κι εγώ,

Έρωτας τοξοβόλος πια,

στοχεύω τις καρδιές.

Σταύρος Συγούρας 💞