Γράφω για να με ξεδιψώ. Γράφω για να σε ξεδιψώ.. Γράφω για να μας ξεδιψώ... Χθες μια μαγική μέρα για μένα! Νιώθω ενθουσιασμένη και πολύ συγκινημένη!! Ευσυγκίνητη μεν αλλά πάντα με ενδιαφέρει η ουσία και η λεπτομέρεια πίσω από το φαίνεσθαι! Τι κέρδισα χθες; Αυθεντική και αληθινή συγκίνηση από νέα παιδιά,φοιτητές που με τίμησαν και έζησαν μαζί μου το κάθε λεπτό! Ένιωσα πως επιβεβαιώθηκε η βλέψη μου , η αισιόδοξη θεώρηση και η εμπιστοσύνη μου προς τους νέους μας....

τα καλοκαίρια απο τον Ιούλιο/ Αύγουστο του 1974 δεν χόρεψαν ξανά καλαματιανό με το άσπρο μαντήλι στο χέρι να πετάει με χαρά και μαζί με τις φιγούρες της νιότης να χαρίζουν το ζωηρό χαμόγελο γεμάτο ήλιους και φεγγάρια! τα χρόνια από τότε βάλανε μαύρα μαντήλια στο κεφάλι , στην ψυχή , μπαινοβγαίνουν από πόρτες άγνωστες, ανοίγουν παράθυρα που κοιτάζουν σε τοίχους, φυτεύουν γιασεμιά και ξεραίνουν, άτοπα, ξένα, χώμα σκληρό, τάφοι που κλείνουν αλλά η γη δεν φυτεύεται, τα καλοκαίρια

Πατέρα μου, Το περιβόλι της καρδιάς μου τράνεψε, άνθισε καρποφόρησε, γιατί με μεράκι τους σπόρους σου φύτεψες με υπομονή και να το ""ιδείς λαχταρούσες Όμως τι κρίμα , έφυγες πολύ νωρίς... μόλις που πρόλαβες να το ποτίσεις... δεν πρόκανες αλλο να το δεις καλέ μου πατέρα ούτε τη συγκομιδή του να χαρείς Θυμάμαι ..... την αγκαλιά σου μοσχοβολούσε τριαντάφυλλα και γιασεμιά.... οι ευχές σου μέσ ' απ ' τη καρδιά σου στα χείλη προσευχές μου , νότες μελωδικές στ ' αυτιά ... Μοσχοθ

Βιάστηκες πολύ, ανθέ της πρόωρης άνοιξης! Σκόρπισες χρώματα και αρώματα πριν δυναμώσουν οι ρίζες σου. Δίχως δύναμη για τα φτερουγίσματα της νιότης! Έλυσες τις πλεξούδες σου με τα πρώτα πεταρίσματα στο στήθος σου. Δρόμοι και πλατείες στολίστηκαν απ' το χρυσαφί των μαλλιών σου! Κολακεύτηκες απ' του ήλιου τα χαμόγελα, απ' τους πόθους που γεννούσε η νεανική σου αύρα. Άγουρη η σκέψη σου ακόμα. Δεν γνώριζες τι σημαίνει "προορισμός". Η πανσέληνος νίκησε τον ήλιο, με τα μυστικά που

Τα τρία κορίτσια είχαν μόλις φτάσει στον τερματικό σταθμό ΚΤΕΛ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ υπεραστικών λεωφορείων, ένα επιβλητικό κτίριο σε σχήμα ενός τεράστιου θόλου, το οποίο ήταν γεμάτο με κόσμο που πηγαινοέρχονταν προς διάφορες κατευθύνσεις. Κατευθύνθηκαν προς τον γκισέ των εισιτηρίων προσπερνώντας τα διαφορά καταστήματα που υπήρχαν εντός του κτιρίου και προσέφεραν στους επισκέπτες μια ποικιλία προϊόντων όπως καφέ, νερό, χυμούς, αναψυκτικά, σάντουιτς, γλυκά και κάθε λογής αναμνηστικά και

Αν καταφέρεις να λύσεις τους κάβους ίσως φτάσεις σ 'εκείνα τα λιμάνια που η μοναξιά έχει φτερά. Που η λησμονιά ζητά κόκκινο φιλί ζεστό για να τραφεί. Που τα σχοινιά είναι μεταξωτές κλωστές, στα φλεφαρα σου αργαλειός υφαίνει κάθε βράδυ. Αν καταφέρεις να σπάσεις τους κάβους ίσωςνα βρεθώ κοντά σου, λευκό πανί το φορεμα μου, χωρίς επιστροφή. Ποιος θα το λεγε στους ερμους κάβους ότι δεν υπήρξαν ποτέ ατσάλινοι; Ποιος θα φανταζόταν από τους δύο μας ότι ενα "ίσως" αρκεί... Ρούλα

Άνεμος είσαι κι η καρδιά μου ανεμώνη που ανθίζει στα χείλη σου. Ριζώνεις σαν το αμάραντο γαρύφαλλο στην καρδιά μου που κλείνει τα πέταλα προς τα μέσα, να μη χαθείς… Μ´αγγίζεις… Γλαρώνει η ψυχή στα πελώρια μάτια της αγάπης. Τ´άστρα και το φεγγάρι δικά μας κι ο έρωτας ζάλο να λαχταρίζει από τον σάλο, στου πόθου την πνοή, χάδι και φιλί. Τ´όνειρο θα δέσω στην ουρά του χαρταετού να πιαστεί στον ουρανό ν´ανεβεί. Να ζήσουμε τ´όνειρο σαν παιδιά στο συνένοχο φως του φεγγαριού τραγ

☀️ ΘΕΡΙΝΟ ΗΛΙΟΣΤΑΣΙΟ - ΑΥΞΩΝ ΜΗΝΙΣΚΟΣ🌙 Θερινό Η λ ι ο σ τ ά σ ι ο...☀️ 21 Ιουνίου, 11.24 π.μ. Η μεγαλύτερη ημέρα του έτους: 14 h 48 min... η ημέρα με το περισσότερο Φ Ω Σ‼️ 🔸️Ο Ήλιος φαίνεται να επιβραδύνει σταδιακά την κίνησή του, μέχρι που την ημέρα του Ηλιοστασίου αυτή η κίνηση μηδενίζεται και αντιστρέφεται... [Ηλιοστάσιο = Ήλιος + στάσις] 🔸️Κατά τη διάρκεια του θερινού Ηλιοστασίου ο Ή λ ι ο ς βρίσκεται στο υψηλότερο σημείο της τροχιάς του...☀️ Κι η Σ ε λ ή ν η

Μια φορά κι έναν καιρό, πριν πολλά χρόνια, δεκαετίες οσονούπω, υπήρχε μια παραλία μυθική, ονειρεμένη. Ανέγγιχτη ακόμη από τα συμφέροντα, παραδινόταν απλόχερα στον επισκέπτη που την σεβόταν. Γαλαζοπράσινα νερά, πεύκο μέχρι εκεί που έφτανε το μάτι. Τρυφερές αναμνήσεις κεντάνε τον νου. Τραπεζομάντηλο κάτω απ’ τον ίσκιο, μ’ όλα τα καλά. Η αρμύρα στο στόμα, στο σώμα, ανάκατη με τον ήλιο που τύφλωνε και πάντα έκαιγε. Όλο και πιο πολλοί ταξίδευαν απ’ την μεγάλη πόλη να ξεδιψάσει η ψ

Και αλάργεψες καράβι ξυλάρμενο σ' έρωτα κύμα 🌊 Σήκωσες πανιά για θάλασσες εύπλοες και ψυχής τόπους 🌊 Μακρυνές ακτές θαλασσόβρεχτες σπηλιές να σ' αγκαλιάσουν 🌊 Να σαγηνευτείς απ' αλμύρας ανάσες και αφρών χάδια Αλίκη Πέϊκου 💙

Η καρδιά μου σε ζητά με μια επιμονή που δεν κουράζεται ποτέ. Το μυαλό μου · ψυχρό και λογικό, μετρά αποστάσεις, πιθανότητες, σιωπές και ξέρει πως δεν μπορεί να σε κρατήσει. Κι ανάμεσά τους το σώμα, κουβαλώντας την απουσία σου, πονά εκεί που κάποτε υπήρχε η προσμονή. Και οι μέρες αλλάζουν όνομα, τα πρωινά έρχονται, ο ήλιος ανατέλλει, οι ώρες περνούν, οι δρόμοι γεμίζουν ανθρώπους… Ο χρόνος δεν κοιτάζει πίσω. Η ζωή κυλά... Χωρίς εσένα. Κι αυτό είναι το πιο δύσκολο πράγμα να αποδ

Λέξεις χορεύουν στο μυαλό στις αισθήσεις άχρωμες, πολύχρωμες, σκεπτικές , χαρούμενες παρορμητικές λέξεις κόλακες , μοναχικές αλλά και σε συλλογικότητες Σκέψεις που περικλείονται σε μια λέξη και μια λέξη που περικλείει άπειρες σκέψεις Όλα τα συναισθήματα τα κατευθύνουν λέξεις τα ομαδοποιούν η τα διαλύουν. Όλη η ύπαρξή μας λέξεις που την κατευθύνουν, την ανυψώνουν, την καταποντίζουν. Λέξεις στα έσω μας χωρίς διέξοδο μας στερούν την μοναχικότητα και εκτοξεύονται σε εκρήξεις

Δεν ήξερε πια, αν ήταν χειμώνας ή καλοκαίρι. Μέτραγε τον χρόνο από τον ήχο των κυμάτων και από τις πασχαλιές που ανθίζαν. Γέμιζε τα πνευμόνια της με αέρα και στα ρουθούνια της έρχονταν πάντα η μυρωδιά από τα θυμάρια και η αλμύρα της θάλασσας. Σκαρφαλωνε στα βράχια, γνώριζε όλα τα πατήματα, την κάθε πέτρα. Στην ταράτσα του σπιτιού της είχε βάλει δύο καρέκλες. Εκεί καθόταν το σούρουπο περιμένοντας τον, γέμιζε ώχρα ο ουρανός, ώχρα και τα μάτια της. Ένα πρωινό, αέρας φύσηξε δυνα

Ύστερα από μια μακρά διαδρομή σκέψεων, αναζητήσεων και εσωτερικών διαλόγων, παραδίδω στους αναγνώστες το νέο μου βιβλίο (το 7ο κατά σειρά), μια πεζοποιητική συλλογή με τίτλο: 💜 «Η συλλαβή που έλειπε» 💜 Μέσα από τις σελίδες του διατρέχουν σκέψεις και στοχασμοί γύρω από την απώλεια, τη δύναμη της μνήμης και την αέναη περιπέτεια του ανθρώπου να νοηματοδοτήσει την ύπαρξή του. Η «συλλαβή» που λείπει μετατρέπεται σε ένα διαρκές ερώτημα γύρω από όσα μας συμπληρώνουν, μας καθορίζο

Με μια συνεχόμενη ρύση η δημιουργία πλάθεται και αναπλάθεται ένα ατελείωτο παίγνιο, μια συναρμολόγηση στα χέρια ενός μικρού σημείου που ξεκινά από το σύμπαν. Μήτρες διάσπαρτες δεμένες σε ομφάλιους λώρους μπλέκονται ανάμεσα στο άπυρο, από τρύπες αστεριών ανοίγει η δίοδος για την ζωή. Χρώματα εναλλάσσονται με εκείνα τα γήινα συναγωνίζονται ποιο θα συνοδεύσει την μοσχογεννημένη ζωή! Και χτυπά στο κέντρο μια καρδιά χρυσοκεντυμένη ράβει τις ίνες που θα δίνουν το έναυσμα για να ζε

Το νέο βιβλίο της Μαρίας Σαρρή, “Μετάξι στο σκοτάδι”, άμεσα διαθέσιμο από τις εκδόσεις Διάνοια. Βρείτε το τώρα εδώ... https://dianiapublications.com/product/%ce%bc%ce%b5%cf%84%ce%ac%ce%be%ce%b9-%cf%83%cf%84%ce%bf-%cf%83%ce%ba%ce%bf%cf%84%ce%ac%ce%b4%ce%b9/ «Πίσω από τη λάμψη, μια γυναίκα ντύθηκε με φως για να κρύψει το σκοτάδι της. Κάτι σκοτεινό ράφτηκε με ακρίβεια. Ένα όνομα ξεχάστηκε. Ένα άλλο γεννήθηκε. Το παρελθόν ζητά την τελική πρόβα». Ποια είναι πραγματικά η Ελισάβετ;

Μισό βήμα, μισό βήμα να έκανες πίσω, θα είχαμε σωθεί. Φώναζα, σε παρακαλούσα να μην σε ρουφήξει ο θυμός, να μη βυθιστούμε στο σκοτάδι, στις στάχτες, στον πόνο. Μα εσύ απομακρύνθηκες από το χθες, από το αύριο. Σου φώναξα «λυπήσου μας!». Μα ο πόνος σου σε τύφλωσε. Απόγνωση και απελπισία, ενοχές και τύψεις. Χάσαμε τη ζωή μας, χάσαμε μία κόρη από ναρκωτικά, από ουσίες που έσβησαν την ψυχούλα της μπροστά στα μάτια μας. Τίποτα δεν ήμασταν ικανοί να κάνουμε. Τίποτα δεν μας έκανε να

Όταν Σωπαίνει ο Ήλιος και το Χώμα Ξυπνά Αναρωτήθηκες ποτέ τι συμβαίνει μέσα σε ένα άδειο νεκροταφείο, όταν σβήνει ο ήλιος; Όταν το μόνο φως που απομένει είναι οι φλόγες των κεριών που τρεμοπαίζουν, η βαριά, σιδερένια πόρτα κλείνει πίσω σου και η ησυχία γίνεται εκκωφαντική; Εκεί, οι ψίθυροι των δέντρων γίνονται ένα με τους ψιθύρους της νύχτας. Ο άνεμος φυσά και τα αγριόχορτα πνίγουν τις κορνίζες, τα ονόματα, τις αναμνήσεις. Όλοι γίνονται ένα, χωρίς πρόσωπα, χωρίς ηλικίες, χωρί

Μεγάλες αγάπες μικρές γοργόνες, σκληρό αλάτι, εξωτικές, μαύρες διαμαντένιες χάντρες και πώς να τα αγκαλιάσεις πώς να τους μιλήσεις Το σκοτάδι σε ντύνει σκιά, και χάνεσαι, το σκοτάδι, που σε φοβίζει, Ακόμα μια νύχτα που σ’ αγαπώ, και σου γράφω, χαμένη μου οπτασία Η νύχτα, κι η όμορφη μούσα της, μητέρα, με κόρη απρόβλεπτη Κι όμως, μου αρέσει να την ψάχνω, μόλις ζυγώνει το βράδυ, τη γυρεύω στα νυχτολούλουδα, στα πυροφάνια, στα ξενοδοχεία, αστραπή στα κρύα σκοτεινά σοκάκια Κι όμω

Κορίτσι ήμουνα, θυμάμαι, εικοσιδυό χρονών, σαν ήλθα ξένη εδώ, σε σένα όμορφο χωριό. Φιλότι, ήξερα μονάχα, πως λέγαν τ’ όνομά σου, αλλ' είχα κι ακουστά για τ’ εξαίσιο άρωμά σου. Νοέμβρης ήτανε, Παρασκευής θυμάμαι βράδυ, σαν μ’ άγγιξε το δροσερό της σιγαλιάς σου χάδι. Μες στην καρδιά μου ήχησε γλυκό 'να χτυποκάρδι, κι ένιωσα τέρψη άφατη, γλυκά να μ’ αγκαλιάζει, σαν ο Θεός από ψηλά, νάμα μες την ψυχή να στάζει. Γιατί, σαν πάτησα εκείνη τη βραδιά τα χώματα, με λούσανε ευθύς