ΠΟΙΗΜΑ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ 1/04 ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ!!! ΚΑΠΟΤΕ Περπατώντας νοερά δίπλα στις θάλασσες σου, θυμήθηκα τον ήλιο που δεν έλεγε να φανεί Έβλεπα την Άνοιξη ν’απομακρύνεται αδιάκοπα από κοντά σου μαζί με τα χελιδόνια της μα δε ψιθύριζες λέξη Τα παράθυρα των γκρεμισμένων σπιτιών σου στόματα σκοτεινά ακίνητα σ’ένα αιώνιο χασμουρητό Ο Θεός έκοβε βόλτες ολομόναχος μέσα σου Έμαθα να τρέχω μακριά απ’ τη νύχτα Με καθαρά μάτια να κοιτάζω τη ψυχή σου Σε κοιτού

Σήμερα ο ήλιος λάμπει πολύ, ίσως γιατί γιορτάζεις εσύ. Φωτεινό, λαμπερό, ταπεινό, Λάζαρέ μου, όνομα ιερό, σαν την Άνοιξη που φέρνει το φως. Βρίσκεις τον δρόμο σου, κι όταν χαθείς. Έχεις χαράξει μόνος ζωή, σε μονοπάτι που κάποιες φορές πληγώνει, μα οι χαρές σε περιμένουν, σαν φρέσκια ανεμώνη. Στο όνομά σου ζωή να σκορπάς, ελπίδα γύρω σου παντού να κρατάς. Κι ό,τι κι αν έρθει, να θυμάσαι καλά: είσαι για μένα παιδί της καρδιάς. Χρόνια πολλά, με αγάπη πολλή, να μην αγνοείς την πί

Το πάθος ανθίζει για μια μέρα Υπόσχεση μυστική αίματος σφιχταγκαλιάζει φλεγόμενα αγκάθια στο λιβάδι πένθιμων βοών Αιμάσσουσα ανθεμώνη, τρελαμένη στο σάλεμα του αγέρα υπόκωφα και αθόρυβα τα κόκκινα φιλιά σου στο γαριασμένο χώμα των πληγών Δηλητηριασμένες οι πέτρες τριγύρω σου απ΄ τον οπιούχο εναγκαλισμό σου Βαμμένα κόκκινα τα μεσοφόρια των ψυχών Αιμάσσουσα ανθεμώνη, θνησιγενής ο στέφανός σου Τον φόρεσες Ευλογημένη η Άνοιξή σου Την έντυσες. Άννα Κλαρίτη 🌹

Ποιητές εσείς που κοιτάζετε απόψε την πανσέληνο, μην την κατασπαράξετε. Δε φοράει απόψε νυχτικό η σελήνη. Γυμνή κρέμεται και κοιτάζει στον σκοτεινό ουρανό. Σαν μεθυσμένη βροχή κρέμεται. Ερωμένη του σκοταδιού έγινε. Ζητιάνα του γιαλού. Πόσο με φοβίζει αυτή η σιωπή της... Απόψε, φεγγάρι μου, θα φιλήσω τα χείλη σου και θα στολίσω με έρωτα τις αχτίδες σου. Θα αναστενάξουν οι όρκοι στον έρωτα! Αύγουστέ μου, δεν κοιμούνται απόψε οι εραστές! Σωτηρούλα Χατζηκωνσταντή Τζιαμπουρή 🌹

Μαrc Chagall Σε μια απόλυτα ευτυχισμένη στιγμή η ζωή τελειώνει αισθάνεσαι τόσο πλήρης! Δεν πεθαίνεις αλλά δεν επιστρέφεις ποτέ από εκεί. Μεγαλώνεις ζεις αλλά είσαι πάντα εκεί. Είναι ένα μέρος, μια εποχή, ένας ερωτικός ενθουσιασμός, ένα τραγούδι που αγαπάς με πάθος και κάθε φορά που το ακούς θα ήθελες να πεθάνεις. Σκοτώνουν τα τραγούδια; Εσύ το ξέρεις. Έζησες την ομορφιά και αρκεί. Το πάθος είναι αυτό που οδηγεί την ζωή κάπου. Όλες τις στιγμές που νιώθουμε απόλυτη ευτυχία ε

Η ζωή τρυγάει καρπούς δεν έχει εραστές μοναχά κάποιους που την διαβαίνουν πότε στα άκρα πότε προχωρώντας για κάθε αφορμή ένα τίμημα για κάθε φυγή στο ένστικτο όσο το "πάντα " διαρκεί λάθη δεν συγχωρεί μα τους καρπούς φροντίζει δανείζει ουσιαστικά... που πολλά από αυτά ανθρώπινος νούς δύσκολα καθορίζει. Πάνος Βαρνάβας 🌹

Βουρκωμένη η άνοιξη στο βοριά μιλάει πάρε το λευκό το μαντήλι μου στρώσε το σε θαλασσινό ακρογιάλι. Να το δουν γλαροπούλια του αιγαίου λευκά πουλιά. Να φωνάξουν να παίξουν με χαρά τα παιδιά. Άκου πως η θάλασσα τους μιλάει... και ζητάει τα μαλλιά τους να χαϊδέψει τρυφερά ... Να τα κρατήσει στοργικά στην αγκαλιά... Βουρκωμένη η άνοιξη, θα κρυφτεί πριν η μέρα χαράξει και τον πόνο θα κρύψει στα μοβ,ροζ,κόκκινα, μενεξέδι,λευκά, λουλούδια χωρίς να αναστενάξει.

Φύσαγε ο αέρας δυνατά και τεχνουργούσε κύματα που έφταναν χαρούμενα στη στεριά και μετατρεπόταν σε φιλήματα. Ένωση που έφερνε ζωή με ήχους αρεστούς χαρίζοντας σε κάθε στιγμή τόνους εκλεκτούς. Φύσαγε ο αέρας χωρίς διακοπή και σκορπούσε αλύπητα οξυγόνο με συγκεκριμένη τακτική για να γίνεται το κλίμα ζωογόνο. Κι ήτανε Απρίλης δροσερός με Άνοιξη να κυματίζει κι ένας αέρας καθαρός ρυθμικά να σε λικνίζει. Ροδοθέα Θεοτοκάτου 💦

Να χαθούμε, εσύ κι εγώ, στους ανθώνες της Άνοιξης στην εαρινή, ασύλληπτη αιωνιότητα. Στο λιόγελο της φύσης, στο ανθηρό της ξέσπασμα. Να μας δέσει ο Γαρμπής σαν περικοκλάδι, με τα γαϊτανάκια των μίσχων να ευωδιάζει αγάπη ο λουλουδάτος έρωτας! Ο εαρινός ήλιος διαστέλλει τα ματόκλαδα της ζωής. Θεριεύει τα ανίκατα όνειρα φιλιά σφηνωμένα στα χείλη σου και τα κρουστά του έρωτα τρυπούν σαν τόξα την καρδιά!!!❤️ Όλγα Τρυφωνίδου Ζώγλη 💞

Ψυχή μου, Το "σ'αγαπώ σου" πως να μετρήσω Όσο κι αν ψάχνω μέτρο για να βρω, δεν βρίσκω. Κοιτάζω... το απέραντο γαλάζιο τ ' ουρανού στο πλάτος του, χάνομαι, Κοιτάζω... Τον ηλιάτορα ψηλά το φως του με στραβώνει Κοιτάζω της θάλασσας τ ' ασύνορα νερά, τ ' απέραντα δάση, τα λουλούδια, τα πουλιά Όλα τους ημίμετρα λειψά ... Το "Α γ α π ώ σου" Ψυχή μου, να μετρήσω σωστά μόνο ένα μέτρο θαρρώ βρίσκω της καρδιάς, τον κάθε χτύπο να μετρήσω! Τριανταφυλλιά Παπανδρέου 🌹

Σε ταινία χάους πιάστηκα όμηρος Το κίτρινο διάβρωσε της ζωής την ελπίδα Μακριά η ζωή με διώχνει απ' τ' όνειρο Τις ίριδας χρώματα βάφει μαύρα και γκρίζα. Ποθώ να αγκαλιάσω του ήλιου λιακάδα Εκεί που ο ήλιος χαϊδεύει μια ανεμώνη Με ανταύγειες τα χόρτα τα κάνει σμαράγδια Χαράς δεντρί στις πλαγιές της καρδιάς ριζώνει . Φυτέψτε στα μάτια μου όνειρο ρόδινο Το βλέμμα να γλιστράει σαν γλάρος στην καταιγίδα Να ζω φαντάσιες στου ονείρου το στρόβιλο Το σκότος να χάνεται μπρος αχνής ηλ

Βάγια, δάφνες σιωπηλός ο πόνος χωρίς στέμμα Χριστέ μου Σαν άνεμος μπήκες στο πλήθος μου, βάγια στεφανωμένος Θα σε περίμενε κανείς σαν βασιλιά ντυμένος Το βλέμμα σου στον ίσκιο μου, θρίαμβος υψωμένος Ψυχές προδότρες, ζωή αβαθής, μα ο πόνος σου αγιασμένος Χριστέ μου Κοκκίνησε ο ουρανός της μέρας μου, με δάφνες τυλιγμένος Σαν τα καρφιά μες στο κορμί θαρρείς, βούλιαξαν εσκεμμένως Την άγια αγάπη σου στον δρόμο μου, βράχος ανδρειωμένος Συγχώρεση δος μου, πίστη ακραιφνής, ο λόγος σο

Περίαπτο καρποφόρας Άνοιξης Στο ξέφωτο του λίκνου αυτής της γης ξεθάρρεψαν δειλά τα φύτρα της χαμένης νιότης. Θρύλοι μιλάνε για το φτερωτό Θεό που οι νιοί πριν πέντε αιώνες επικαλέστηκαν εδώ στο τέλμα μιας αγάπης μαραμένης. Αναστενάρισσες καρδιές στα ξόρκια ανατρέξανε της ειμαρμένης. Σ'αυτή τη γνώριμη ατραπό ντύθηκα την εαρινή φορεσιά για να σε συναντήσω.. Κι εκέλευσα τον Ούριο για να σε φέρει πίσω. Μαζί μου η πλάση τραγουδά της Ιόλης τη μπαλάντα που με τ' αθάνατο ν

Τι κι’αν περίμενε πάντα να φανεί εκείνο το ξεθωριασμένο γαλάζιο μέσα από τα σύννεφα της δικής της απελπισίας. Φοβόταν να χαμογελάσει στην ψυχή της λές και θα της έκλεβαν αυτήν την μικρή χαρά της προσμονής. Στο παρά πέντε και θα γινόταν η συμπαντική έκρηξη των θέλω και των αξιών της. Προχώρησε δειλά μέσα από τα υγρά δάκρυα της και ζύγισε με τα μάτια, τις απουσίες και τις ενοχές της. Οι απουσίες γλίστρησαν πάνω στα δάκρυα και έπεσαν πάνω στις ενοχές παρασέρνοντας ότι η ψυχή φύλ

Το σώμα μύρο, προσευχή στη κλείδωση του ώμου σου, χρυσά κηροπήγια της σάρκας Οσμή του ιδρώτα σου, άγιο φως Εντός της σιωπής του στόματός σου, η νύχτα που μοσχοβόλησε, στο γυμνό δωμάτιο Η θερμοκρασία του φιλιού, ευωδία ζώντων σωμάτων Και όταν ο έρως αποσυρθεί, κενό στο κρεβάτι των στιγμών Ξεθυμαίνουν αργά, νωχελικά, ο Έρως και ο θάνατος αντικριστεί Tί περιμένεις Βαθμολόγησε λοιπόν Αντρούλα Θεοκλή Νικηφόρου 🌹

Ποιος γνωρίζει τον βαρκάρη που όλη νύχτα λάμνει μέσα σε άγνωστα νερά; Ποιος ανάβει το φεγγάρι το τσιγάρο και το δάκρυ στο στενό το μονοπάτι και την ερημιά; Μία ξοδεμένη αγάπη σε έναν σκονισμένο χάρτη και τα αστέρια να χορεύουν με σπασμένα τα φτερά. Νύχτωσε και η πίκρα μένει σαν κοιτώντας στον καθρέφτη και χωρίς χαρά... Ένα κέρμα για τον δρόμο μια ευχή πάνω στον ώμο για τη μοναξιά.. Το φεγγάρι τώρα στέκει και ακίνητο μας βλέπει δίχως πια μιλιά... Κώστας Κούκας 🌹

Ο πρωινός φρεσκοψημένος καφές μπροστά στη θάλασσα ... Γεμίζει την ψυχή γαλήνη κι ευφορία. Τα γηρατειά δεν είναι ακύμαντη λίμνη αλλά μια καταιγίδα, που κρύβει στο βυθό της το βάρος των 75 χρόνων, βαραίνει το σώμα σαν πανοπλία αλλά η υπομονή, η σιωπή η δίψα για ζωή, δεν είναι αδυναμίες, αλλά ψυχικές δυνάμεις και η φωνή τους έχει "βάρος". Η πίστη, η Αγάπη, η καλοσύνη και η προσευχή για τη ζωή, κρατάνε ανοξείδωτη την ψυχή. Τη φωνή της Αγάπης, την καταλαβαίνουν όλοι οι λ

Βαλσαμωμένο βάσανο η αγάπη σαν σιωπή που ήλθε αργά. Ο έρωτας την πουλά σαν πλευρικό κύμα λύτρωσης σε περιγιάλι αφαλατωμένο, ανάμεσα σε στυφά δόγματα σάρκας και πεζοδρόμια στιγμιαίας γαλήνης. Ήθελα να ’ρθεις. Κι όπως θα περνούσες, με ένα περίσσιο βλέμμα αδιαφορίας, να νοτίσεις τη στεγνή μου θλίψη — που καμώνεται πως τέμνει την καρδιά. Περνώ απ’ το μέρος όπου ακόμη ζει η σκιά σου, με την ελπίδα να ’χει απομείνει μια στάλα απ’ τα μαλλιά σου, να νιώσω το άγγιγμα του αέρα που φορο

Σβήνω τα ίχνη μου, σύντροφε, περπάτησα αρκετά πάνω σε δρόμους που το πρωί τους ονόμασαν «λάθος». Γονάτισα στη μνήμη. Ξέρεις τι θα πει μνήμη; Ένα ψωμί που δεν έφτασε ποτέ για όλους. Ένα χέρι που έμεινε μετέωρο στον αέρα, όταν σχόλασε η χειραψία της Ιστορίας. Κάθε ματιά μας ένας άνθρωπος που περίμενε στην αποβάθρα. Κάθε φωνή μια καθυστέρηση που έγινε πεπρωμένο. Κι απομείναμε εμείς. Λίγοι. Να ψηλαφούμε τη σιωπή όπως οι φτωχοί μετρούν τα κέρματα στην τρύπια τους τσέπη, εκεί που

Η κόψη της σιωπής Λεπίδα η σιωπή, έβαψαν οι φλέβες της τους τοίχους της ψυχής! Δεν έσβησαν τα ίχνη, κάποιες σταγόνες ξέμειναν ξωπίσω, δεν ακολούθησαν το ταξίδι προς την λήθη! Τις κράτησα ενθύμιο θυμίζουν πως η τόλμη είναι προνόμιο για γενναίους και τους ταπεινούς.. Τις φίλησα στο μέτωπο, ανάσα συμφιλίωσης με απογείωσε σε αγνώστους κόσμους μαγικούς ονειρικούς. Γεννήθηκα να μην ανήκω πουθενά ... Ασυμβίβαστη, με δυσπεψία μονο στα ψευδή στα ποταπά. Σου οφείλω μάτια μου, τον νέο