Όσα χρόνια πέρασαν πίσω μου, δεν κατάφερα να σε σβήσω. Πάγωσε ο χρόνος για εμένα. Στο σ' αγαπώ που πίστεψα. Σε σπασμένες υποσχέσεις που πέταξες. Βυθίστηκα σε πένθος που δεν γνώρισες. Όλα για σένα εύκολα έρχονταν πάντα. Λες και σου χρωστούσε ο θεός. Πίνοντας της λήθης το νερό. Προχώρησες μίλια μακριά. Κλειστά τα μάτια μου έμειναν σε μια άδεια ελπίδα. Έραψα μια τσακισμένη καρδιά. Μάδησα την ψυχή μου. Μια σφήνα με σταμάτησε. Ακίνητη και μπηγμένη μέσα στο είναι μου. Πάσχιζα να τ

Τα παιδικά μου χρόνια ένα δέντρο άκαρπο, που ανασύρθηκε από τη μνήμη μου με όλα τα θέλω που δεν έζησα κι όλες τις πίκρες που γεννούν οι στιγμές κι εγώ πάντα γυμνός πίσω από τις φυλλωσιές της συστολής μου. Χρόνια κρυβόμουν κάτω από τη καμπούρα ενός επιβλητικού βουνού που κινούσε τα νήματα της ζωής μου. Στα μελαγχολικά μάτια μου απλωνόταν ένας φόβος, ο θάνατος και ο Θεός. Κι ο δρόμος μακρύς και κακοτράχαλος, δρόμος της ψευδαίσθησης με τόσα βάσανα και θλίψη, κόκκινο αίμα του θυμ

Μόνο που οι έρωτες λένε περνούν Και οι μνήμες μένουν τρυπωμένες σε ερμάρια  καραδοκούν να κρυφτούν  απ' τους ρουφιάνους. Σάμπως δεν υπάρχουν; Ψυθιρίζουν ανάμεσα μας... Σουλατσάρουν στα ανήλιαγα  της ψυχής. Και εμείς σωπαίνουμε.. γιατί η καρδιά κρατά  αναμνήσεις, αυτή θυμάται... Μας σιγό μουρμούριζει να μην φοβόμαστε τους  ρουφιάνους. Μα οι έρωτες, βλέπεις, δεν περνούν στ’ αλήθεια... Μονάχα, αλλάζουν μορφή. Γίνονται βλέμματα που  αποφεύγεις, τραγούδια που δεν τελειώνουν. Μορφέ

Μπορείς να με διαβάσεις, στα μάτια σαν με δείς, μπορείς να μ’ αξιολογήσεις, χωρίς λόγια να πείς. Γράμματα στο βιβλίο μου, οι σκέψεις μου προτάσεις, ανοικτές οι σελίδες μου, μπορείς να τις διαβάσεις. Ορθάνοιχτο το βιβλίο μου, σαν το μετροφυλλίσεις, θα το διαβάσεις προσεχτικά, λέξη ...λέξη θα συλλαβίσεις. Το βιβλίο μου διαβάζεται, από σωστούς ανθρώπους, που έχουν μέσα τους βαθειά, τον σεβασμό και τρόπους. Όσοι σκοπεύουν άδικα, τις σελίδες να τσαλακώσουν, μάταιη η προσπάθεια, τα

Δύο χέρια• φορεμένα σε μανίκια σηκωμένα. Να φαίνονται οι πράξεις. Μην και σταθούν αμφιβολίες στα διάτρητα κουμπιά. Δύο χέρια• βίασαν με στόμφο και με έπνιξαν. Βύζαξε ο πόνος φθόνο κι έγινε στάλα σε εκκρεμότητα. Ύστερα έπρεπε• — ακούς; — έπρεπε πολλά. Εγώ δεν άντεχα τα πρέπει• Είναι λεμόνια βουτηγμένα σε πρόσωπα. Κι έτσι πρόσφερα το υστέρημά μου. Δύο χέρια νυφικά, σαν ταφικά μνημεία. Αγορασμένα χέρια. Δάχτυλα δεύτερης ποιότητας. Πολυφορεμένα. Με έπνιξαν. Με βίασαν. - Τα φόρεσα

Όλες τις νύχτες που μου είπες πως θα ’ρθεις με ένα καράβι από μακρινό λιμάνι, παντού τριγύρω μας να φλαίγονται οι φάροι και εμείς γυμνοί ακροβάτες στο κενό. Όλες τις ώρες που μου είπες «θα χαθώ» με ένα τραίνο στις ράγες τσακισμένο, πικροί σταθμοί που μένουν σιωπηλοί σε έναν κόσμο στο χάος βυθισμένο. Σε όλες τις μπόρες που περάσαμε μαζί με ένα τσιγάρο στο στόμα αναμμένο, τώρα χειμώνας και μια βαθιά σιωπή με ένα τραγούδι στα χείλη λυπημένο… Κώστας Κούκας Ποιήματα στο Σεληνόφως

Τέκνα βουβά άλαλης μάνας Βουές μιας μοναξιάς τρελής Ακούσματα σκαστής καμπάνας Χρυσή σιωπή και λατρευτή. Σαν απαλά μου πιάσεις χέρι Με πας στης ξαστεριάς το νου Σ' ουράνιο φρόνιμο νυχτέρι Ρούγες σοφίας, λογισμού. Σοφές σιωπές μουγκής γαλήνης Φίλοι πιστοί, δεν απατούν, Άδειες ποτέ στην καλοσύνη Κάθε απορία ,σ ' απαντούν. Σοβαρό ήθος σημασίας Άφωνες μάγισσες βουβές Άτεγκτοι εχθροί της προδοσίας Των αηδονιών γλυκολαλιές. Στης μοναξιάς μουντά σοκάκια Στην ηρεμία της νυχτιάς Σιωπ

Έφυγα κι εσύ μ’ ακολούθησες. Δε θα ’πρεπε. Δε σε πήγαινα εκεί που ήθελες εσύ στον ήλιο, στη θάλασσα, στο καλοκαίρι. Σε πήγαινα εκεί που ήθελα εγώ στο κρύο, στη βροχή, στον χειμώνα… Γιώργος Καστρουνής Εκδόσεις 24 Γράμματα

Στη μνήμη του πατέρα μου, που από το 1948 έως το 1950 περπάτησε πάνω στις γυμνές πέτρες της Μακρονήσου, στα δεκαοχτό του, μαθαίνοντάς μας πως η νύχτα δεν είναι ποτέ αρκετά σκοτεινή για να σβήσει το φως της αξιοπρέπειας. Αφιερωμένο σε όλους εκείνους που μέτρησαν τα χρόνια τους πίσω από το συρματόπλεγμα, αλλά δεν επέτρεψαν στη σιωπή να τους νικήσει. Η πανσέληνος απόψε ήταν μια πληγή μελάνης πάνω στο στήθος της νύχτας· ένα πρόσωπο θλιμμένο, με το βλέμμα καρφωμένο επίμονα πάνω απ

«Σε όλη τη διάρκεια της Ιστορίας, ο άνθρωπος έπρεπε να παλεύει με τη Φύση για να επιβιώσει. Σ’ αυτόν τον αιώνα, έχει αρχίσει να συνειδητοποιεί ότι για να επιβιώσει, πρέπει να την προστατέψει.» Ζαν-Υβ Κουστώ, Γάλλος ωκεανογράφος (1910-1997) Θεσσαλονίκη Ωραιόκαστρο, 22 Απριλίου 2025, 18:30 Η δεκατετράχρονη ξανθιά Ευρύκλεια, περπατούσε στο αρχέγονο δάσος στις πλαγιές του όρους Σιβρί, κάτω από την παχιά σκιά των πανύψηλων και κατ

Το χρώμα τη επιθυμίας σου, το έκρυψες συθέμελα στην τέχνη του αγγίγματος Εκεί ξαπόστασα δειλά Εκεί σε έσμιξα Σε όσα δεν είπαμε Γείραμε στα απαλά στήθη της νύχτας Μαζέψαμε ονείρων μύρα Στολίσαμε τις βιτρίνες των χτύπων μας με ψεύτικες φιοριτούρες Βρεθήκαμε αγκαλιά κλαίγοντας στις μικρές εξομολογήσεις Αποστάξαμε έρωτα Τον πήγαμε βόλτα σε μισητούς, μα στολισμένους ιλίγγους Μετά κοιμηθήκαμε στην πανσέληνο Αιχμάλωτοι της καταφρόνιας μιας “σχεδόν” αγάπης, βιδωμένης ασφυκτικά στο χώ

Δύο ψυχές ανταμώνουν σε ονείρου σεντόνια λευκά. Τόσο αγνός ο έρωτας σαν δυο κρίνα που φυτρώσαν στον κήπο της Εδέμ. Λαχταρούν τα κορμιά άγγιγμα τρυφερό η σκέψη σαν φλόγα αναπηδά. Σου στέλνω φιλιά με το φεγγάρι Μικρή μου αγκαλιά ανάσα καυτή μου. Το μεθυστικό άρωμα σου, τις αισθήσεις ξυπνά στα όνειρα μου. Είσαι μακριά μου. Προσμένω τις στιγμές που κάποτε θα 'ρθούν. Σαν κύμα απαλό θα διπλώσω στην ζεστη αμμουδιά σου. Με χίλια αστέρια, θα στολίσω τα μαλλιά σου. Αγαπημένε της καρδι

Η μοίρα μπήκε εγγυητής στα αμέτρητα αντίο που ειπώθηκαν Η εικονική πραγματικότητα χτισμένη με εγωιστική επιμονή κατέρρευσε Το εσύ κι εγώ έγιναν εμείς γιατί η ζωή απλώθηκε στα δικά μας μέτρα Τα αντίο σβήστηκαν με ένα χάδι στο μέτωπο με έναν ψίθυρο που είπε μένω όταν όλα έλεγαν φύγε Κι όταν κατέρρευσε ο ψεύτικος κόσμος δίπλα μας δεν ακούστηκε κρότος παρά μόνο η ανάσα σου δίπλα μου Άπλωσες το χέρι σου πάνω από τα χαλάσματα και βρήκε το δικό μου Τότε έμαθα πως μετά την καταιγίδα

Ο καιρός ξεθωριάζει εποχές γκρεμίζονται οι στίχοι που χάνονται στο φύσημα του ανέμου γίνονται μελωδίες στα στενά σοκάκια Νυχτερίδες στις στέγες έρημοι δρόμοι τώρα που νυχτώνει μαραίνονται τα άνθη Σαν ψίθυρος περνά ο χρόνος απ’ τα χέρια μας και χάνεται Μελωδία που αποκοιμιέται η ποίηση τραγούδι νυχτερινό το ταξίδι τα πουλιά παράπονα ψυχών φωτιές σιωπηλές στα πάρκα Όνειρα σε καφενεία ζωές χλωμές νεκρά έντομα πώς να βρεις τον εαυτό σου Στου ανέμου την ερημιά γυρεύω τη φωνή σου κ

Κάτω από τον ανοιξιάτικο ουρανό, η θάλασσα λαμπυρίζει, ίδια με πανάκριβο διαμάντι. Το απαλό αεράκι γεμίζει τα ρουθούνια μου αλμύρα και με τονώνει. Τα κύματα, σιγοτραγουδώντας, χαϊδεύουν απαλά τα βότσαλα, κι εκείνα σιγοντάρουν με τη μπάσα τους φωνή, τριζοβολώντας έντονα, και κροταλίζοντας καθώς χτυπούν το ένα το άλλο κάτω από τα ασταθή βήματά μου. Προσπαθώ να πιάσω το ρυθμό να μπω κι εγώ στην ορχήστρα τους. Με δέχονται με χαρά, κρυφογελώντας με τα φάλτσα μου. Επιμένω... Τα κατ

Ένα αστερένιο βραδυνό, κοιτάζω με θαυμασμό, του Σύμπαντος την απεραντοσύνη σε στοχασμούς με έχει βυθίσει! Τα μυστικά του αν ήξερα, με γνώσεις χρήσιμες θα πλούτιζα για του πλανήτη μας την εξέλιξη, και την αποφυγή του από την διάλυση ! Θα καβαλήσω μια ακτίνα φωτός, μόνο έτσι θα είναι κατορθωτό, την απόσταση να μηδενίσω, από την Γη να ξεγλιστρήσω. Θα σεργιανίσω στον Γαλαξία μας, Ίσως άλλους πολιτισμούς συναντήσω. Μπορεί μάρτυρας να γενώ, στο σβήσιμο των αστεριών! Εκατομμύρ

Ήσουν Άνοιξη στα δεκαεννιά σου. Μα δεν πρόλαβες ν’ ανθίσεις. Λένε «δεν πρόσεξες». Λες και η ζωή είναι δρόμος με πινακίδες ευθύνης, μόνο για όσους δε φταίνε. Λες και η ζωή ζητά εξηγήσεις, μόνο από τους αθώους. Είναι απροσεξία να ζεις; Είναι έγκλημα να γελάς; Είναι λάθος να εμπιστεύεσαι τον κόσμο που σου έταξαν; Αλλού είναι το λάθος. Στα χέρια που πληγώνουν. Στα μάτια που κρίνουν. Στα στόματα που ψάχνουν φταίχτες. Είναι κραυγή το όνομά σου Μυρτώ. Κραυγή, για κάθε φορά που λένε

Ζωή - Αγάπη - Δάκρυ Είναι ένας Κύκλος η Ζωή με κέντρο την Αγάπη! Περίμετρο τον Έρωτα, και Εμβαδό... Το Δάκρυ... Γωνία πιάνει το Δεξί τ' Αριστερό θολώνει... Κι αρχίζει και μοιρολογεί, το παρελθόν φουντώνει... Το Δάκρυ το Ασίγαστο το παραπονεμένο... Έτσι κι αγγίξει τις καρδιές, τις κάνει βρυσομάνες. Μοιάζουν σαν τις βαριομοίρες... πικρές μοιρολογίστρες που αναπολούν στα νιάτα τους τα μακρινά μεράκια Που κουβαλούσαν στην Ψυχή Κι έτριζαν τα Σοκάκια. Σμαραγδή Κουτσοπέτρου 🌹

Σαν σφαίρα τρύπησε τη δόλια μου ψυχή ο έρωτας, κι αφόρητα πονά τρέμουν τα χείλη χωρίς φωνή, βουβά. Θλιμμένη , σκεπτική ώρες ατέλειωτες μελαγχολικές... στη σκέψη μου, μόνο εσύ... Η ανασαιμιά μου έχει κοπεί. Νιώθω να σβήνει της ζωής μου το κερί. Το μυαλό μου χάνω, απεγνωσμένα αναζητώ το ειδωλό σου. Μόλις βραδιάσει μες στο σκοτάδι... σαν φάντασμα, απ ' το σοκκάκι σου, περνώ, το φωτισμένο παραθύρι σου να δω ... Όλος μου ο κόσμος είναι τα δυό σου μάτια... ένα τους βλέμμα, μου τσά

«Γνώρισα τους ανθρώπους και αγάπησα τα ζώα.» Μενέλαος Λουντέμης, Έλληνας συγγραφέας (1912-1977) Θεσσαλονίκη, 04 Απριλίου 2025 02:00 Η εικοσάχρονη λυγερόκορμη μελαχρινή κοπέλα περπατούσε κατά μήκος της Αγίου Δημητρίου, με το μακρύ μπεζ παλτό της, σφικτά τυλιγμένο γύρω από το νεανικό σώμα της. Κατευθύνονταν προς το διαμέρισμα της, στην Άνω Πόλη. Είχε φύγει εδώ και τριάντα λεπτά από ένα μπαράκι στην πλατεία Αριστοτέλους, όπου διασκέδαζε με την παρέα της. Περπατούσε με δυσκολία

" Κόκκινο φιλί "       ( tanka ) Κόκκινα χείλη ανοιξιάτικο χνάρι επανάστασης Σ' ένα φιλί ανθίζει παθιασμένα η ζωή   Αλίκη Πέϊκου 🌹

Μενεξεδένιο πρωινό λαμποκοπά! Πέφτει διάσπαρτο πάνω στον αχνό ορίζοντα. Στην πρωινή του αφύπνιση βαριανασαίνει από την μακρύγορη άχνα της υπνηλίας. Το χασμουρητό του ορίζοντα χάσκει σαν βρεφικό χαμόγελο. Αγνό και παρθένο, ανέγγιχτο ακόμα από τα αναβλύζοντα ηλιακά σπέρματα, που γεννούν αστραπιαίες πτήσεις και μυστικά περάσματα. Καλύπτουν πρωινά ξεσπάσματα. Το κίτρινο πανί στραγγίζει τα αιωρούμενα δάκρυα, από την πρωινή πάχνη. Πάνω ψηλά στα διάφανα συρματόσχοινα, ανεμίζει και α

Μια μέρα θα κάνω ένα μακρύ ταξίδι στη θάλασσα πάνω στην απεραντοσύνη της τα σκοτάδια μου να φαίνονται μικρά. Κατερίνα Κυπραίου 🪽

Του Χινοπώρου τα ερωτόλογα, σκόρπια λόγια, έπεα πτερόεντα, ανεμάρπαστα ευχολόγια. Σαν τη βροχή που ραΐζει τη γης αδειάζει την καρδιά, κλαρί γυμνό η  αγάπη στενάζει στην ερημιά. Της Χειμωνιάς η αγκαλιά στάζει πάχνη και παγωνιά, χειμάζει κρύα η καρδιά χωρίς χάδια και ζεστασιά. Νεφελοστοιβάχτης ο ουρανός δριμώνει τη μάνητα κάνει θιαμπόλι την καρδιά χτυπώντας την ανελέητα. Την Άνοιξη ο έρωτας ανθίζει και τερετίζει, χρώματα κι αρώματα η αγάπη ηδυλίζει. Έμορφη η αγάπη σφύζει στης κ