«The Kiss» – Gustav Klimt (1907–1908 Φιλήδονη σκιά, άγουρη ερωμένη πανσέληνη πλημμύρα μου γυμνή και ορειχάλκινη τίγρη στη καρδιά μου. Έμμονη οπτασία μου αστόλιστη παρθένα μελίρρυτα τα χάδια σου μελτέμι στο κορμί μου. Σε ζέστανα με ενός κεριού την φλόγα αναμμένη μεθώντας απ’ τις ρώγες σου στου Διόνυσου το αμπέλι. Ποτάμι αφανέρωτο βαπτίστηκα εντός σου ατίνακτος κρεμάστηκα στον ήλιο να στεγνώσω. Εξάντλησα τον θάνατο που χτύπησε τη πόρτα, με τη σιαγώνα ανοικτή περιπαθούς επαίτη.

Ριζωμένη βαθιά στη μνήμη μου σε κράτησα για μένα. Στα σαρκώδη χείλη σου τα κρίνα των ελπίδων έσπειρα. Πάνω στο μεταξένιο σου κορμί τον πόθο μου σεργιάνισα. Κι από τα πέλματα ως την καρδιά σε μούσκεψα με το μέλι των Αγγέλων. Με της ψυχής μου την ορμή σ' αγκάλιασα σε λάτρεψα σ' αγάπησα σε φώναξα. Μέχρι που οι νότες των επιθυμιών μου στους τέσσερις τοίχους φυλακίστηκαν. Κι ένα απόβραδο στης θλίψης τη λεωφόρο μες τη χούφτα σου, τους αστείρευτους λυγμούς μου εναπόθεσα. Τουλάχιστον

Εκεί, στα ριζά του δάσους, εκεί που στέκουν περήφανες οι λεύκες και οι άνεμοι ηχούν μέσα από τα φύλλα σαν μυστικές εξομολογήσεις της γης, εκεί κοντοστάθηκα. Το φως έσπαζε απαλά πάνω στους κορμούς, κι ο αέρας μύριζε υγρό χώμα και άνοιξη. Όλα έμοιαζαν να αναπνέουν αργά, σαν να περίμεναν κάτι. Και τότε άκουσα το κλάμα χαμηλό, λεπτό, σχεδόν ερωτικό, σαν ανάσα που χάνεται μέσα σε φιλί. Γύρισα και κοίταξα. Εκεί μπροστά στα πόδια μου μια ανεμώνη έκλαιγε μόνη της, με τα πέταλά της να

Athens city ( ελαιογραφίες) 1) 2) 3) 4) Ίνα Μελίδου 🌹

Δεν είσαι απλώς ζωή. Είσαι η αρχή της. Είσαι εκείνη που μαθαίνει στον κόσμο τι σημαίνει αγάπη, πριν ακόμη ειπωθεί η πρώτη λέξη. Εκείνη που κρατά φως μέσα στα χέρια της, ακόμη κι όταν η ίδια περπατά μέσα στο σκοτάδι. Μέσα στην καρδιά σου χωράνε περισσότερα απ’ όσα αντέχει ο κόσμος. Όνειρα που δεν πρόλαβαν να γεννηθούν, δάκρυα που κρύφτηκαν πίσω από ένα χαμόγελο, και μια δύναμη που μόνο εσύ ξέρεις από πού βρίσκεις. Είσαι καταιγίδα και γαλήνη μαζί. Φωτιά που καίει για όσους αγαπ

Φωτογραφία Μαρία Μαρμαρά 🌹 Πόση θάλασσα έζησες... Πόση θάλασσα θυμωμένη σου έπνιξε τα όνειρα άδειασε τις ελπίδες σου! Νέα κορη που γεννήθηκες και μεγάλωσες στην γη σου, έγινες γυναίκα... τώρα μεσήλικη! Κάθεσαι στην εξώπορτα.. το βλέμμα στην αυλή σου.. όλη σου η περιουσία! Πόσο όμορφη είναι.. πόση χαρά με γεμίζει.. πόσο έντονα μυρίζουν τα ματσικόρυδα μου! μονολογεί.. Σηκώνεται και κόβει δύο... τα μυρίζει και τα μάτια της μιλούν! σήμερα γιορτάζεις... υποκλίνομαι σε σένα γυναί

8 Μάρτη Δεν είναι απλώς μια ημερομηνία. Είναι μνήμη. Είναι φωνές γυναικών που δεν φοβήθηκαν να υψωθούν μέσα σε έναν κόσμο που τις ήθελε σιωπηλές. Είναι οι δρόμοι που περπατήθηκαν με θάρρος, οι αγώνες που γράφτηκαν με επιμονή, τα όνειρα που αρνήθηκαν να μικρύνουν. Η 8η Μάρτη δεν ζητά λουλούδια. Ζητά σεβασμό. Δεν ζητά λόγια. Ζητά ισότητα. Τιμούμε τις γυναίκες που πάλεψαν πριν από εμάς, εκείνες που συνεχίζουν σήμερα, και εκείνες που θα γεννηθούν για να πάνε τον κόσμο πιο μπροστά

Κάτω από τη σκιά σκέψης ψαχουλεύω με γούστο Αφουγκράζοντας να πιάσω την ηχώ της ερήμου Ονειροπαρμένος μες του οίστρου το ναίσκο , Νοιάζομαι τις ζυμώσεις στης ποίησης το μούστο, Θέλω να νιώσω την ατόφια μοναξιά της ψυχής μου. Κρυφόκοιμούνται μέσα μου βαθιά ψίθυροι και στεναγμοί, Του άγριου μου λήθαργου λάβες σκέψεων πληθώρα Θαλερές μπουμπουκιασ- μένες άφατες σιωπές Τεχνοσμηλεμένες στροφές με ιδέες τρωτές Τρεμοδονούνται ένα σωρό διλήμματα σεισμοί Τραγούδια σεργιανόπουλα στης

Νόμιζα ότι η καρδιά μου τα είχε νιώσει όλα, ότι είχε δοκιμάσει το πιο γλυκόπικρο φιλί και είχε κουρνιάσει στην πιο τρυφερή αγκαλιά. Στα ταξίδια μου πίστεψα πως είχα δει το πιο ρομαντικό ηλιοβασίλεμα, την πιο ήσυχη και υποσχόμενη ανατολή. Κοίταζα πάντα τη θάλασσα, στεκόμουν pμπροστά της και νόμιζα πως καταλάβαινα τα μυστικά της. Τώρα ξέρω πως δεν τα ήξερα όλα ! Πάντα κάτι έλειπε,ένα λιμάνι που να μοιάζει «δικό μου». Περιπλανιόμουν σαν κύμα. Πότε ήρεμο, πότε άγριο, πάντα όμως σ

Ήρθε και πάλιν η Άνοιξη, με βουρκωμένα μάτια, φωτιά βάλαν στη στράτα της, βόλια στα μονοπάτια. Έσκυψε το κεφάλι της, ματώνει στο πέρασμα της, αντί λουλούδια και ανθούς, ντρόουνς βλέπει μπροστά της. Σκιάζουνε την όψη της, θολώνουν την θωριά της, γκριζόμαυροι είν’ οι καπνοί, πνίγουν την ευωδιά της. Μιά Άνοιξη αλλοιώτικη, χωρίς πολύχρωμο φουστάνι, σκούριασε απ’ τους καπνούς, ρέει θολό ποτάμι... Πνίγεται η μέση Ανατολή, κι η Άνοιξη σκοτεινιάζει, στην Κύπρο μας σαν σεργιανεί, σκέψ

Κορυφαίος ηθοποιός του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου. Γεννήθηκε στις 9 Μαρτίου του 1921 στην Αθήνα.  Γεννημένος σε ένα περιβάλλον βαθιά καλλιτεχνικό, ήταν γιος του σπουδαίου θεατρικού συγγραφέα Παντελή Χορν. Ο ίδιος σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Βασιλικού Θεάτρου, κάνοντας το ντεμπούτο του το 1940, στην οπερέτα του Στράους «Η Νυχτερίδα». Κατόπιν πετυχημένη ήταν η εμφάνιση του στο «Θέατρο Ρεξ» της Μαρίκας Κοτοπούλη, ως πρωταγωνιστής σε έργα, όπως «Ο πρωτευουσιάνος»,

Στο ένα χέρι κρατάς τον πάγο, αντέχεις... στο άλλο τη φωτιά... Με αγκαλιάζεις σφιχτά... Καίγεται το σώμα, ενώ παγώνουν οι σκέψεις. Τα χείλη σου ...ασυγκράτητα μου προκαλούν έντονα συναισθήματα... Σε φιλώ σαν να τελειώνει το σήμερα και να φοβάμαι το αύριο. Μου χαρίζεις την Κόλαση και τον Παράδεισο μαζί... Η ανάσα σου μυρίζει άγριο τριαντάφυλλο, εκρήγνυται μέσα στο στόμα μου, υγρό πυρ του έρωτα,του πόθου. Κάθε στιγμή, πεθαίνει και ανασταίνεται μέσα στην άβυσσο των ματιών σου. Λ

Λόγια και τιμές, Λέξης και αγωνία, Πείσμα και τόλμη, μπροστά στο αγώνα, μπροστά στη ζωή , Μάνα, Γυναίκα, αγάπη,Αδελφή, στοργή. Χορεύει ο χρόνος κι εσύ γελάς, μέσα στο σπίτι,στη δουλειά, Πόνος και θλίψη, μελάνι στεγνό, με άγραφος νόμος με νοτισμένο φτερό, αρχαία γραφής. Γυναίκα μπροστά στον αγώνα, μπροστά στη ζωή, Γυναίκα δύναμη με ψυχή. Μάνα,αγάπη,Αδελφή. Νίκη Σιγάλα 🌹 🌹 🌹

Ο πίνακας στη φωτογραφία είναι έργο Judith Slaying Holofernes και η δημιουργός του είναι η Ιταλίδα ζωγράφος Artemisia Gentileschi.🌹 Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας είναι μια σπουδαία ημέρα αφιερωμένη σε αυτή,  και τον ρόλο της στην κοινωνία.  Κάθε χρόνο στις 8 Μαρτίου έρχεται να μας υπενθυμίσει τους αγώνες που έχουν δώσει για ισότητα, δικαιώματα και σεβασμό. Είναι η μοναδική αληθινή δύναμη της οικογένειας και της κοινωνίας.  Έχει μέσα της αγάπη, δύναμη, υπομονή, επιμονή,θάρρο

Εύχομαι η "Ελπίδα" που πάγωσε ψυχές και σώματα γρήγορα ν' αλλάξει τη φορεσιά της απέλπιδας και να φορέσει την παλιά της! Το απωθημένο Μια ολόκληρη ζωή, είπες, κυοφορούσες συναισθήματα για μένα! Θαύμασα το μεγαλείο της απαντοχής σου! Και ήλθες και σε δέχθηκα και σου χάρισα όλα τα αντίδωρα της καρδιάς μου, για την περιούσια προσφορά τόσων χρόνων αφειδούς προσμονής... Έρωτα, εκτίμηση, θαυμασμό, έγνοια, αφοσίωση, Αγάπη! Όλα τα κατέθεσα εν λευκώ! Τόσο υψηλά και απόλυτα, ισάξια της

Μες σ ' ανθισμένα γιασεμιά στην όμορφή μας γειτονιά με τ' άσπρα της σπιτάκια, με τρέλαναν με μάγεψαν δυό σμαραγδένια μάτια. Έκρυβαν τόση ομορφιά, τα πλάνα εκείνα μάτια, σε θάλασσες ακύμαντες θαρρούσα κολυμπούσαν. Την  ευτυχία ζούσαν, Τα ζήλευα από μακριά και τα  φιλούσα νοερά, σαν ρόδα, σαν τριαντάφυλλα, τα θαύμαζα τους χαμογελούσα. Κι αλάφρωνα στον ουρανό, πετούσα... Ήταν ότι πιο όμορφο ζούσα... Αποθυμιά; πάθος; αγάπη; έρωτας; ο ήλιος μου; Το φεγγάρι μου; Το φως; Ριγούσε

Χαράκια της παλάμης μου κοιτώ. Ψάχνω να βρω αν η μοίρα ξανά κοντά μου θα σε φέρει. Κι όπως στάζει το φεγγάρι στης θάλασσας τ´απάνεμα, το χρώμα κλέβω και βάφω τον δικό μου ουρανό. Το σάπιο κουφάρι μιας βάρκας αναποδογυρισμένης απαντώ στο περιγιάλι. Ξεφλουδισμένη από το λιοπύρι η λαδομπογιά στο κύτος της, το τέλος που έρχεται κραυγάζει. Δεν είναι ο φόβος του θανάτου που την τρομάζει. Τρέμει πως το ξεφλούδισμα την ψυχή της πρώτα θα ξεκάμει. Τα χέρια προσεκτικά πάνω της ακουμπώ,

Η Μελίνα Μερκούρη γεννήθηκε το 1920 και έφυγε από την ζωή το 1994. Μια σπουδαία εμβληματική παρουσία του 20ού αιώνα με διεθνή αναγνώριση, καριέρα ως ηθοποιός, τραγουδίστρια, σπουδαία πολιτικός. Σύμβολο του ελληνικού πολιτισμού,και αγωνίστρια υπέρ της Δημοκρατίας. Η Μελίνα Μερκούρη υπήρξε θεατρική ηθοποιός και γρήγορα έγινε διεθνής σταρ του κινηματογράφου. Άφησε το στίγμα της με την ταινία Never on Sunday (1960), - Ποτέ την Κυριακή,σε σκηνοθεσία του Jules Dassin, που ήταν

Απόψε, μέσα στο απαλό φως των κεριών, οι ψυχές γονατίζουν σιωπηλά μπροστά στην Παναγία. Οι Β’ Χαιρετισμοί υψώνονται σαν θυμίαμα προς τον ουρανό και κάθε " Χαίρε " γίνεται προσευχή που αγγίζει τις πιο κρυφές πληγές της καρδιάς. Μέσα στους κόπους, στις αγωνίες και στις σιωπηλές δοκιμασίες της ζωής, στρέφουμε το βλέμμα μας σε Σένα Μητέρα.🙏🙏 Σε Σένα που γνωρίζεις τον πόνο του ανθρώπου και απλώνεις τη στοργική σου σκέπη πάνω από τον κόσμο. Παναγία γλυκιά, γίνε φως στα σκοτάδια μ

Στη μέση του πεζόδρομου, πάνω σ' ένα κομμάτι χαρτόνι, ένας γέρος ζητιάνος βρώμικος, γερμένος ως το έδαφος.   Άνθρωποι περνάνε γύρω του βιαστικοί, αφηρημένοι, αδιάφοροι, δεν τον βλέπουν καν. Αντρικά πόδια, γυναικεία, παιδικά. Κανείς δε σταματά κι εκείνος όλο και λυγίζει προς τη γη.   Δυο γυναικεία πόδια μειώνουν ταχύτητα. Δυο χέρια ψάχνουν στην τσέπη. Λίγα κέρματα κουδουνίζουν στο πιατάκι. "Νά' σαι καλά", ψιθυρίζει εκείνος. Η κυρία προχωρά γρήγορα σκουπίζοντας τα δακρυσμένα τη

Έσπασε κόρη η καρδιά μου, σαν είδα λάβα και φωτιά να καίγεται μες τη νυχτιά, το τραίνο που σ' φερνε κοντά μου. Τους δρόμους πήρα παγανιά, άγνωστα μονοπάτια και στενά Ψάχνω παντού για να βρώ τα όμορφα μάτια που αγαπώ. Ρωτάω τους περαστικούς, τα λούλουδα, τα δέντρα, τα πουλιά μην είδαν πέρδικα να περπατεί, πεντάμορφη και λυγερή... Ρωτάω και τον ουρανό που είναι μαυρισμένος ρωτάω τον άγριο βορριά φυσάει δαιμονισμένος. Ο ήλιος κι αυτός εκρύφτηκε μες το θλιμμένο δείλι και η ν

Με συνοπτικές διαδικασίες και αφόρητο άλγος, στο ικρίωμα της άνοιξης η μια μετά την άλλη απαγχονίστηκαν οι λέξεις οι ανείπωτες –το άλας της ζωής– και καταδεικνύοντας τοιουτοτρόπως τη θνητότητά τους, ξεψύχησαν αργά στα κλειδωμένα χείλη. Αδίστακτοι δήμιοι οι αναβολές τις εκτέλεσαν γράμμα γράμμα ως την τελευταία, πνιγηρή συλλαβή. Τα λευκά φτερά τους απλώθηκαν, έτριξαν στον αέρα γυρεύοντας το δρόμο του ουρανού να πάρουν, εγκαταλείποντας τα παράπονα του γήινου ρεαλισμού. Τα αδηφάγ

Γυναίκα, πελαγίσιο αγέρι, σπιθοφεγγιά των άστρων, γάργαρο φεγγάρι των αναστεναγμών, κεντί του φλογερού έρωτα, λυχνάναμα του ήλιου, Μαγιά, ψυχορμησιά, το χαμόγελο της ζωής, το πιο γλυκό τραγούδι. Ωκεανίδα, ενάλια Νύμφη, γιόμισε νερό τους ποταμούς και τις θάλασσες. Δώσε στον άνεμο την ανάσα σου. Μεθύστρα Αφροδίτη, φλόγα καυτή που επωάζεις την αγάπη, λιοστάλαχτη, αστερόεσσα, στα χείλη σου ο έρωτας, στην αγκάλη σου η αγάπη, αρχέγονη μήτρα, αιώνια, ανασταίνεις τη ζωή, την ελπίδα τ

Του Σίμου Ιωσηφίδη   Κάποτε, όταν ήμουν νέος, στις αρχές της δεκαετίας του ’90, όντας ενήλικας, επισκέφτηκα την Ζάκυνθο. Εκεί, στις μεγάλες υγροτοπικές εκτάσεις των Αλυκών Κατασταρίου, κατέφευγε κράζοντας, σπαραχτικά είναι αλήθεια, ένα μυστήριο πτηνό, η περίφημη Τυτώ, ένα νυκτόβιο αρπαχτικό που φημολογείται ότι καθόταν στην σκεπή του σπιτιού του ποιητή Ούγκο Φόσκολο επηρεάζοντάς τον στην συγγραφή της τραγωδίας Θυέστης. Καθημερινά τον βασάνιζε με την μεταφυσική ατμόσφαιρα της