ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΥΚΑΣ

Εκεί που η νύχτα γίνεται σιωπή. Εκεί θα τρέξω κρυφά πριν την αυγή. Στις αγορές στα άδεια καφενεία. Στα κατακόκκινα του δρόμου τα θηρία. Εκεί που πίνουνε γελώντας μεθυσμένοι όλοι οι άγγελοι του κόσμου οι προδομένοι. Αυτοί που κρύβουν στις τσέπες τους φτερά. Και με ρωτάνε αν έχω μια φωτιά. Μα φυσικά και έχω μια φωτιά. Και ένα κλουβί τις νύχτες να κοιμάμαι... Αν σε θυμάμαι; Κάποτε ήσουν φως. Τώρα κερί που λιώνει και λυπάμαι... Κώστας Κούκας 🌹

Ανθίζει η άνοιξη ξανά σε αυτήν εδώ την γειτονιά. Μια μαργαρίτα που γελάει σε χρυσαφένιο χώμα. Μοιάζουνε όλα γιορτινά ο ουρανός και τα κλαριά. Τα λόγια και τα χάδια στου χρόνου τα πηγάδια. Στέκουν τα πλοία σιωπηλά και περιμένουν τον νοτιά. Με ένα τραγούδι από παλιά μαζί τους να μας πάρουν. Ανοίγει ο άνεμος πανιά και εγώ θα τρέξω να σε βρω. Εκεί που μένεις στο στενό πίσω απ’ το παλιό λιμάνι. Έλα και βάλε μου κρασί να ξεδιψάσει η ψυχή. Μέσα σε κόσμους μυστικούς και διώξε μου τον πόνο… Κώστας...

Όλες τις νύχτες που μου είπες πως θα ’ρθεις με ένα καράβι από μακρινό λιμάνι, παντού τριγύρω μας να φλαίγονται οι φάροι και εμείς γυμνοί ακροβάτες στο κενό. Όλες τις ώρες που μου είπες «θα χαθώ» με ένα τραίνο στις ράγες τσακισμένο, πικροί σταθμοί που μένουν σιωπηλοί σε έναν κόσμο στο χάος βυθισμένο. Σε όλες τις μπόρες που περάσαμε μαζί με ένα τσιγάρο στο στόμα αναμμένο, τώρα χειμώνας και μια βαθιά σιωπή με ένα τραγούδι στα χείλη λυπημένο… Κώστας Κούκας Ποιήματα στο Σεληνόφως Εκδόσεις Όστρια 🌹