Ηττημένο φεγγάρι 🌜Ποίηση / Κουμουνδούρος 🌙

Σβήνω τα ίχνη μου, σύντροφε,

περπάτησα αρκετά πάνω σε δρόμους

που το πρωί τους ονόμασαν «λάθος».

Γονάτισα στη μνήμη.

Ξέρεις τι θα πει μνήμη;

Ένα ψωμί που δεν έφτασε ποτέ για όλους.

Ένα χέρι που έμεινε μετέωρο στον αέρα,

όταν σχόλασε η χειραψία της Ιστορίας.

Κάθε ματιά μας

ένας άνθρωπος που περίμενε στην αποβάθρα.

Κάθε φωνή

μια καθυστέρηση που έγινε πεπρωμένο.

Κι απομείναμε εμείς. Λίγοι.

Να ψηλαφούμε τη σιωπή

όπως οι φτωχοί μετρούν τα κέρματα στην τρύπια τους τσέπη,

εκεί που η νύχτα αρχίζει να μην έχει πια επιστροφή.

Κοίτα το φεγγάρι ψηλά·

φλέγεται πάλι.

Μην το κοιτάς — σου λέω — δεν είναι όμορφο.

Είναι ένα πρόσωπο κατάφλεκτο

από τις τελευταίες, μελωδικές λέξεις των νεκρών.

Φέγγει για τους χαμένους, λες.

Ναι.

Για εκείνους που έφυγαν με το παράπονο μιας άλλης γης.

Για εκείνους που έμειναν, πεισματάρηδες του τίποτα.

Για εκείνους που δεν τους απέμεινε παρά ένας ουρανός

που τον κοιτούν, μα δεν τους αναγνωρίζει.

Σύντροφε,

αν η νύχτα σου φωνάξει «κοίτα»,

μη φοβηθείς.

Δεν θα δεις το σκοτάδι.

Θα δεις εμάς.

Με τα παλιά μας κουστούμια, που μύριζαν βροχή και ματαιότητα

με τις τρύπιες μας ελπίδες — σαν σημαίες σε καμένο δάσος —

με τα χέρια μας άδεια,

μα γεμάτα από το βάρος της απουσίας.

Γιατί μάθαμε πια το μεγάλο μυστικό:

πως ο άνθρωπος δεν είναι παρά η μνήμη του άλλου.

Και πως κάποτε,

κάτω απ’ αυτό το ίδιο, ηττημένο φεγγάρι,

οι νεκροί θα σηκωθούν και θα μας ζητήσουν τον λόγο.

Κι εμείς δεν θα ’χουμε τίποτα να τους δείξουμε,

παρά μονάχα τη ζωή μας —

αυτή την ταπεινή μας ζωή, που συνεχίστηκε

σαν μια συγγνώμη που δεν πρόλαβε να ειπωθεί.

© Π. Κουμουνδούρος 🌙