ΑΝΔΡΟΥΛΛΑ ΘΕΟΚΛΗ-ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ

Υποκλίνομαι στό μεγαλείο της ψυχής της ΜΑΝΑΣ , του αγνοούμενου κ τού πεσόντα ήρωα. Οι μάνες ηρωίδες ,πού ο πόνος τους είναι αβάσταχτος , όμως υπομένουν καρτερικά, γιά να μάθουν τί απέγιναν τα παιδιά τους. Μάνες δεν άντεξαν κ έφυγαν με τη πίκρα στην ψυχή τους. Ένα ποίημα αφιερωμένο στην Κύπρια μάνα τού πεσόντα ,τού αγνοούμενου! Στέφανα δάφνης και μυρτιάς, πρέπουν σου ,να σου μπλέξουν, τόν πόνο της καρδούλας σου, ίσως καί γαληνέψουν! 20 Ιουλίου 1974 . Εισβολή τών Τούρκων. Μαύρη μέρα ,δύσκολη,...

Μήν τρέχεις...δεν μπορείς να ξεφύγεις... Κτήμα σου είναι ,ότι μέσα σου κρατάς... Ν’αντέχεις το βάρος της συνείδησης, κι αν συνηδητοποιήσεις πώς δεν μπορείς, παραδέξου και γίνε φίλος του εαυτού σου.... Μίλησε του,ξεχώρισε τα σωστά και τα λάθη του, πάρε τον μιά ζεστή αγκαλιά και προχώρα μαζί του... Μαζί θα διαβείτε το ποτάμι,εσύ και ο εαυτός σου... Σωσίβιο μην περιμένεις...αντάμα θα κολυμπήσετε μέχρι να βρείτε το απάνεμο λιμάνι.... Ποτέ δεν μπορείς να του ξεφύγεις , με τα καλά του και τ’ άσχημα...

Τα όρια να είναι δικά σου.... Εσύ να τα βάζεις,εσύ να τα σπάς..... Μπροστά μας ένας ωκεανός, θαλασσοταραχή μεγάλη, παλεύουμε με τα κύματα, να δούμε που θα μας βγάλει. Μπόρες ,σκαμπανεβάσματα, μέσ’ τη ζωή πληθώρα, να κρίνουν όλοι προσπαθούν, κάθε στιγμή και ώρα. Επιπλήξεις και συμβουλές, τρέχουν όλοι να δώσουν, από το βάρος που κρατάς, τάχα...να σε ξαλαφρώσουν. Προσχήματα δεν κρατούν, μήτε τις αποστάσεις, κι επεμβαίνουν στη ζωή, με χίλιες αντιδράσεις. Μάθε να βάζεις όρια,...