GEORGE KASTROUNIS

Θα σταματήσω να γράφω ποιήματα για χρυσοκέντητους ήλιους, για ήλιους ολύμπιους, μαγικούς, παραμυθένιους, καλόψυχους. Δεν υπάρχουν τέτοιοι ήλιοι. Αν δεις καλά ο ήλιος είναι μια μεγάλη πυρκαγιά, μια φωτιά που αν πέσει θα μας κάψει. Και αν τον κοιτάξεις κατάματα σου κλέβει το φως. Τον θαυμάζουμε από μακριά, τον θαυμάζουμε από τον θρόνο του ψηλά για τη ζέστα και το φως του. Αν όμως κατεβεί και σεργιανίσει ανάμεσά μας, ο ήλιος θα γίνει κόλαση, εμείς στάχτη, τα ποιήματά μου πλάνη. George...

Έφυγα κι εσύ μ’ ακολούθησες. Δε θα ’πρεπε. Δε σε πήγαινα εκεί που ήθελες εσύ στον ήλιο, στη θάλασσα, στο καλοκαίρι. Σε πήγαινα εκεί που ήθελα εγώ στο κρύο, στη βροχή, στον χειμώνα… Γιώργος Καστρουνής Εκδόσεις 24 Γράμματα

Πόσο αγνώριστη. Χάθηκαν η επαφή, το κορμί, οι λέξεις μες στα τόσα άλλα — στα δάκρυα, στα γέλια. Διασπάστηκαν. Έγιναν κομμάτια. Ασυναρμολόγητα κομμάτια, χαμένοι στίχοι, ερειπωμένα όνειρα. Η μορφή, η αίσθηση, η συγκίνηση χαμένες για πάντα. Αγάπη — ο ορισμός προδομένος απ’ τους δικούς του περιορισμούς — κόβεται απ’ το τράβηγμα, το τέντωμα νεογέννητων αλλαγών. ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΣΤΡΟΥΝΗΣ, “Εκτός Ορίων”, Εκδ. 24γράμματα 🌹