ΑΝΤΩΝΗΣ ΠΕΡΔΙΚΑΡΗΣ

Άλλη μια νύχτα κύλησε σιωπηλά άλλη μια μέρα ρόδισε στον ορίζοντα κι εγώ σ’ αγαπώ και σου γράφω άλλη μια μέρα που χάθηκες όμορφη μούσα της νύχτας Στων βραδιών τη σιωπή ποιητές σε υμνούν χαράζουν την όψη σου στα μάγουλα των άστρων φως και σκιά η μορφή σου σιγανή φωτιά το άγγιγμά σου χάδι το χάδι σταγόνα τη σταγόνα στάζει η νύχτα πάνω μου και σε γεννά ξανά Σαν κύμα που σβήνει και πάλι γυρνά σε βρίσκω πού να σε βρουν αστερισμέ στα βάθη της νύχτας χλωμή μου κόρη άπιαστη πνοή άλλη μια νύχτα σε...

Νύχτωσε κι εγώ σ’ αγαπώ και σου γράφω ακόμα μια μέρα που χάθηκες χλωμή μου μορφή όμορφη κόρη Φυσάει στ’ ανοιχτά ανοιξιάτικη βροχή γκρίζα σύννεφα κι ακόμα σε γυρεύω Καθώς ο ήλιος ανεβαίνει καπνίζει η μέρα αναπηδούν πουλιά μαγεμένα όμορφη μούσα της νύχτας εσύ φεύγεις Σ’ αναζητώ στο κύμα και στου ανέμου το πέρασμα κι όλο σε χάνω Στον πυρετό σου αυτές τις μέρες μύριζα την αρμύρα των μαλλιών σου έβλεπα τον ήλιο στο θαμπό σου χαμόγελο Αχ και να σ’ έβλεπα πρωί σαν κοκκινίζει ο ήλιος στη θάλασσα με...

Τις νύχτες που άγγελοι περπατούν στη γη σ’ αγαπώ και σε ψάχνω Φυσάει στ’ ανοιχτά σιγανή βροχή σταχτιά σύννεφα της άνοιξης ανατριχίλα Οι στίχοι μας σαλεύουν νωχελικά θροΐζουν τα φυλλώματα των ψυχών μας ψιθυρισμοί στο σκοτάδι της νύχτας Άκου της νύχτας τον σκοπό σε αμέτρητα τριζόνια σιγανές μελωδίες σκοποί που ντύνουν ξωτικές μνήμες Μελωδικές νοσταλγίες σε στέκια που αργοκαπνίζουν Άκου τον άγριο άνεμο του πάθους που κομματιάζει τα κλαδιά μοναχικές ψυχές στο περιθώριο Τη θάλασσα που μαστιγώνει...