ΛΑΜΠΡΙΝΗ ΖΑΦΕΙΡΗ

Λυπάμαι που φεύγω μα πρέπει μη μιλάς μη με φιλάς μη ρωτάς πια για τίποτα ψάξε στις άδειες ώρες μες στη σιωπή κι αφουγκράσου ψιθύρους και λυγμούς Ο δρόμος ελεύθερος και σκοτεινός μα εκεί στο βάθος ένα φως ανασαίνει σφίξε τα δόντια και προχώρα μιαν άλλη διάσταση σε προσμένει Το ραντεβού μας κάπου κάποτε στο υπερπέραν μην το λησμονήσεις άσε ένα παράθυρο ανοιχτό να μπαινοβγαίνει η μνήμη δεν έκλεισα πόρτα μονάχα πέρασα σε δωμάτιο δίχως φεγγάρι άναψε κερί όταν με ζητάς θα φανώ στη φλόγα του για...

Οι αναμνήσεις τον πλημμύρισαν κι απόψε φοβάται πως το όνειρο έχει χαθεί Μες στο κελάρι του μυαλού του ανακαλύπτει μπουκάλια από γλυκόπικρο κρασί Οι Ερινύες του όρισαν να παίζει δεύτερο ρόλο σε ταινία κραυγής κι όμως μια καταιγίδα σάρωσε τα πάντα κι απόμεινε σιωπηλός παρατηρητής Μαζεύει ένα ένα τα κομμάτια ψάχνει να βρει τη λησμονιά το κρύσταλλο σκορπίζεται όταν σπάει μα όταν καρφώνει αφήνει πληγή βαθιά Μετρά τις χαμένες ώρες σε μια ύστατη προσπάθεια πνοής, να διορθώσει τους χάρτες της ζωής...

Η μοίρα μπήκε εγγυητής στα αμέτρητα αντίο που ειπώθηκαν Η εικονική πραγματικότητα χτισμένη με εγωιστική επιμονή κατέρρευσε Το εσύ κι εγώ έγιναν εμείς γιατί η ζωή απλώθηκε στα δικά μας μέτρα Τα αντίο σβήστηκαν με ένα χάδι στο μέτωπο με έναν ψίθυρο που είπε μένω όταν όλα έλεγαν φύγε Κι όταν κατέρρευσε ο ψεύτικος κόσμος δίπλα μας δεν ακούστηκε κρότος παρά μόνο η ανάσα σου δίπλα μου Άπλωσες το χέρι σου πάνω από τα χαλάσματα και βρήκε το δικό μου Τότε έμαθα πως μετά την καταιγίδα έρχεται γαλήνη...