Αν σβήσει η φλόγα 🪽

Σταγόνες βροχής

κατρακυλούν

από τον μέλανα ουρανό της ίριδας.

Δεν είναι αδιάβροχη η καρδιά

να τελέψει ο πόνος.

Χαρμόπικρος ο έρωτας

σκοτεινός, αντιφατικός,

λαγαρός, σφοδρός

φρενιάζει

στ’ ακαταλόγιστο πάθος.

Η μορφή σου,

φωσφορίζον λαμπιόνι τ’ ουρανού

στα νυχτέρια μου

τη σκαλίζω στα όνειρά μου.

Η καρδιά σου

κοκαλωμένη στο χιόνι

σαν τα χειμωνιάτικα αόρη

ξεχειμάζει

καπνισμένη, παγωμένη ανάσα.

Η ψυχή σου,

πύρινο Χερουβίμ με σπαθί,

αν σβήσει η φλόγα

η αγάπη έχει χαθεί.

Κι εγώ κοντυλογραμμένη,

χορταίνω τον έρωτα με χαρτί,

κι η αφτέρουγη καρδιά

χτυπιέται ασπλάχνια

στα γυμνά, αχλόϊστα βράχια

της ακροθαλασσιάς!!!

Γλωσσάρι

Ξεχειμάζω: περνώ το χειμώνα.

Νυχτέρι: αγρύπνια.

Λαγαρός: καθαρός, διαυγής, ξεκάθαρος.

Φρενιάζω: γίνομαι έξαλλος, βουρλίζομαι, φουρκίζομαι, μοιάζω.

Κόνδυλος, κονδύλιον: ο κόμπος που έχει το καλάμι.

Γραφίδα, καλαμένιο όργανο γραφής.

Όλγα Τρυφωνίδου Ζώγλη 🪽