Η ιστορία σου σε κυνηγάει επίμονα Έχει διπλωθεί μέσα σου Ορισμένες στιγμές μειδιάς άλλες πάλι σε οδηγεί σε μονοπάτια θλίψης γεμάτα σκιές. Να την αποτινάξεις !!! Να σβηστεί!!!!! Να μηδενιστεί!!! Να ξεκινήσεις διάφανη με κρυστάλλινη παρθένα μνήμη Να μαζέψεις τα όνειρα να τα δεις να πραγματοποιούνται χωρίς στεγανά . Αδυνατείς !!!!!!! Η ιστορία σου λαθρεπιβάτισσα σιωπηλή υποχθόνια σε εξουσιάζει τυραννικά Σε καθορίζει Ουρανία Μαρίνογλου 💯

Η νύχτα ακροπατώντας προχωρεί σε ασημιά κι εφήμερη φεγγαρογραμμή Η λαχτάρα σπαρταριστή στη σκέψη ακροβατεί Αν σε ξανανταμώσω τ' άλλο πρωί εναγωνίως απορεί Το κορμί μου κατάστρωμα αγυάλιστο σε προσμονή διαρκή Ένα βελουδένιο άγγιγμα δικό σου αδημονεί ν' αξιωθεί Στον καθρέφτη των ματιών σου τ' ανέγγιχτο είδωλό του καρποφορόν να ξαναδεί Με το κεφάλι αναγερτό αρχίζω να σ' αναζητώ Μ' αγωνία ουρανομήκη μ' άηχη φωνή σε καλώ Μάντεις ξενόφερτους ρωτώ Αν γιατί υπάρχεις αγάπη μου εσύ κάθ

❣️ Η Ψ υ χ ή θυμάται... τους δρόμους που βάδισε κρατώντας το λατρεμένο σου χέρι που έλαιο έσταζε κισσού... ✨️ Θυμάται... το Φ ω ς που έλαμπε στο βλέμμα σου το άπειρο όταν στίχους της χάριζες με τα αστροδάχτυλα της Σελήνης... ❣️ Τώρα ακούει τη σιωπή σου... Κι η Α γ ά π η ζωντανεύει! Πάλλεται στους πόρους της σαν ταραγμένα κύματα στο πέλαγος της αντοχής που λαχταρούν να λυτρωθούν στις πύλες των ματιών σου... ✨️ Γυμνώθηκε η Μ ν ή μ η... Και τολμά να αναμετρηθεί με την πλη

Τον βλέπω στον καθρέφτη. Τον ψεύτη... Που παίρνει χρόνια. Και μια σταγόνα θυμίζει ναυάγιο στα βαθιά. Τον βλέπω στο ποτήρι. Στα άδεια χείλη. Και στο τσιγάρο που καίει στο τασάκι. Τον βλέπω στα τραγούδια. Και στα λιμάνια. Στις λίμνες στα ποτάμια που έμειναν μισά... Τον βλέπω μέσα στο σκοτάδι. Να μου γελάει... Με ένα μαχαίρι πάνω στο δέρμα. Τον βλέπω πίσω από το ψέμα. Και με ένα δάκρυ πάνω στο βλέμμα. Κι όλο φοβάμαι να του το πω. Πως έχει πια πεθάνει. Δεν μένει πια εδώ... (Τίτλο

Καμία σταγόνα θλίψης δεν στάζει στα χείλη μου. Πίνω για το σήμερα που υπάρχω εκεί έξω... Για τις κερασιές που ανθοφορούν την άνοιξη. Για το φεγγάρι που γεμίζει την καρδιά του Αυγούστου. Για τα παιδιά που μοιράζουν χρώματα, σύνορα δεν γνώρισε ο νους τους. Πίνω για τις πληγές που έκλεισαν, ραμμένες απ' τις κλωστές του Μάη. Μεθάω με τις ρώγες της χαράς, που κρέμονται από τα τσαμπιά που μας ενώνουν. Την ποίηση την γεύομαι στα χείλη μου, σαν θάλασσα που μέθυσε τον νου μου. Νικόλας

Ο χρόνος κυλάει σαν το γάργαρο νερό Όταν δίνω ζωή στο άψυχο χαρτί... Όταν συνδυάζω λέξεις, κάνω προτάσεις φτιάχνω νόημα... Τότε γίνομαι Άψηλη ίσαμε τον ουρανό! Τότε : Δεν υπάρχει χρόνος... Δεν υπάρχει πόνος... Δεν υπάρχει ρίγος... Δεν υπάρχει ζήλος... Υπάρχει μόνο το γάργαρο νερό μιας σκέψης Τυλιγμένης με μπόλικα καντάρια νοσταλγίας! Που με σφιχτά αγκαλιάζει και με συνεπαίρνει σαν το μικρό παιδί στα σπάργανα του τυλιγμένο που κλαίει ρυθμικ

Γλυκά χάραζε η μέρα με ανταύγειες χωματιστές. Στο πελάγου και στου ουρανού το γαλάζιο και θαλασσί. Στα κατάρτια οι γλάροι της μέρα το άγελμα χαρούμενοι φώναζαν. Σταμάτησε η θάλασσα να πάλλεται τρυφερή μοναδική απλώνονταν ως εκεί που η ματιά σκόνταφτε πότε σε βράχια πότε σε κάτι που αρμενίζει πότε σε κάτι που πετούσε, και στην άκρη του Λιμενοβραχίονα το φάρο που ρυθμικά αχνοφαίνοταν ο ήλιος άρχισε να προβάλει από τον βράχο της Παναγίας που αν και ψηλά αν και μακριά σαν

Ήρθε αργά στον ύπνο μου, μόλις τον αντίκρυσα απ το σφάχτη της καρδιάς του ξύπνησα ... Σχολιαρόπαιδο ήταν ακόμα που μου 'λεγε... απ' τα χείλη σου διψώ ένα φιλί στο στόμα... Ζωντάνεψαν μες στο μυαλό τ' αλλοτινά του λόγια... "έχω σφάχτη στη καρδιά που με πονεί ακόμα" Μεσάνυχτα σε καρτερώ κάτω απ ' το παραθύρι σου τραγουδώ λυπητερά... "Είμαι αητός χωρίς φτερά..." Με τη φωνή τη φάλτσα του να μου τρυπάει τ' αυτιά θυμώνω βρίζω έξαλλα τη μοίρα αναθεματίζω. Την ώρα καταριέμαι γίνομα

Στην αγκαλιά της θάλασσας ατάραχα κοιμήσου, με τ' αλμυρό της το νερό δρόσισε το κορμί σου. Το ασημένιο κύμα της άφησε να σε λούσει, κάθε σου σκέψη μυστική άπλωσε για ν' ακούσει. Κι αν σε σιμώσει ο χάροντας δική μου πες πως είσαι κι απ' τα μαύρα κιτάπια του το όνομά σου σβήσε. Κάθε της χάδι η ακτή με τι στοργή στο δίνει! Ή την αγάπησες βαθιά ή σε αγάπησε πολύ εκείνη.🌊✨✨ Στέλλα Μιχαήλ Ζωγράφου 🌊❤️🌊

Στον συγγενικό κρίκο Έγινες ακροβάτης σ’ επικίνδυνοσυρματόσχοινο. Από κάτω παραμονεύει το σκότος, ο θάνατος. Μια σκάλα θέλω να σε φτάσω, να σε γλιτώσω. Καταραμένο ποίημα, σαν τη μοίρα σου, απολωλέ. Να αιωρούμαι ανάμεσα σε επτά στίχους και στα χείλη μιας εβένινου τηβέννου, δεν αντέχω και σπάζω τα σκαλοπάτια. Κατερίνα Ραμανδάνη 🌹

Περίμενα καρτερικά στου σπιτιού μου το μπαλκόνι Έβλεπα πότε θ' άφηνες του οδηγού τιμόνι Στη στάθμευση σαν άκουγα να μπαίνει το αμάξι Το' λουζα χάδια με ματιές, χαιρόμουν, είχες φτάσει. Ήσουν νέα και οδηγός πρωτάρα Της λαχταράς κάπνιζα τσιγάρα Κόρη μου να ξέρεις δεν είναι φάρσα Με σένα ταύτιζα τ'αμαξι σαν να'χε την ψυχή σου και ανάσα. Με άψυχα σίδερα κυκλοφορεί το αμάξι Το βλέπω, Θεέ μου λέω η κόρη μου ειν' εντάξει Όπου να πας ,όπου βρεθείς τ' ακολουθώ με αγάπη Ίδια πάντα η π

Το νερό δεν περιδινείται πίσω Νόμιζες ότι αρνιέται τη λησμονιά Ότι αναπολεί τα ποτάμια του, τις θάλασσες, τις λίμνες Τα μάγουλα που αλμυροστάλες του κύλισαν με φόρα, από πόνο Μα όχι Το νερό δεν είναι αίμα, να ρέει στις ζωοδότρες φλέβες, αδιάλειπτα Να πάλλεται στις αρτηρίες, εγκλωβισμένο σε σώματα με όνομα Το ύδωρ στάζει, το αίμα στάζει, απ’ άλλα ύψη και ανοιχτές πληγές Κουβαλούν μεταλλάξεις από αόρατα φώτα και κόκκινες αβύσσους κουρασμένες από τις διαρροές Μετά χάνουν το περί

Σκαρφαλώνω το βουνό όχι για να φτάσω την κορυφή, αλλά για να φτάσω τον ουρανό. ΠΑΝΩ ΨΗΛΑ Πάνω ψηλά στον ουρανό, στον κόκκινο ήλιο, πάνω απ’ τη θάλασσα, οι επιθυμίες μου γίνονται γλάροι… George Kastrounis 🌹

Πάλι με ξύπνησε η σκέψη η ανεμόεσσα. Σαν την βελόνα τρέχει μέσα στο αίμα, κυκλοφορεί και σκίζει ακάθεκτα την ηρεμία του νου Κι έρχεσαι εσύ πάλι με μορφή και χωρίς μορφή με γέλιο ειρωνικό και με χωρίς οίκτο και πλημμυρίζεις με την μυρωδιά σου το δωμάτιο και πλανιέσαι δεξιά κι αριστερά κι εγώ θέλω να ξυπνήσω, να φωνάξω με κραυγή πιο δυνατή απ’ τη φωνή μου αλλά δεν μπορώ κι εσύ γελάς, γιατί μου στέλνεις σκιές για να δοκιμάσεις τις αντοχές, τα όνειρα, το ερωτικό παραμιλη

Σταγόνες βροχής κατρακυλούν από τον μέλανα ουρανό της ίριδας. Δεν είναι αδιάβροχη η καρδιά να τελέψει ο πόνος. Χαρμόπικρος ο έρωτας σκοτεινός, αντιφατικός, λαγαρός, σφοδρός φρενιάζει στ’ ακαταλόγιστο πάθος. Η μορφή σου, φωσφορίζον λαμπιόνι τ’ ουρανού στα νυχτέρια μου τη σκαλίζω στα όνειρά μου. Η καρδιά σου κοκαλωμένη στο χιόνι σαν τα χειμωνιάτικα αόρη ξεχειμάζει καπνισμένη, παγωμένη ανάσα. Η ψυχή σου, πύρινο Χερουβίμ με σπαθί, αν σβήσει η φλόγα η αγάπη έχει χαθεί. Κι εγώ κοντ

Ντύνομαι νύχτα και γυρνώ σε άλλα μέρη μόνος μου σαν τον αετό απλώνω χέρι έν' άνθρωπο θέλω να βρω να μου μιλάει Να λέει εσέν' αγαπώ και να γελάει. Κοιμάμαι πάνω σε πανιά κι όλο ταξιδεύω Έχω ανήσυχη καρδιά πάντα την παιδεύω Απάνω σε βράχους την κτυπώ σαν το χταπόδι Μην μου απλώσει και διαβεί κι ύστερα ματώσει Που 'ναι εκείνη η στεριά που γαληνεύει τον μέσα κόσμο τον κρατά ταξίδι πλέκει Που ναι το χώμα το σκληρό π' αλλάζει πλεύση απάνω του να τριγυρνώ με δίχως σκέψη Που εισ' αγά

Ένα χαρούμενο κελάηδημα συνόδευε το μοναχικό πρωινό μου. Κοίταξα γύρω να σε δω και σε ανακάλυψα, μικρέ μου φίλε, στο περβάζι του παραθυριού μου. Μου κελάηδησες για λίγο κι εγώ, μαγεμένη, άφησα τις ασχολίες μου να απολαύσω το τραγούδι σου. Κελαηδούσες μόνο για μένα, σαν να γνωριζόμασταν από παλιά. Ένιωσα ανάλαφρη την καρδιά μου και τα χείλη μου σιγοτραγούδησαν μαζί σου. Ύστερα ξεμάκρυνες. Το κελάηδημά σου ακουγόταν όλο και πιο απόμακρο, ώσπου δε μπορούσα ούτε να σε δω ούτ

Στης θάλασσας την άκρη ψάχνει η αγάπη αγνάντι, με της φαντασίας τα φτερά τον έρωτά της κυνηγά ... Το δροσερό αγέρι τη θωπεύει τρυφερά σαν περιπλανιέται εδώ και κει... στης γαλήνης τη σιωπή. Ω !!! ν' αγναντεύει θάλασσα να μη χορταίνει ομορφιά στις λίμνες των ματιών της, την απλωσιά ακόμα πιο πλατειά ... Ως των οριζόντων τις γραμμές εκεί η ελπίδα της χαμογελά, κάθε ντέρτι και καημό σβήνει ... μες την πικρή της ερημιά .. Ω !!! Θεέ μου τα μάτια κλείνει... φτερουγάει η καρδιά κι ο

Μέτρησα τα χρήματα και τα βρήκα λίγα, μέτρησα τα χρόνια και τα βρήκα λιγότερα, μέτρησα τους φίλους και τους βρήκα ελάχιστους, μέτρησα την αγάπη και τη βρήκα λειψή• κι έτσι άρχισα να αναπληρώνω, όχι το λίγο, αλλά το δυσαναπλήρωτο. Γιώργος Θανάσης 🪽 Ο Γιώργος Θανάσης γεννήθηκε και μεγάλωσε στα Ιωάννινα. Ζει στην Καλαμάτα και υπηρετεί ως Αξιωματικός στην Πολεμική Αεροπορία. Σπούδασε Ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο Κρήτης και είναι κάτοχος μεταπτυχιακού της Ψυχολογίας της Υγείας. Αρθ

Τριγυρίζω στους δρόμους της πόλης. Βαδίζω αργά, κουρασμένα. Τα βήματά μου συλλογισμένα. Σκέψεις πολλές το μυαλό μου κεντρίζουν. Η ώρα περασμένη. Κλειστά μαγαζιά, έρημοι δρόμοι... Μοναξιά με κυκλώνει. Κάποιες βιτρίνες το βλέμμα μου τραβούν. Αστράφτουν τα εμπορεύματα –υποσχέσεις ατέρμονης χαράς. Κοντοστέκομαι και, παρότι μας χωρίζει το τζάμι, ανασαίνω τη μυρωδιά του καινούργιου, που δεν έχει προλάβει ο χρόνος να φθείρει. Λίγο πιο κάτω, η ανάταση δίνει τη θέση της στη θλί