Μεγάλη κι Αγία εβδομάδα 🪽Εβδομάδα των παθών του Χριστού 🪽

Μοσχοβολεί η Άνοιξη,

μα δεν γελούν τα χείλη,

τ’ άγια πάθη του Χριστού,

μέσ’ τη καρδιά τ’ Απρίλη.

Γραμματείς και Φαρισσαίοι,

οδηγούν εις το σταυρό,

χωρίς καμμιά αιτία,

να σταυρώσουν το Χριστό.

Τριάντα τα αργύρια,

σε όποιο τους τον δώσει,

έχει επίγνωση ο Χριστός,

και ποιός θα τον προδώσει.

Ένας εκ των μαθητών,

Ιούδας Ισκαριώτης,

μ’ ένα φιλί στο μάγουλο,

θα γίνει ο προδότης.

Συλλάβανε τον Ιησού,

σέρνουν να τον δικάσουν,

μέσα στα δικαστήρια,

όλοι να τον χλευάσουν.

Ο Πόντιος Πιλάτος,

νίπτει απλά τα χέρια,

και παραδίνει τον Χριστό,

στου όχλου τα μαχαίρια.

Αγκάθινο το στέφανο,

πάνω στο κεφάλι,

κόκκινη η χλαμύδα,

στο σώμα έχουν βάλει.

Ραπίσματα ,χλευάσματα,

Χαίρε Ραββί φωνάζουν,

κάλαμο για σκήπτρο,

εμπαιχτικά χλευάζουν.

Η καταδίκη...σταύρωση,

στον γολγοθά οδηγούνε,

βαρύς κι ασήκωτος Σταυρός,

στη πλάτη Του φορούνε.

Σταυρώσανε τον Ιησού,

σαν έναν εγκληματία,

κι Αυτός το αποδέχτηκε,

να σώσει το κόσμο από τη αμαρτία.

Τον κάρφωσαν εις τον σταυρό,

με πύρινα καρφιά,

χωρίς καμμιά συμπόνια,

μέσα εις τη καρδιά.

Στεγνώσανε τα χείλη Του,

λίγο νερό ψυθιρίζει,

ένας στρατιώτης άκαρδος,

ξύδι με μιάς ποτίζει.

Κρανίου τόπος ο Γολγοθάς,

κι ο ουρανός σκοτεινιάζει,

κι η Παναγιά κοιτά ψηλά,

κλαίει κι αναστενάζει.

Η Παναγιά μοιρολογεί,

κλαίει για το γιό της,

κι ο Ιωάννης ο μαθητής,

πάντα εις το πλευρό της.

Βλέπει τη μάνα του ο Χριστός,

να κλαίει με σπαραγμό,

τα λόγια Του γίναν βάλσαμο,

μέσα στον οδυρμό.

Μάνα μου,νάτος ο υιός,

δίπλα σου κάθε μέρα,

και σύ Ιωάννη αγαπητέ,

νά έχεις αυτή μητέρα.

Κι έγειρε το κεφάλι του,

εις τον σταυρό επάνω,

μιά λέξη είπε μοναχά,

ούτε μιά παραπάνω.

«Τετέλεσται»

Αντρούλα Θεοκλή Νικηφόρου 🪽