(Ακροστιχίδα) "Τάδε έφη" άσπιλη αλήθεια Άοκνος Βιγλάτορας των αρετών Θεάνθρωπος ανέγγιχτος απ'το κακό Ενανθρωπίστηκε σεμνά για να προσφέρει Ίαμα αγάπης, αγόγγυστος σαν Μάρτυρας Ακάνθινο στεφάνι εφόρεσε στο κεφάλι. Ποια πάλλευκα κρίνα δε μάτωσαν στου ρόδου το κλάμα ; Αμίαντος στον γκρίζο κλώνο με το γαμψό αγκάθι Θρασύ απλώνεται στα πέταλα, του Άδη το σκοτάδι. Ήλιε ζωής νεωκόρε, πυρπόλησε να σχίσεις τα ουράνια! ©ΑNASTASIA NEROLI RAMPINO (OΡΘΟΔΟΞΟ ΠΆΣΧΑ '26)

To ξύλο του Σταυρού Σου σήκωσε όλο το βάρος του ουρανού, όλο το βάρος του ποτηριού Όξος και αίμα Ο χρόνος μια ψυχρή κόκκινη βελόνα Αποκαθήλωση Λευκή σινδόνη σε σώμα κραυγή Το χώμα, σου έγνεψε Επιτάφιος Μαύροι τριγμοί Χαοτικές χαραμάδες Η νύχτα επαίτης ζητά συγχώρεση Ο θρήνος εκκωφαντικά βουβός Η σκόνη αταλάντευτη Τα ίχνη αναφαίρετα Η απουσία σου, αδυναμία τους Εσένα Σταύρωσαν Εσύ τους έκλαψες! Άννα Κλαρίτη 🌹

Μοσχοβολεί η Άνοιξη, μα δεν γελούν τα χείλη, τ’ άγια πάθη του Χριστού, μέσ’ τη καρδιά τ’ Απρίλη. Γραμματείς και Φαρισσαίοι, οδηγούν εις το σταυρό, χωρίς καμμιά αιτία, να σταυρώσουν το Χριστό. Τριάντα τα αργύρια, σε όποιο τους τον δώσει, έχει επίγνωση ο Χριστός, και ποιός θα τον προδώσει. Ένας εκ των μαθητών, Ιούδας Ισκαριώτης, μ’ ένα φιλί στο μάγουλο, θα γίνει ο προδότης. Συλλάβανε τον Ιησού, σέρνουν να τον δικάσουν, μέσα στα δικαστήρια, όλοι να τον χλευάσουν. Ο Πόντιος Πιλάτ

Τα βήματα με φέρανε στο γνώριμο στενάκι σαν άλλοτε να ίδώ τα μάτια π' αγαπώ. Όταν περνούσα απ ' εκεί ώρες τα καρτερούσα, έρωτα είχα σαν φωτιά για κείνα μόνο ζούσα. Όνειρο μου ανεκπλήρωτο σαράκι στην καρδιά μου μου 'χαν πάρει το μυαλό κι όλα τα όνειρά μου. Σαν ήρθε τώρα η Άνοιξη.. κι ανθίζουν τα λουλούδια ανάβει κι εμένα ο καημός να 'ιδώ τα μάτια π ' αγαπώ. Αχ, βλέπω το παραθύρι της γέρνει μισανοιγμένο και μπαινοβγαίνουνε πουλιά που τό 'χουν νοικιασμένο. κι απάνω σ

Ματωμένες οι Χριστοαγκαθιές, το αίμα μένει στα χείλη. Βουβές οι λέξεις, άκρατη η σιωπή. Κι όλο το πένθος τ' ουρανού μας σκέπασε από παντού. Κι η Σωτηρία της ψυχής μια λύτρωση ατομική νικώντας το φόβο του θανάτου Νίκος Μητρόπουλος 🪽

Εσύ πληγμένος λύγισες στον πύρινο σταυρό σου κι ασπάζονταν οι Άνοιξες τα πέταλα των ρόδων για τη ζωή τη ροδαλή στο γκρίζο μέτωπό σου σημαδεμένο με ουλές στα χείλη της χαράδρας Ευγνώμων στην ασπίδα Του δεν έπεσες στα γκρέμια Θαρρείς πως τώρα σου μιλά να μην υποχωρήσεις Αυτόν τον πύρινο σταυρό για σένα θ'ανορθώσει στα ουράνια σαν θα φρύγεται του Γολγοθά το δράμα Χρυσός Βαρδιάτορας ζωής γίνηκε της ζωής σου Το θάμβος της λαμπρής θωριάς τύφλωσε τους καημούς σου Στη πλάτη Του ο

Σε πλήρωσαν Σήκωσες με τα χέρια σου τα καρφιά Τα κάρφωσες βαθιά χωρίς σφυρί, χωρίς έλεος Σκουριασμένα σίδερα άφησαν τα ίχνη τους στο ξύλο που τα δέχτηκε με συμπόνοια Η προδοσία διεισδύει κάθε κύτταρο πίστης Την τρυπά πληγώνοντάς την Αγόγγυστα αυτή συγχωράει αθόρυβα την ενοχή Η σκουριά εξαπλώνεται Δεν μπορεί να διαβρώσει τίποτα πιά Δεν υπάρχει κάτι άλλο για να προδώσεις Άννα Κλαρίτη 🪽

Τότε είχες πόδια με φτερά Ανεβαίνεις στην πιο ψηλή Κορυφή Κι έλεγες τραγούδι... Τώρα έχεις μόνο αυτιά. Κι εκείνα "Υπερήφανα"! Καθόλου με Φθινόπωρο Και λίγο Καλοκαίρι. Τότε έκανες τη Μέρα -Νύχτα Και τη Νύχτα Ημέρα, Ισοπεδωτικό στο πέρασμα Ήτανε το "Τότε" Το "Τώρα" είναι αφημένο στο έλεος Της Μοίρας! Όσο και αν η Μάνα φώναζε Το " Ντέφι" ξενυχτούσε Ούτε φοβέρα ούτε χαρά, Το "Τότε" Αλιχτούσε. Έτσι περνούσαν στο "Μποέμ" Τα χρόνια τα " Παλικάρισια"! Χωρίς ίχνος Ανασασμού Χω

Τα δάκρυα της Παναγιάς σπαραγμός ω γλυκύ μου έαρ γλυκύτατο το μου τέκνο Χριστέ μου εσύ που είδες την μητέρα σου κάτω από τον σταυρό τα δάκρυα της άγιο μύρο στάλαζσν εσύ που ήρθες να διδάξεις τον λόγο του Θεού εσύ που γνώριζες τον λόγο του ερχομού σου εσύ Χριστέ μου σωτήρας όλων των εθνών σωτήρας της ζωής η θυσία στον σταυρό βάθρο ανύψωσης προς την αιωνιότητα εσύ Χριστέ μου σήκωσες τον σταυρό να ελαφρύνεις τις ψυχές μας εσύ που με το αίμα σου ξέπλυνες τις αμαρτίες μας εσύ πο

Γνώριζα το φόρεμά σου· γεμάτο κεντημένα λουλούδια λογής λογής. Ήταν άνοιξη, θαρρώ, που άνθισε, κάνοντας τον κήπο των ματιών μου να ντραπεί. Ήταν αβάσταχτο εκείνο το μελί χαμόγελό σου - με ζώσαν οι μέλισσες του πόθου, παιδί ανόητο, τεθλασμένο. Κόρη ανθόσπαρτη, δεν μεγάλωσα, σε ντρέπομαι. Ο κήπος των ματιών μου θόλωσε κι ανάσταση προσμένει. Βασίλης Πασιπουλαρίδης 🪽

Πενταδάκτυλε Καλημέρα, σε ατενίζω τώρα, πίσω από την χούφτα σου βλέπω ένα μακρύ σύννεφο κεντημένο σαν μια κουρτίνα που την τράβηξες εσύ, γιατί σήμερα θέλεις να βλέπεις μόνο το άλλο μισό της Πατρίδας σου, καλά έκανες, αξίζει να νιώσεις λίγο πιο ελαφριά την ψυχή σου! Καλή αντάμωση βουνό μου Πενταδάκτυλε. Κατερίνα Ηρακλέους 🌹

Η ραπτομηχανή κλεισμένη στο ξύλινο έπιπλο, σίγησε, σιωπηλή, στην σκοτεινιά. Αναπολεί αυτές τις στιγμές τις εποχές που δυο πόδια πατούσαν ρυθμικά το πετάλι και δυο χέρια οδηγούσαν με προσοχή το ύφασμα. Κι εκείνη τραγούδαγε ρυθμικά με τη χαρακτηριστική φωνή της, δουλεύοντας ασταμάτητα, άλλοτε ενώνοντας υφάσματα σε όμορφες δημιουργίες, κι άλλοτε κεντώντας με το τελάρο τις προίκες των κοριτσιών. Νιώθοντας ευτυχισμένη, για τη δημιουργικότητά της σαν να ήταν αυτή η νύφη. Τώρα έχει

Χριστέ μου… Σε θωρώ στο ζοφερό, στο απεχθές όνειρο, πάνω στον Σταυρό του Μαρτυρίου. Προδομένο! Εγκαταλελειμμένο! Εσταυρωμένο! Έφριξε ο ήλιος, σείστηκε η γης… Πονάει το ακάνθινο στεφάνι. Χελιδόνια ραίνουν σταγόνες νερού στο πρόσωπο σου… Σε ζητώ Χριστέ μου… Φοβάμαι το σκοτάδι του σκαιού κόσμου… Φοβάμαι τις Συμπληγάδες του πόνου, να μην τσακιστώ στα ακρόβραχα. Τίκτεται η βαρβαρότητα. Οδυνάται η καρδιά. Αίμα κυλάει από τα φτερά των παιδιών. Απόκοσμες ημέρες… Εκτέλεσαν την αθωότητ

( σε μορφή haiku ) Κύριε αίρων τις αμαρτίες ημών εμαρτύρησες ☆ Γολγοθά τραχύ με προδοσίας φιλί αξιώθηκες ☆ Συγχώρησόν μας αδικίες και λάθη χοϊκών όντων ☆ Χάρισον ημάς αγαλλίασην ψυχής μετανοούντες ☆ Ευλόγησόν μας εν τη βασιλεία σου μ'αγάπης χάρη ☆ Υμνούμεν εσού ανάστασην εκ νεκρών Σωτήρα ημών ☆ Κεκαθαρμένοι ταπεινά προσπέφτουμε επί το γόνυ ☆ Κύριε ημών ες αεί άσβεστο φως Θεέ δόξα σοι Αλίκη Πέϊκου 🌿

Ο ουρανός μουντός εκεί πάνω Πανταχού τα νέφη σπέρνουν βροχή Πιάνει άγρια μπόρα, τα χάνω Ρούπι δεν σαλεύω από εκεί. Πυκνώνει η βροχή,με ορμή αγριεύει Μα ριζώνω σαν άγαλμα εδώ Στη γη σαν κουμπιά στάλες στέλνει Το παλικάρι μου εδώ καρτερώ.. Τον αγαπώ με λαχτάρας τρέλα. Καβγαδάκι μας είχε η εποχή, Ζω με την αίσθηση μιας γυναίκας Όρθια μένω, κύκνος χορευτής. Γράφουν ένα όνομα οι στάλες Τ' όνομα σου όλο λαύρα και δροσιά Που ξεπλένουν λάθη και καβγάδες Τύψεις ροβολούν στην ξεχασιά.

Παράθυρο ανοιχτό ίσως κάποια ξεχασμένη πυγολαμπίδα από το κρησφύγετο της φτερουγίσει να φαντάξει η νύχτα Ανύπαρκτη μυρωδιά Το ζουμπούλι δεν αναστήθηκε ούτε η γαρδένια Μισή Άνοιξη! Ορφάνεψε ο χρόνος... Ξέμειναν τα πεφταστέρια σε άγνωστους ουρανούς Λίγη θάλασσα Περίλυπα λιγοστά χελιδόνια μόνο στο φως της μέρας Λειψά τα μαγιάτικα στεφάνια Θα πενθήσει πάλι η Πρωτομαγιά Κι οι ποιητές έγκλειστοι στην απόγνωση της χαμένης άνοιξης… Εύα Γεωργίου 🌹

Απρίλη τ' ανθολούλουδα, της πασχαλιάς σου, με κάλλος απροσμέτρητον κεντούν την φορεσιά σου. Ο ηλιάτορας από ψηλά με τις αχτίδες τις χρυσές την έχει ερωτευτεί τρελά πιότερο απο το χθές... Σήμερα τα μάτια της τα είδε δακρυσμένα, τον ουρανό με σύννεφα μαύρα και μολυβένια, βουβά πετάνε τα πουλιά κι αυτά είν' φοβισμένα, ολούθε η φύση θλίβεται... στενάζει λυπημένα. Ξημέρωμα Παρασκευής οι άνομοι εβραίοι, οι άνομοι και τα σκυλιά κι οι τρεις καταραμμένοι, πιάσαν τον Ιησού Χριστό τ

Κύριε, συγχώρα μας Ω, Κύριε, συγχώρα μας, για κάθε ατόπημά μας... Συγχώρα μας, που την αγάπη που μας χάρισες, δεν νιώσαμε και το Σταυρό στους ώμους σου φορτώσαμε! Συγχώρα μας, για όλες τις ουλές που σου ανοίξαμε και τ' Άγιο Σώμα σου αφορίσαμε... Και φέτος σε σταυρώσαμε! Εκεί, και σήμερα , στην Άγια Ιερουσαλήμ σου, όπου σταυρώθηκε η πνοή σου, με αίμα αθώων την ποτίζουμε... Στη γη της "επαγγελίας" μ' εκατόμβη μικρούς αγγέλους, αφού, οικτρά σκοτώνουμε! Το νέο μας, ανί

Πέρασε το πρωινό που κοινωνούν οι πιστοί και κρατούν αντίδωρο της Μεγάλης Πέμπτης για όλα τα μέλη της οικογένειας, είναι καλό να κοινωνούν τη Μεγάλη Πέμπτη τα παιδιά, παίρνουν δύναμη, έλεγε η γιαγιά, πέρασε... Πέρασε η μέρα που βάφουν τα αυγά και ράβουν ένα σταυρουδάκι σε ένα ρούχο κάθε μέλους της οικογένειας, πέρασε ... Πέρασε η νύχτα με τα δώδεκα ευαγγέλια, με το έθιμο όπου οι πιστοί στην αρχή του κάθε ενός ευαγγελίου έχοντας μια κλωστή μαζί τους στην εκκλησία, κάνουν κι έ

Βγήκα στο δρόμο, Κύριε, να Σε προ'υ'παντήσω εκεί, στην Ιερουσαλήμ που στρώθηκαν τα βάγια στα ωσαννά του πλήθους Σου γόνυ ψυχής να κλίνω και Βασιλιά του κόσμου αυτού να Σε αναφωνήσω. Πώς να διαβώ τα κύματα της Ερυθράς Θαλάσσης χωρίς ραβδί του Μωυσή το δρόμο μου ν' ανοίξει, να αποτινάξω τα δεσμά της φοβερής δουλείας και με φτερά στους ώμους μου δίπλα σου να πετάξω; Απ' τις πληγές του Φαραώ σφόδρα η ζωή εχτυπήθη και δείλιασε' το βήμα της άλλαξε στην πορεία και τα "σημεία των και