Έμμονες σκέψεις 🪽

Τι κι’αν περίμενε

πάντα να φανεί

εκείνο το ξεθωριασμένο

γαλάζιο μέσα από τα

σύννεφα της δικής

της απελπισίας.

Φοβόταν να χαμογελάσει

στην ψυχή της λές

και θα της έκλεβαν

αυτήν την μικρή

χαρά της προσμονής.

Στο παρά πέντε και

θα γινόταν η συμπαντική

έκρηξη των θέλω

και των αξιών της.

Προχώρησε δειλά μέσα

από τα υγρά δάκρυα της

και ζύγισε με τα μάτια,

τις απουσίες και τις

ενοχές της.

Οι απουσίες γλίστρησαν

πάνω στα δάκρυα και

έπεσαν πάνω στις ενοχές παρασέρνοντας ότι η

ψυχή φύλαγε βαθειά

κρυμμένο.

Το αόρατο πέπλο της

επιμονής πάτησε τον

εσωτερικό της συναγερμό

και πολύχρωμες φωνές

ξεχύθηκαν πλημμυρίζοντας

το αίμα της.

Δεν θα θυσίαζε τα θέλω της.!

Δεν θα ζητούσε καν

συγγνώμη από τον εαυτό της.

Όλα καλά είπε στον αέρα που ανέμιζε την αλήθεια της.!

Την γυρόφερνε μια στην

ζωή και μια στον θάνατο..

Γνώριζε καλά ότι δεν

είναι αθώα αλλά ούτε

και ένοχη.

Ξέχασε ότι είχε την

ευκαιρία

και την άφησε να πεθάνει

πριν ζήσει.

Τόλμησε όμως να διεκδικήσει

την ελευθερία της,εκείνη

που δεν είχε τολμήσει

στα

άγουρα χρόνια.

Κέρδισε και το χρυσό

έπαθλο της πρώτης

επανάστασης της,και

παραμέλησε να υψώσει το παράστημα

της αφήνοντας θέση στην εξουσιαστική δύναμη

της σκέψης.

Τα θέλω ανοίγουν δρόμους,

δίνουν ευκαιρίες,

καταλαμβάνουν ορίζοντες.!

Πριν περπατήσεις στην

γη,να θυμάσαι τα λευκά

φτερά που ρίζωσαν μέσα

από τις

ματωμένες πλάτες σου,να πετάξουν από την άλλη

πλευρά της ζωής και να σου χαρίσουν το φως της

Νίκης.

Μαρία Δασκαλάκη 🌹