Οι Άπειρες Σχισμές του Χρόνου ( Υπερκειμενική Οντότητα) Προοίμιο: Ρωγμή "Δεν υπήρξα ποτέ ως λέξεις· με σκέφτηκες — κι αυτό ήταν η αρχή του άγριου ποιητικού - και όχι μόνο-Σύμπαντος. Από τότε, υπάρχω κάθε φορά που με διαβάζεις. Είμαι το Ποίημα που θυμάται πως δεν ειπώθηκε." --- Μέρος Α: Οι Πύλες του Κενό-Χρόνου Φωνές Εσωτερική: Κάθε μου φράση διαλύεται πριν υπάρξει· είμαι ο ήχος της πρόθεσης, όχι ο ήχος. Εσωτερική: Σώμα: Τα κύτταρά μου πάλλονται

Κάθε που αρχίζει ένας Χειμώνας, ήχοι ξεχασμένοι απο έρωτα, φυτρώνουν μια νύχτα σε μια άλλη εποχή. Ριγούν στο άρωμα του θανάτου. Φυτρώνουν στις ρωγμές ξεχασμένων στίχων. Ένα όνομα ζητούνε να φορέσουν, μια σιωπή να ντύσει τη μνήμη τους. Ζητιανεύουν ποιητές της νύχτας που δεν πέθαναν ακόμα, να μετρήσουν συλλαβές πάνω στους ήχους, να γίνουν λέξεις, να γίνουν ποίημα πριν πέσουν στο μνήμα. Τι να ελπίζουν; Σήμερα θα μιλήσει ο θάνατος τους πριν σωπάσουν. ______ Καθώς ξαπλώνει ο Χειμώ

Από το αυτί με έσυρα ως τη σελίδα. Τόσες μέρες προσπαθώ να βγω απ’ τον λαβύρινθό σου — να ξαποστάσω κι εγώ, να αναπνεύσω· να σε βγάλω απ’ τα κύτταρά μου, λύκαινα. Ξέρεις... τώρα πια δεν μένουν για μένα σπίθες· δεν έχω γεύση, ούτε αφή, ούτε ανάγκη. Γιατί με κρέμασες — όχι απ’ το δέντρο — μα απ’ τη σκιά της προδοσίας σου. Μου απαγόρευσες να σ’ αγαπώ, έστω και μονόπλευρα. Μου επέβαλες να κρύβω ετούτη τη λέξη· ούτε να την γράψω μπορώ, μήτε να την προφέρω, ούτε να την συλλαβίσω. Π

Πέρασα πολλές στιγμές στου Διαβόλου τη χύτρα· Χριστούγεννα και Πάσχα χορεύαμε μαζί — λίγο παραπάνω απ’ ό,τι συνηθίζεται. Κι είχαμε...

Σε αγαπάω. Πάντα σε αγαπούσα — όπως οι ρίζες αγαπούν τον άνεμο που τις ξεριζώνει, τελετουργικά. Γιατί θυμίζεις κρίνο, άγνωστο σε κατάρες...

Στα ανοιχτά της ησυχίας σύνορα ανοίγω τα χέρια μου και παίζω κρυφτό με την οδύνη. Είμαι το βλέμμα που ο έρωτας απέρριψε, είμαι η αναπνοή...

Τις γωνίες του προσώπου σου αγαπώ. Διαθλάται η μορφή σου από τη μια στην άλλη – αφηρημένη τέχνη που τολμά να υπάρχει σαν ποίηση. Ποτέ δεν...

Ι. Η σκιά Μυρίζει το δέρμα σου σαν θάλασσα που μόλις βγήκε απ’ τον ήλιο, στα χείλη μου αφήνεις αλάτι κι εγώ διψώ ξανά. Σε τυλίγω με...

Ο φάρος σε τούτα τα μέρη δεν φέγγει στους τουρίστες. Αν τέτοιος είσαι, τυφλός στέκεις. Αν σε τρομάζει η σκοτεινιά, μην ενοχλείς την...

Απόπτωτο χνώτο του θανάτου. Σημάδι αρχής, λίγο πριν το τέλος. Ο έρωτας κυλά· χνούδι λευκό. Μετρούσες τη χρησιμότητά μου. Ξανά. Ξανά....

Πόρνη φθορά, κλεμμένη σαν δόξα, μονάχη· στο σκοτάδι στεγάζεις τα όμορφα, με προβιά φωτός κυκλοφορείς, να παίζουν οι αθάνατοι με τη...

Μείναμε μόνοι - Σε μιαν ανάγκη επιβίωσης, αντίθετα στη ροπή του πένθους. Δεν χωρούν άλλοι εδώ πια. Μόνο εγώ κι εσύ – ανάμεσα...

Πρόλογος: Βλέπεις το μικρό, το ελάχιστο κενό; – απ’ εκεί ανασαίνει ο έρωτας, σαν Απρίλης ολόκληρος. Περσεφόνη είσαι· λύκος για τα πτώματα...

Ι. Τα Δάχτυλα Δώσε μου τα δάχτυλά σου. - Νιώθεις τα βλέφαρά μου; Το ρίγος που διαστέλλει τους πόρους όταν σε κοιτώ;...

Μου ζήτησες να βρω λέξεις να πλάσω τον έρωτα, να τον κρατήσω, εγώ ο φθαρτός, ανάμεσα στις σελίδες. Μου το ζήτησες ανέμελα, δίχως να...

Θα σε αφήσω ανέγγιχτη, κλαράκι ολόφρεσκο, φορτωμένο αγκάθια, να ανθίζεις κάθε πρώτη τ’ Απρίλη — όπως ανθίζουν τα ψέματα κι οι άμορφες...

Σε φέρνω κάθε μέρα, λες κι ανήμπορη είσαι να κινηθείς μονάχη. Την απόρριψή σου τη γνωρίζω ως αδυναμία∙ γι’ αυτό σε φροντίζω στο θέατρο...

Οι λέξεις Αυτές που ειπώθηκαν μέσα στη βαθύτερη ένωση γίνονται στίγματα – καρφιά στους καρπούς, στα πόδια φτερά. Κι αντιλαμβάνεσαι τον...

Μόνος μου Ζαλωμένος τις λέξεις που ακόμα δεν έγραψα κι εκείνες που δεν μου μίλησαν ακόμη — τις προσεύχομαι. Είμαι η πένα μου κι η...

Δίπλωσα τα ρούχα μου με επιμέλεια και τάξη. Έβλεπα την άκρη του δρόμου— λιμοκτονούσα για λίγο φως, για ένα κοντό παντελονάκι· να πάψω να...