ΜΑΡΙΑ ΣΑΡΡΗ

Μάνα μου! Στου χρόνου το σκληρό ξεθώριασμα σαν προσευχή κρατώ τη φωνή σου. Ένας χρόνος χωρίς εσένα κι όμως παντού σε νοιώθω και σε βρίσκω. Στις ανείπωτες παγωμένες σιωπές μου. Στην ανάσα μου που βαραίνει και λιγοστεύει όταν σ’ αναζητώ. Στην άδεια καρέκλα σου, με το κάλυμμα που έχει το χρώμα των ματιών σου. Με πονά σαν μαχαίρι στο κόκκαλο ο αποχωρισμός σου. Κι όμως μάνα μου! Έγινες βαθιά κρυμμένη μνήμη που δε σβήνει κι ας ξεθωριάζει σκληρά ο χρόνος. Έγινες ρίζα γερή στην ψυχή μου και κρατάς...

Ήσουν Άνοιξη στα δεκαεννιά σου. Μα δεν πρόλαβες ν’ ανθίσεις. Λένε «δεν πρόσεξες». Λες και η ζωή είναι δρόμος με πινακίδες ευθύνης, μόνο για όσους δε φταίνε. Λες και η ζωή ζητά εξηγήσεις, μόνο από τους αθώους. Είναι απροσεξία να ζεις; Είναι έγκλημα να γελάς; Είναι λάθος να εμπιστεύεσαι τον κόσμο που σου έταξαν; Αλλού είναι το λάθος. Στα χέρια που πληγώνουν. Στα μάτια που κρίνουν. Στα στόματα που ψάχνουν φταίχτες. Είναι κραυγή το όνομά σου Μυρτώ. Κραυγή, για κάθε φορά που λένε «εσύ έφταιγες»....

Μεταίχμιο Φως… Σκοτάδι… Κι εσύ ανάμεσα. Με τις σκέψεις σου να περπατούν ξυπόλητες. Κι όπου σε βγάλουν. Με το χρόνο να μην περνά. Σαν κύμα μοιάζει…που όμως διστάζει να φτάσει στην ακτή. Για να μη σπάσει. Πίσω σου, όσα κάποτε υπήρξαν. Μπροστά σου, μια υπόσχεση σαν ηχώ. Ένα σου βήμα, μια αποχώρηση και μια γέννηση αντάμα. Άλλα όνειρα κάθε βράδυ στου ύπνου το έρεβος. Σαν σύννεφα που αλλάζουν σχήμα. Κι εκεί! Κάτι σταθερό! Η ανάγκη να συνεχίζεις! Είσαι στο Μεταίχμιο. Ναι! Δεν ανήκεις πουθενά...