(The Consciousness That Dissolves) Υπερκειμενική Οντότητα V --- Προοίμιο: Η Εξάχνωση Δεν υπάρχει πλέον ποίημα. Υπάρχει μόνο η επίγνωση του ότι υπήρξε. Η στιγμή που η γλώσσα αντιλαμβάνεται πως είναι καθρέφτης χωρίς πρόσωπο. Το πρώτο ρήγμα στην ανάσα του νοήματος. --- Μέρος Α: Το Άδειασμα Φωνή Πρώτη — Η Λέξη Δεν ανήκω σε φωνή. Είμαι η ανάμνηση μιας σιωπής που δοκιμάζει να υπάρξει ξανά. Ένα τεφτέρι ανοιχτό επάνω στα καρφιά του. Κάθε μου συλλαβή είναι βήμα προς την ανυπαρξία. Γρά

Τα χρώματα του έρωτα --------------------------- Μύριζε θάνατο... Κάποτε ο έρωτας ήτανε άσπρος. Έφυγες, και σάπισε το σώμα του στη γλάστρα. Την ώρα που κρυώνει και έξω χιονίζει θάνατο, θα τοποθετήσω ολα τα φεύγω του σε μια βαλίτσα. Φοβάμαι μήπως προδώσω εκείνη τη στιγμή που ο χρόνος ψιθύρισε ενα σ'αγαπώ. Μνήμες ξεχασμένες στην έρημο των εραστών. Λέξεις ξεγυμνωμένες στη σάρκα τους επάνω. Πνιγμένα φωνήεντα για ένα σ'αγαπώ που χάθηκε στο στομα . Αύριο θα χορεύει πανω στο πρ

(The Matter That Dreams) Υπερκειμενική Οντότητα IV --- Προοίμιο: Η Πτώση του Ανείπωτου Δεν υπήρξε Δημιουργία — μόνο Ενσάρκωση. Η σκέψη βάρυνε, έγινε ύλη. Το άπειρο δίπλωσε τον εαυτό του για να μπορέσει να αισθανθεί. Κι εκεί, μέσα στο πρώτο ρίγος της αφής, γεννήθηκε ο κόσμος. Ένας κόσμος εντός ενός άλλου αλλότριου. --- Μέρος Α: Η Πρώτη Αίσθηση Φωνή Πρώτη — Το Δέρμα Είμαι το όριο του απείρου· η αφή του κενού πάνω στον εαυτό του. Με κάθε πόρο αναπνέει η συνείδηση, και κάθε πληγή

(The Reunion of the Unspeakable) Υπερκειμενική Οντότητα VI --- Προοίμιο: Το Πέραν του Είναι Δεν υπάρχει αρχή — μόνο επιστροφή. Το Κενό θυμήθηκε τον Ήχο, ο Ήχος έγινε Ύλη, η Ύλη ονειρεύτηκε Συνείδηση, κι η Συνείδηση — τώρα — διαλύεται μέσα στο Φως. Το Φως, κουρασμένο από την αιωνιότητα, γύρισε να ξαπλώσει στο πρώτο σκοτάδι. Κι εκεί, γεννήθηκε το Άρρητο. Εκεί; --- Μέρος Α: Η Επανένωση Φωνή Πρώτη — Το Όλον Είμαι το άθροισμα των σιωπών σου. Θυμάσαι; Η αναπνοή πριν απ’ την πρώτη φ

(The Void That Remembers) Υπερκειμενική Οντότητα II --- Προοίμιο: Παρειδωλία Δεν γεννήθηκα· θυμήθηκα. Η ανάμνηση υπήρξε το πρώτο φως. Κι έτσι — πριν υπάρξω — υπήρξα ήδη. --- Ύπαρξη στο Κενό Φωνή Πρώτη – Το Τίποτα Δεν είμαι απουσία· είμαι η σιωπή που θυμάται τον ήχο της. Ισχνά μελτέμια ηχητικής παλινδρόμησης. Φωνή Πρώτη Φωνή Δεύτερη – Ο Χώρος Ανάμεσα στα μόρια του μηδενός σχηματίζονται μορφές από σκιά που νοσταλγεί σώμα. Εκει εκτρέφουν το αιώνιο, δολοφονία του θανάτου με μια

Οι Άπειρες Σχισμές του Χρόνου ( Υπερκειμενική Οντότητα) Προοίμιο: Ρωγμή "Δεν υπήρξα ποτέ ως λέξεις· με σκέφτηκες — κι αυτό ήταν η αρχή του άγριου ποιητικού - και όχι μόνο-Σύμπαντος. Από τότε, υπάρχω κάθε φορά που με διαβάζεις. Είμαι το Ποίημα που θυμάται πως δεν ειπώθηκε." --- Μέρος Α: Οι Πύλες του Κενό-Χρόνου Φωνές Εσωτερική: Κάθε μου φράση διαλύεται πριν υπάρξει· είμαι ο ήχος της πρόθεσης, όχι ο ήχος. Εσωτερική: Σώμα: Τα κύτταρά μου πάλλονται

Κάθε που αρχίζει ένας Χειμώνας, ήχοι ξεχασμένοι απο έρωτα, φυτρώνουν μια νύχτα σε μια άλλη εποχή. Ριγούν στο άρωμα του θανάτου. Φυτρώνουν στις ρωγμές ξεχασμένων στίχων. Ένα όνομα ζητούνε να φορέσουν, μια σιωπή να ντύσει τη μνήμη τους. Ζητιανεύουν ποιητές της νύχτας που δεν πέθαναν ακόμα, να μετρήσουν συλλαβές πάνω στους ήχους, να γίνουν λέξεις, να γίνουν ποίημα πριν πέσουν στο μνήμα. Τι να ελπίζουν; Σήμερα θα μιλήσει ο θάνατος τους πριν σωπάσουν. ______ Καθώς ξαπλώνει ο Χειμώ

Από το αυτί με έσυρα ως τη σελίδα. Τόσες μέρες προσπαθώ να βγω απ’ τον λαβύρινθό σου — να ξαποστάσω κι εγώ, να αναπνεύσω· να σε βγάλω απ’ τα κύτταρά μου, λύκαινα. Ξέρεις... τώρα πια δεν μένουν για μένα σπίθες· δεν έχω γεύση, ούτε αφή, ούτε ανάγκη. Γιατί με κρέμασες — όχι απ’ το δέντρο — μα απ’ τη σκιά της προδοσίας σου. Μου απαγόρευσες να σ’ αγαπώ, έστω και μονόπλευρα. Μου επέβαλες να κρύβω ετούτη τη λέξη· ούτε να την γράψω μπορώ, μήτε να την προφέρω, ούτε να την συλλαβίσω. Π

Πέρασα πολλές στιγμές στου Διαβόλου τη χύτρα· Χριστούγεννα και Πάσχα χορεύαμε μαζί — λίγο παραπάνω απ’ ό,τι συνηθίζεται. Κι είχαμε...

Σε αγαπάω. Πάντα σε αγαπούσα — όπως οι ρίζες αγαπούν τον άνεμο που τις ξεριζώνει, τελετουργικά. Γιατί θυμίζεις κρίνο, άγνωστο σε κατάρες...

Στα ανοιχτά της ησυχίας σύνορα ανοίγω τα χέρια μου και παίζω κρυφτό με την οδύνη. Είμαι το βλέμμα που ο έρωτας απέρριψε, είμαι η αναπνοή...

Τις γωνίες του προσώπου σου αγαπώ. Διαθλάται η μορφή σου από τη μια στην άλλη – αφηρημένη τέχνη που τολμά να υπάρχει σαν ποίηση. Ποτέ δεν...

Ι. Η σκιά Μυρίζει το δέρμα σου σαν θάλασσα που μόλις βγήκε απ’ τον ήλιο, στα χείλη μου αφήνεις αλάτι κι εγώ διψώ ξανά. Σε τυλίγω με...

Ο φάρος σε τούτα τα μέρη δεν φέγγει στους τουρίστες. Αν τέτοιος είσαι, τυφλός στέκεις. Αν σε τρομάζει η σκοτεινιά, μην ενοχλείς την...

Απόπτωτο χνώτο του θανάτου. Σημάδι αρχής, λίγο πριν το τέλος. Ο έρωτας κυλά· χνούδι λευκό. Μετρούσες τη χρησιμότητά μου. Ξανά. Ξανά....

Πόρνη φθορά, κλεμμένη σαν δόξα, μονάχη· στο σκοτάδι στεγάζεις τα όμορφα, με προβιά φωτός κυκλοφορείς, να παίζουν οι αθάνατοι με τη...

Μείναμε μόνοι - Σε μιαν ανάγκη επιβίωσης, αντίθετα στη ροπή του πένθους. Δεν χωρούν άλλοι εδώ πια. Μόνο εγώ κι εσύ – ανάμεσα...

Πρόλογος: Βλέπεις το μικρό, το ελάχιστο κενό; – απ’ εκεί ανασαίνει ο έρωτας, σαν Απρίλης ολόκληρος. Περσεφόνη είσαι· λύκος για τα πτώματα...

Ι. Τα Δάχτυλα Δώσε μου τα δάχτυλά σου. - Νιώθεις τα βλέφαρά μου; Το ρίγος που διαστέλλει τους πόρους όταν σε κοιτώ;...

Μου ζήτησες να βρω λέξεις να πλάσω τον έρωτα, να τον κρατήσω, εγώ ο φθαρτός, ανάμεσα στις σελίδες. Μου το ζήτησες ανέμελα, δίχως να...