Σκέψεις... εικόνες, εικόνες χωρίς να περπατούν, δρόμοι που δεν τους προσπέρασα, φωτογραφίες παντού, θάλασσες παράλυτες, βουνά και δένδρα με άπνοια, ρυάκια , ποτάμια με νερό θολό, εικόνες που κρατάμε φυλακτό εκεί σπείραμε και θερίσαμε, εκεί αγκαλιάσαμε τις λέξεις, όμορφα , όμορφες περιηγήσεις στιγμές που δεν θα ξανά φορεθούν, είδαμε, ζήσαμε, ίσως να αισθάνονται κι άλλοι άνθρωποι έτσι, ίσως πάλι εγώ να σκέφτομαι με αυτό τον τρόπο, απλά τις ανάπνευσα, τις αγκάλιασα, με έζησαν,

Καθισμένοι στο πέτρινο τοίχωμα με την πλάτη στον τοίχο νιώθαμε την νεκρή ανάσα του Το κέντρο της προσοχής η σκηνή Οι νότες ζεστά αγκάλιαζαν τον χώρο Ο πιανίστας με την πλάτη γυρισμένη στους θεατές χάιδευε τις νότες και άλλοτε τις επέπληττε Μια κιθάρα παραμιλούσε πιο πίσω Καθώς η μουσική με είχε απορροφήσει στράφηκε η προσοχή μου στους στίχους του τραγουδιού. Μια παραπονιάρικη φωνή από το μικρόφωνο μου φάνηκε ότι έπαιζε μόνο για μένα και άρχισα να ζω μέσα σ αυτό . Η φωνή

Όνειρα που ξεμείνατε, στις κρύπτες της ψυχής, με πόνο στερηθήκατε, την γλύκα της ζωής. Όνειρα που στο πέταγμα, σας κόψαν τα φτερά, σαν τα πουλιά χωρίς φωλιά, σε θολερά νερά. Τα όνειρα ορέγονται, ψωμί για να χορτάσουν, μα μόνο λίγα ψίχουλα, έμελλε ν’ απολαύσουν. Λιγοστό ήταν το ψωμί, γλυκό σαν πετιμέζι, λιγοστά ήταν και τα ψίχουλα, κάτω απ’ το τραπέζι. Τα μάζεψαν δειλά δειλά, σε μιά γωνιά κουρνιάσαν, όνειρα που δεν έζησαν, σ’ άλλη φωλιά φωλιάσαν. Όνειρα τα παγίδεψαν, το ψέμα κ

Κλείσε τα μάτια σου σφιχτά το Φως το αθέατο να δεις που κάθε σου κύτταρο θερμαίνει... Άνοιξε χώρο στην καρδιά κι άκουσε της Σιωπής τα χρώματα... Άγγιξε στην πρώτη γέννα τους τα ανθισμένα αρώματα... Γέμισε το στέρνο σου με Φως ακτινοβόλο... ✨️Κι ύστερα... άνοιξε τα μάτια απαλά... ✨️Ώριμο Φ ω ς . . .✨️ Που χρόνων ρωγμές σφραγίζει... Και καθρεφτίζει της Ψυχής την ιερή γεωμετρία... ✨️Υπέρλαμπρο Φ ω ς . . .✨️ δόρυ χρυσό και πανοπλία... 🌹Ε σ ύ . .

Μάνα ,λέξη ιερή, γλυκιά σαν χάδι. Ήσουν πάντα εκεί, φύλακας της ψυχής μου, να διώχνεις μακριά ό,τι πλήγωνε την καρδιά μου και να μου θυμίζεις πως οι ευαίσθητες ψυχές δεν είναι αδύναμες,είναι φως. Μεγάλωσες μέσα σε δυσκολίες, μα ποτέ δεν άφησες τον πόνο να σκοτεινιάσει την αγάπη σου. Με μια αγκαλιά ανοιχτή και ένα χαμόγελο ζεστό, μου έμαθες το δίκαιο, την ανθρωπιά και τη δύναμη της καλοσύνης. Σήμερα τιμούμε όλες τις μάνες του κόσμου, και ιδιαίτερα τις μάνες των αγνοουμένων και

Το ποδήλατο του περίμενε στην αυλή. Κατέβηκε σιγά σιγά τις σκάλες. Χαιρέτησε την γειτόνισσα. Η οποία τον καλημέρισε ψυχρά. Κράνος και έφυγε για την γυμναστική του. Ο ουρανός καταγάλανος ήταν ευκαιρία για περισσότερα χιλιόμετρα. Τα πάντα άνθισαν γρήγορα. Σταμάτησε μπροστά σε μια βιτρίνα για λίγο. Παρατηρούσε το κόκκινο φόρεμα. Δίπλα υπήρχε ένα ζευγάρι γόβες. Η πληρωμή του άργησε. Υπομονή έκανε. Δούλευε σε συνεργείο. Σήμερα είχε ρεπό. Κάθε Σάββατο και Κυριακή βρισκόταν σπίτι με

❤️Κλειώ ❤️ Της Λένας Δημητριάδου Κάποιες συναντήσεις κουβαλούν μνήμες, συγκίνηση και περηφάνια… Με τη Λένα Δημητριάδου, συμμαθήτριά μου , ανταμώσαμε για πρώτη φορά , εδώ στο Facebook,, μέσα από τη σελίδα «Παλιές φωτογραφίες της Βέροιας», όταν ανέβασε μια δική της φωτογραφία από σχολική μας παρέλαση. Και τότε σαν να άνοιξε ένα παράθυρο μνήμης κι αγάπης … Η πρώτη μας αληθινή αγκαλιά ήρθε το 2018, στο Αντάμωμα των συμμαθητριών μας, γεμάτη συγκίνηση, χαρά και όλες εκείνες τις σ

Το δεύτερο παραμύθι της Μαρίας Κουρνέτα, «Θρυαλλίς» (εκδ. Συμπαντικές Διαδρομές, 2025), είναι εξίσου λυρικό με το πρώτο της και βασίζεται σε παρόμοιες αφηγηματικές τεχνικές: αξιοποίηση μύθων, έντονη φαντασία, αντίθεση καλού και κακού, καθώς και μια δομή που περιλαμβάνει πρόβλημα και λύση. Αυτήν τη φορά, όμως, το μήνυμα που μεταδίδεται αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα, καθώς επικεντρώνεται στην προστασία του περιβάλλοντος. Μέσα από ένα παραμύθι που απευθύνεται κυρίως σε μικρά παιδιά,

Το σπίτι μύριζε πάντα λεβάντα και φρεσκοπλυμένα αρωματισμένα πατώματα... Είχε χτίσει τη δική της "ασπίδα". Έπρεπε όλα να είναι στην εντέλεια, οι γωνίες των ακριβών χαλιών να ήταν ίδιες, ευθυγραμμισμένες, οι πίνακες στους τοίχους ξεσκονισμένοι, και το δείπνο έπρεπε να αρχίσει ακριβώς στις οκτώ, έτσι θα γλίτωνε τα προβλήματα κι οι καταιγίδες δεν θα ξεσπούσαν. Η Ελένη κοίταξε θλιμμένη το φλιτζάνι στο χέρι της. Ήταν το αγαπημένο του, με τη χρυσή μπορντούρα,και το γαλανό με ρ

Τα λόγια που ήταν κάποτε, ερωτική λατέρνα, που έκρουε τα φύλλα μιας εύφλεκτης καρδιάς, διάπλατα ν' ανοίξουν για ν' ακούσουν, του Έρωτα οι νότες να ηχούν, ματσάκια ήταν γιασεμιών, εφήμερα πετάγματα σε πίστες προσμονών... Στο διάβημα του χρόνου ωχριούν. Λευκώματα σε λήθη αφημένα, με όλα τα "γιατί" απορημένα, τη μνήμη με μόχθο λοιδωρούν... Λέξεις, λιακάδα, μιας ημέρας, στο διάβα τους σκεπάστηκαν με σύννεφα σταχτιά. Βροχή σε χείμαρρο ριγμένες ταξίδεψαν, σκορπίστηκαν σε άβυσσο

Υποκλίνομαι στό μεγαλείο της ψυχής της ΜΑΝΑΣ , του αγνοούμενου κ τού πεσόντα ήρωα. Οι μάνες ηρωίδες ,πού ο πόνος τους είναι αβάσταχτος , όμως υπομένουν καρτερικά, γιά να μάθουν τί απέγιναν τα παιδιά τους. Μάνες δεν άντεξαν κ έφυγαν με τη πίκρα στην ψυχή τους. Ένα ποίημα αφιερωμένο στην Κύπρια μάνα τού πεσόντα ,τού αγνοούμενου! Στέφανα δάφνης και μυρτιάς, πρέπουν σου ,να σου μπλέξουν, τόν πόνο της καρδούλας σου, ίσως καί γαληνέψουν! 20 Ιουλίου 1974 . Εισβολή τών Τούρκων. Μαύρη

Μια τζούρα από 'σενα. Μία στιγμή μαζί σου. Να σε κοιτώ και να χάνομαι. Πέλαγος το βλέμμα σου. Ωκεανός η σιωπή σου. Λύπη. Λύπη νιώθω μακριά σου. Τα μάτια μου βούρκωσαν πάλι απόψε. Άραγε που αρμενίζεις; Η σκέψη σου τι να θωρεί; Ανάσα και οξυγόνο η φωνή σου. Δροσιά στο διψασμένο μου κορμί η ηδονή σου. Ω! Εσύ. Πάλι εσύ. Την σκέψη μου μονοπωλείς. Άρχοντα της θάλασσας και του αθέατου υδάτινου κόσμου. Ποσειδώνα. Λίγο ακόμα έμεινε να φιλήσω τα χείλη του. Ηρέμησε τα κύματα κι άφησε το

Φάνηκε να ζωντανεύει κάτι σε κάποιο απόμακρο κομμάτι της μνήμης. Ξυπνάει απότομα Ονειρεύεται το σπίτι των παιδικών του χρόνων Την ομορφιά που το περιτριγυρίζει Αμέσως διαπιστώνει ότι συνεχίζει να κοιμάται Είχε ονειρευτεί ότι ξύπνησε. Βρίσκεται στην γνώριμη γειτονιά της νιότης του μόνο εκεί υπάρχει αληθινή ζωή. Ο θόρυβος του τρένου που περνά τον ξυπνάει για δεύτερη φορά με έναν αναίτιο φόβο Προσπαθεί να διατηρήσει τις αισθήσεις του και διαπιστώνει για ακόμα μία φορά πως είχε α

Σκίζεις ανελέητα σελίδες, σβήνεις αποτυπώματα, αρνείσαι να ξεθωριάσουν, καλύτερα να εξαφανιστούν. Δεν έχεις άδειο χώρο στο γραφείο σου, στοίβα ακατάστατη, σκόνη δημιουργική, σφήνωσε η σκέψη, κιτρίνισε η έμπνευση. Σκίζεις ακατάληπτα, σα να θάβεις αναμνήσεις, νιώθεις εξιλέωση. Σε πνίγει το κόκκινο χρώμα, απηύδησες να διορθώνεις τ' αδιόρθωτα, τώρα ο λεύτερος εαυτός σου θα γράψει τη δική του ιστορία, ας την ξεσκίσουν οι επόμενοι. Κατερίνα Καρασούλα 🪽

Συναντήθηκαν ένα απόγευμα του φθινοπώρου, σε ένα μικρό καφέ κοντά στον Σηκουάνα. Ο κόσμος περνούσε βιαστικά, τα φύλλα έπεφταν αθόρυβα, και ο αέρας είχε εκείνη τη δροσιά που σε κάνει να μένεις λίγο περισσότερο απ’ όσο είχες σκοπό. Κι’ εκείνο το απόγευμα, σε εκείνο το μικρό καφέ στο Παρίσι, που έμοιαζε να υπάρχει έξω από τον χρόνο· όταν ο ήλιος έπεφτε αργά, βάφοντας τα πέτρινα κτίρια με ζεστό φως · μια χειραψία και ένα βλέμμα που κράτησε λίγο παραπάνω, ήταν αρκετά για το μετά·

Σ’ αγαπώ σαν της γης το λουλούδι που τον ήλιο στα μάτια κοιτά, σαν σταγόνα δροσιάς σαν τραγούδι μια ωδή στην καρδιά που μιλά. Σ’ αγαπώ σαν αστέρι το βράδυ σαν κερί που ζητά προσευχή. Σαν παιδί που γυρεύει το χάδι και της μάνας κρυφή μια ευχή. Σ’ αγαπώ ως του κόσμου τα πέρατα τελευταία μου ανάσα δική σου μπρος σε πόλεμους, θύελλες τέρατα μόνο πλάι μου να’ σαι, ορκίσου. Ρούλα Συγγούνα 🪽 🌹 🪽

Ω !!!! Βράχε Ιερέ Αθάνατε. Ναέ του Ποσειδώνα, Ακριβοθώρητε, Απέθαντο Αστέρι το Πέλαγος του Αιγαίου, εσύ διαφεντεύεις. Ω !!!! Θεέ Ποσειδώνα, σπίθες πετάει η ματιά σου, στη λύσσα του ανέμου, στ 'ανταριασμένα κύματα ο θυμός σου με τρίαινα, τη θάλασσα χτυπά. Ολονών τη τύχη ορίζεις, η θάλασσα ηρεμεί, τα κύματα σιωπούν ο άνεμος κοπάζει... η φύσης ησυχάζει... όλα σε προσκυνούν, Καράβια αρμενίζουν στα σμαραγδένια σου νερά, φέρνουν κοσμοπλημμύρες την αρχοντιά σου να θαυμάσουν... Στον

Μέχρι να φτάσω στη λίμνη ( Βίγλα Νάξου), ευτυχές το συναπάντημα μαζί τους... Περαστική εγώ, θνητοί γηγενείς αυτά, ταπεινά χαμίνια του δρόμου, που, ωστόσο, μου χάρισαν πλέρια ομορφιά και στιχουργική έμπνευση!.. Σε κάθε προσκύνημα, με ευλάβεια αποτύπωνα την εικόνα τους βαθιά μου...λάτρης και σκλάβα τους η ψυχή μου παντοτινά δική τους...! Χαρείτε κι εσείς μαζί μου, αυτόν τον περίπατο παρέα με αυτά τα λιλιπούτεια όντα με την ανιδιοτελή, την ταπεινή προσφορά τους και την απαράμι

Του Σίμου Ιωσηφίδη Ξεμπλέκοντας τα κέρατα του ταράνδου, τούτη την περίοδο, σκέφτομαι τα ακόλουθα. Ο ήλιος την Άνοιξη σφυροκοπά ανηλεώς. Καθόμαστε στο μπαλκόνι και σχηματίζονται οι ακτίνες του. Κάθετες, απότομες, κάτι σαν σίδερα φυλακής. Κι όμως δεν έχουν μάζα. Είναι τα φωτόνια, αυτά τα μεμονωμένα σωματίδια φωτός που παριστάνουν τα κάγκελα. Μηδενός εξαιρουμένου, είμαστε Σίσυφοι, αναρωτιέμαι, μέσα στα ψειδαισθητικά μας Τάρταρα. Δικασμένοι άνωθεν, ξέρετε, από εκεί ψηλά που ξε

Απρίλο- Μάης Χάρμα οφθαλμών, Ελπίδας δέηση, Ελιάς ανθοφορούσας, Ολημερίς ολονυχτίς κάνουν δέηση.... Στις Ομορφιές της Φύσης. Κι εγώ σαν έτοιμη από καιρό βγήκα στο ξάγναντο να δω... και να θαυμάσω... Συνάντησα την Άνοιξη στα κόκκινα ντυμένη... Οι παπαρούνες χόρευαν με το Ρυθμό... Τ' Απρίλη, τις πόνεσα, γιατί ήταν ο τελευταίος τους χορός... Στέκεται και περιμένει βιαστικός στο έμπα του ο Μάης Ο μήνας μετά λούλουδα, μαράθηκαν τα κρίνα, Του χρόνου ν' είμαστε καλά ξανά θα γεννηθού