ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

Υπάρχουν άνθρωποι που έρχονται και αλλάζουν τις εποχές. Δεν αφήνουν κανένα φύλλο φθινοπώρου να πέσει κάτω και κανέναν βοριά να εμφανιστεί στην σχέση τους. Έτσι ήρθες και εσύ... Στην άνοιξη της αγάπης, γεράνια τα λόγια σου ομορφαίνουν του έρωτα τον χτύπο. Κόβω στιγμές και σε μυρίζω... Το χρυσαφένιο περιδέρεο του καλοκαιριού μου φοράς στο λαιμό. Στην άμμο χαράζω της ευτυχίας το όνομα, καθώς κοιτάζω τα μάτια σου. Δύο θάλασσες από ρευστό κρύσταλλο που ραγίζουν στην υφή των χειλιών μας. Κοίτα...

Δικαιολογίες μάζευες προτού με εγκαταλείψεις. Δριμύ "κατηγορώ" για όσα έδωσα... και όσα δεν έδωσα καταλογίζεις. Το βλέμμα σου φιλόδοξο, ακροβατεί στο μέλλον. Κύμα που βυθίζεται σε ξένες προσδοκίες. Τους χάρτες της φυγής σου να προσέχεις, χρυσάφι οι διαδρομές σε άδεια σώματα. Τους τόπους βλέπεις δεν τους κάνουν τα λιμάνια, μα οι ανθρώποι που για την αγάπη τους έκαψαν τα καράβια και συνεχίζουν μέσα στις στάχτες να ταξιδεύουν. Χρήστος Παναγιωτόπουλος 🌹

Στο πεντάγραμμο των συρμάτων, φαιδρές οι νότες τιτιβίζουν, μύρα της άνοιξης ανθίζουν. Ακροβάτης των αιθέρων, κάτω από το γείσο της καρδιάς μου, με πηλό και άχυρο χτίζεις το αίνιγμα σου: Από σύννεφο αφράτο είναι το στήθος σου πλασμένο. Από πάνω σου η νύχτα μαγειρεύει τα όνειρα μου. Στην ουρά σου δύο βέλη σημαδεύουν το καλοκαίρι. Χρήστος Παναγιωτόπουλος 🌹