Ο ΚΑΤΑΙΓΙΣΜΌΣ ΤΗΣ ΚΡΊΣΕΩΣ

Στις μέρες μας η λέξη που έχει επικρατήσει και έχει επεκταθεί, είναι η ανεργία.

Συνέπεια της μανίας, που απλώνει η κρίση.

Οι νέοι άνθρωποι που αναπνέουν τον πικρό αέρα του σήμερα, δηλητηριάζονται από την γεύση της απραγίας!

Όπου πεθαίνουν τα όνειρα, νεκρώνουν οι φιλοδοξίες, και αποκόβονται οι ίνες των ικανοτήτων τους.

Καθώς και οι νεοφερμένες γενιές, θα ζουν κάτω από τον ζυγό της αφάνειας!

Η μικρή μας κοινωνία είναι αυτή που υποφέρει περισσότερο,

και η τουριστική προσέλευση είναι μια ανακούφιση, για όλους μας. Γεγονός φυσικά δύσκολο, λόγω της κρίσεως, που την κάνει πραγματικά ελλιπή.

Ο τομέας της εργασίας χάνεται ολοένα, αφήνοντας μας ξεχασμένους στην άκρη της, να ζητιανεύουμε για ένα κομμάτι του μόχθου της.

Που πιθανόν να συνεχίσει να αριθμεί όλη αυτήν την ανέχεια αρκετά χρόνια μπροστά. Άπειρα τα μαγαζιά που σφραγίζουν, τις θύρες τους! Η μικρή μας αγορά, έχει και αυτή λιγοστέψει, παλεύοντας να επιβιώσει από το παρόν κακό!

Οι άνθρωποι ακινητοποιημένοι να πράξουν τα θελημένα, απεγνωσμένα αναζητούν την λύτρωση μέσα από την αναγκαία πηγή της διχόνοιας, που δεν είναι άλλη από την μετανάστευση!

Ο ξεριζωμός ήταν και θα είναι όπως φαίνεται, πάντα η αιώνια διασπορά από τα πάτρια εδάφη.

Οι νεοέλληνες ακολουθούν τα στεγνά και ψυχρά, βήματα εκείνα που στιγμάτισαν τους παλιούς πατριώτες, σαν αγανακτισμένους τυχοδιώκτες αναζητώντας, την γη της επαγγελίας!

Καθώς τα διαπεραστικά τσιρίγματα των πλοίων, επισήμαιναν την έναρξη της καινούργιας τους ζωής.

Ο ελληνισμός κλονίζεται συνεχώς ταραγμένος, και κρεμασμένος από την αγχόνη της άγκυρας, που πνίγεται σε ξένα νερά!

Σπάζοντας έτσι τον λαμπρό κρίκο που μας κρατούσε εκ γενετής δέσμιους, κοντά στην αγαπημένη μας πατρίδα.

Ελπίζουμε πως αυτοί που είναι οι αληθινοί κυβερνήτες για τις ζωές όλων, να πιάσουν γερά το τιμόνι οδηγώντας μας μακριά από τις σκοτεινές ημέρες.

Φυτεύοντας ένα νέο άνθος πεσιμισμού, και κάνοντας μια κοινωνία ξανά προσοδοφόρα. Εξαφανίζοντας τη κακιά μάστιγα. Αναγεννώντας μια νέα Ελλάδα πολλά υποσχόμενη!

Για την χαμένη μας αξιοπρέπεια μακριά από τα πολιτικά φράγματα και την απληστία του χρήματος, που στερεύει τον κόσμο από μια τραγική και καταστροφική αδράνεια των ανθρώπινων αξιών.

Γερασιμία Παναγιωτόπουλου 🪽