ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΣΙΠΟΥΛΑΡΙΔΗΣ

Είναι που λες, κι ετούτο του Federico García Lorca το φεγγάρι, το αιμοδιψές φεγγάρι, που πίστευε πως κανείς δεν του γλιτώνει. Κι όχι μονάχα ετούτο. Μα όλα τα φεγγάρια της ίδιας νύχτας και του ίδιου βάρους, που ενδύθηκαν σάρκα κι έγιναν ρόλοι αντικατοπτρισμών, βρίσκοντας τη χαραμάδα να περάσουν σ’ ετούτον τον κόσμο, χλωμά όπως οι άνθρωποι. Θιασώτες του θανάτου, εμπεδωτές του αφανούς χρόνου. Χρόνια τώρα ψάχνω τον λόγο που έγιναν έτσι. Και είναι σχεδόν πασιφανές: πως κάθε ολόγιομο κι ατελές...

Αγαπώ τα συμβεβλημένα δέντρα• Εκείνα που την άνοιξη ανθίζουν άτακτα, με τα κλαριά τους ακόμη υγρά από κάποιον εραστή τους. Εκείνα που βρίσκονται παράνομα με το φθινόπωρο. Αγαπώ την επιούσια άνοιξη, όχι πάντα· κάποιες φορές μόνο, τις θλιμμένες Κυριακές, εκεί κοντά στο μεσημέρι, όταν περνούν αεροπλάνα άγνωστης προέλευσης και σου θυμίζουν νευρικά πως υπάρχει ακόμη ουρανός. Αγαπώ κι εσένα συμβεβλημένη του έρωτος, να τέμνεσαι διαρκώς από μιαν άνοιξη που δεν σε δικαιώνει· με τα κλαριά σου υγρά, να...

Σήμερα φόρεσα τα φθαρτά μου• έκρυψα της μάνας τα ρούχα, του πατέρα τις γραβάτες, για να σε ερωτευτώ, να περισσέψω μόνος. Άφησα τη σκόνη να αιωρείται κόκκινη, γευστική να συμβαίνει μέσα στο φως χαζεύοντας τον εμπαιγμό της• ούρλιαζε πως είσαι εδώ. Ύστερα μοίρασα τα κύτταρα δίκαια, κάθε πληγή κι ένα. Δεν σε αγάπησα μόνο• σε αγάπησα από μέσα εγκυμονώντας κάθε κίνδυνο. Το ήξερες, έστω ψιθυριστά. Το ξέρεις.. Έβγαλα τη μνήμη με μέριμνα την άφησα αλλού, ήσουν ήδη γνώριμη. Η αγάπη πρόσωπο δεν έχει, κι...