Γηροκομείο...αγκάθι στο βάζο.🌹

Ο πρωινός φρεσκοψημένος καφές

μπροστά στη θάλασσα ...

Γεμίζει την ψυχή γαλήνη κι 

ευφορία.

Τα γηρατειά δεν είναι ακύμαντη λίμνη αλλά μια καταιγίδα,

που κρύβει στο βυθό της

το βάρος των 75 χρόνων, 

βαραίνει  το σώμα σαν πανοπλία   

αλλά η υπομονή, η σιωπή

η δίψα για ζωή,

δεν είναι αδυναμίες,

αλλά ψυχικές δυνάμεις και 

η φωνή τους έχει "βάρος".

Η πίστη, η Αγάπη, η καλοσύνη και 

η προσευχή για τη ζωή,

κρατάνε ανοξείδωτη την ψυχή.

Τη φωνή της Αγάπης, 

την καταλαβαίνουν όλοι οι λαοί,

σε όλες τις γλώσσες του κόσμου,

την καταλαβαίνουν ακόμη και

τα λουλούδια,

τα ζώα, 

τα πουλιά ...

Μιλάω  με τα γεράνια μου 

τις τριανταφυλλιές μου,

τα γιασεμιά μου και

τις πασχαλιές...

να πίνετε το νεράκι σας,

τους λέω...

να μεγαλώσετε,

να γίνετε όμορφα, μ ' ευωδιές.

Μετά τον καφέ μου,

παίρνω το τετράδιό μου,

με το χοντρό εξώφυλλό του και

γράφω -γραφές!

Ύστερα ακούω κλασσική μουσική  ζωγραφίζω, αγιογραφώ,

ότι μ ' ευχαριστεί,

ώρες ατέκειωτες, δημιουργώ.

Είμαι μόνη με όνειρα, 

με αισιοδοξία, μ ' ενέργεια, 

αλλά όχι μοναχική.

Έχω την τελευταία μου ευκαιρία, 

τώρα στο δείλι της ζωής μου,

να δείξω στον εαυτό μου,

πως έχει αξιοπρέπεια για να ζήσει

ευτυχισμένο δείλι.

Κοιτάζω παλιές φωτογραφίες

που μου θυμίζουν αναμνήσεις

άλλες ευτυχισμένες κι 

άλλες μου φέρνουν δάκρυα,

που καίνε σαν οξύ και 

με βαθειά θλίψη μου

ματώνουν καρδιά και κορμί.

Τα τριαντάφυλλα στο βάζο 

αγκάθια, φαντάζουν

σαν γηροκομείο μοιάζουν κι

ευθύς με γηράζουν...

Συλλογιέμαι,

λίγες μέρες ακόμα,

έχουμε Πάσχα,

έχω αύριο ραντεβού 

στο κομωτήριο να βάψω 

τα μαλλιά μου.

Ένιωσα καλύτερα,

στέγνωσαν  τα δάκρυά μου.

Α, αααα και 

μετά το κομωτήριο,

μην το ξεχάσω 

τα δώρα τους να πάρω

στ ' ορφανά, να πάω

Ρουχαλάκια, σοκολάτες

και παιχνδάκια πασχαλινά

μαζί τους να χαμογελάσω

στην αγκαλιά τους,

ευτυχία και

χαρά να πάρω.

Τριανταφυλλιά Παπανδρέου 🌹