Αγαπάω τα μάτια σου... Τα γαλάζια ηλιογέννητα άτια σου. Την εωθινή χαραυγή των χελιών σου λαξεύω, την ανάσα το ζεστό άγγιγμά σου γυρεύω.. Βράδυα αξημέρωτα σιμά με σε ξενυχτώ, κουρνιασμένη στην ονειρική αγκαλιά σου μεθώ... Αγαπώ τις ηχηρές τις σιωπές σου, και ταξιδεύω, άηχα, στις φωνές σου... Μα, στιγμές θαρρώ, πως όνειρο ζω.. Τρομαγμένη ξυπνώ το μυαλό κι' απορώ... Τόσο άηχα ζω, λες και στον ουρανό περπατώ, σ' έναν αλλιώτικο κόσμο δικό μου, κόσμο του άλογου εαυτού μου; Ναι!..

Ακολουθούσα τ'αχνάρια μιας αρχαίας ελεγείας, ανασπώντας δαχτυλικά μέτρα από τα βάθη του αιολικού λυρισμού. Πενήντα πέντε χορικά άσματα γλάρων, στο αμυδρό λυκόφως, ξεσήκωναν από το φρέαρ των Οινουσσών,του πελάγους το σεκλέτι, αποσπώντας τη λυπηρή μονωδία της μοναξιάς. Τ'αχνάρια της συμποτικής ελεγείας του Ίωνα στοχαστή— κι αυτά— ακολουθούσα νοερά, κάτω από τη στέψη του χλωμού σεληνόφωτος, αναζητώντας το ευπρεπές αγάλλισμα της γης, αλάργ'απ' το αγλάΐσμα της ευτελούς χλιδής.

Άνοιξη πολυτάλαντη αέρινη φευγάτη, αμυγδαλιές χωρίς φωνή... μας γύρισες την πλάτη! Δεν φταις εσύ δεν φταίμε εμείς, ούτε η θεία πλάση. Θεός αγάπη ευλόγησε ομως ιός επλάστη! Νιώθεις μονάχη, σιωπηλή οι κάμποι σώπασαν κι αυτοί Άνοιξη που δεν άνοιξες ακόμα τα φτερά σου.. Ούτε και χάδι ανθρώπινο άγγιξε τα μαλλιά σου... Μην παρατάς το βλέμμα σου τα μάτια σου ανθίζουν ρέουν αγάπης όνειρα, χελιδονιών φωνούλες, όλα μαζί σου καρτερούν.. ελπίδες πλημμυρίζουν! Κατερίνα Ηρακλέους 🌹

Έχει ραγίσει η πέννα μου, στέρεψε τό μελάνι, "τά θέλω μας" πολλά, καί τό χαρτί δέν φτάνει. Τά θέλω μέσα στήν ζωή, λάθη τα φυλακίζουν, καί δέν έχουν γυρισμό, κλαίνε και δακρύζουν. Μέ τά ΘΕΛΩ η ψυχή, θέλει νά βγεί σεργιάνι, θαρρεί ,θά βρεί τό φάρμακο, τόν πόνο νά γλυκάνει. Μά η λογική αγκομαχεί, τρέχει καί την προφταίνει, πού πάς ψυχή,τί κουβαλάς, κι αυτή πάντα σωπαίνει. Τα ΘΕΛΩ σου νά τά κρατάς, μές´της ψυχής τό βάθος, έξω αν τά βγάλεις σίγουρα, θά κάμεις μέγα λάθος. Τα ΘΕΛΩ σ

Τα όνειρά μου σε κουτιά. Μεγάλα, μικρά, μεσαία, στοιβαγμένα στις αποθήκες της ψυχής μου. Τ’ ανοίγω, τα φοράω. Τα μικρά δε μου κάνουν. Τα μεγάλα είναι μεγάλα μου, τα μεσαία μού είναι ίσα ίσα… Τα μόνα όνειρα που μου κάνουν είναι αυτά που δεν έχουν μέγεθος, που δε μετριούνται, που είναι άυλα, που δε φοριούνται, που εισπνέονται σαν τον αέρα που φουσκώνουν μέσα μου σαν γιγαντιαία, πολύχρωμα μπαλόνια και με υψώνουν στα βάθη του ουρανού, στις κορυφές των στόχων μο

Εικαστικός Πόπη Μπίσσα "Θάλασσες του κόσμου" Εκεί στο λιόγερμα αρχινάει των λέξεων ο τρελός χορός την ώρα που τα σύγνεφα βάφονται με χρώματα ζεστά και τ’ άνθια ευωδιάζουν. Την ώρα ετούτη ανιχνεύω τ’ ουρανού την απεραντοσύνη και τις ανθρώπινες φωνές, σε πελάγη καταδύομαι κι ανείπωτους βυθούς και σιωπηλούς. Ψάχνω να βρω λόγια αμόλυντα, καθάρια και λευκά την ψυχή μου ν’ απαλύνω από δόρατα κι αιχμές και να διαβώ στης ποίησης τη σιγαλιά. Αυτή την ώρα από το άλφα ως το ωμέγα καταγ

Νύχτωσε κι εγώ σ’ αγαπώ και σου γράφω ακόμα μια μέρα που χάθηκες χλωμή μου μορφή όμορφη κόρη Φυσάει στ’ ανοιχτά ανοιξιάτικη βροχή γκρίζα σύννεφα κι ακόμα σε γυρεύω Καθώς ο ήλιος ανεβαίνει καπνίζει η μέρα αναπηδούν πουλιά μαγεμένα όμορφη μούσα της νύχτας εσύ φεύγεις Σ’ αναζητώ στο κύμα και στου ανέμου το πέρασμα κι όλο σε χάνω Στον πυρετό σου αυτές τις μέρες μύριζα την αρμύρα των μαλλιών σου έβλεπα τον ήλιο στο θαμπό σου χαμόγελο Αχ και να σ’ έβλεπα πρωί σαν κοκκινίζει ο ήλιος

Είδα το τρέμουλο των χεριών το άδειασμα των ματιών όταν στον καθρέφτη αντίκρισε απέναντι το πρόσωπο της απληστίας και του χρόνου. Εμφανές το χλωμό χρώμα του πεθαμένου. Η σκιά του χρυσού τυφλώνει το φως κι ο χρόνος χάνεται μέσα στη νύχτα. Τα χέρια γεμάτα πολύτιμα αγαθά μα η ψυχή τόσο άδεια. Φεύγει ο χρόνος και πεθαίνουμε μα η απληστία μένει να χαράζει πύργους στην άμμο. Πέτρες τα λόγια πέτρα η καρδιά στον βωμό του χρήματος η θυσία. Κι ο χρόνος αδυσώπητος τρέχει να λιγοστέψει τ

Λαβωμένη μου Εκάτη... οι καυτές σταγόνες της απουσίας πυρπόλησαν τα αργυρόηχα σχοινιά της προσμονής σου... [✨️Σ' αγγίζω... Αγγίζω με δέος την ανοιχτή σου πληγή...💞] Πορφύρωσαν οι φλέβες σου κι έσταξαν τη λάβα τους στον χειμώνα της παγωμένης Σιωπής... Κηλίδες κόκκινες σαν σπίθες άναψαν τη λευκή του σάρκα... Και να!!! Ξύπνησες Νυκτιδρόμε Κόρη... με το φωτεινό σου πρόσωπο στραμμένο στη Μάνα Γη... Να βουτάς τ' αστροδάχτυλά σου στους εαρινούς της χυμούς και τις παρειές σου να βάφ

Μέσα στα μάτια σου μετράω τις πληγές , μα είναι πολλές το μέτρημα μου χάνω , ανάσες κλέβω από σένα, φλόγες καυτές , είναι η στιγμή που λέω ας πεθάνω. Ξέρεις οι ανάσες σου ίσως να με σκοτώσουν , μα με κρατάς στα χείλη τ´ ακριβοθώρητα , κερνώντας με άλλοτε δροσιά που λαχταρώ κι άλλοτε πάλι τον θάνατο αφόρητα. Παράξενο παιχνίδι αλήθεια ο έρωτας, χάνει αυτός που ανάσες ξένες κλέβει , σαν γονατίζει ο ουρανός για να τον δει με ματωμένα φωτοστέφανα τον στέφει . Σταύρος Συγούρας 🌹

Κάθισ' ο έρμος χαρωπός ν ακούσω τις ειδήσεις δύσκολη μέρ' απ το πρωί λύγισαν οι αισθήσεις Πύραυλοι εμφανίστηκαν μπροστά μου και κτυπάνε παιδιά πεθαίνουν νηστικά στην Αφρική πονάνε Κάποιος σκοτώνει άνθρωπο του πέρασαν χαλκάδες Η δίκη άρχισε ξανά εγκλήματα χιλιάδες Κτυπάω άγρια το κουμπί μαυρίζει η οθόνη βγαίνω στον κήπο τρέχοντας το μαύρο με σκοτώνει Έξω φυσάει ανάλαφρα ο Μπάτης με τυλίγει Η ευωδία του γιασεμιού τα στήθια μου ανοίγει Όσο υπάρχουνε πουλιά και κήποι που μυρίζουν

Ήταν αφιλόξενη αυτή η άνοιξη που τόσο επιθυμούσα. Μάταια είχα πλάσει τόσα όνειρα. Οι χιονοθύελλες έκαναν τη ζωή ανυπόφορη. Τα δέντρα λύγιζαν χιονισμένα. Όπως και οι άνθρωποι που οι ευαίσθητες πλευρές τους μπουσούλαγαν στο χιόνι. Κι ούτε ένας σκίουρος δεν ισορροπούσε στα σπασμένα κλαδιά των αποφάσεων, των επιλογών σου, τις ταραχώδεις αμφιθυμίες σου. Κι όμως εσύ έπρεπες να προλάβεις κι όλο μπουσούλαγες. Ήξερες πως κρατούσες το τελευταίο σου εισιτήριο έστω και υγραμμένο από τις

Γήινη ύλη και ουράνια συνεργάζονται για να δημιουργήσουν το φως που θα αναστήσει τις ελπίδες μέσα στο μελαγχολικό τοπίο του χειμώνα, ο οποίος αρνείται ν' αποχωρήσει παρατείνοντας συνεχώς τη διάρκειά του. Κι όμως το νέο φως που απλώνεται τώρα στη γη κερδίζει σπιθαμή προς σπιθαμή χώρο δίνοντας δύναμη στα σωθικά της να μπορούν να αναπνεύσουν καλύτερα και να ανθοφορήσουν. Σαν μια μικρή ευλογία διατρέχει το περιβάλλον μεγαλώνοντας παράλληλα τη διάθεσή του να αναδείξει τους καρπούς

Μια σφαίρα ετούτη η ζωή μας, ένας τεράστιος κύκλος που γύρω του γεννιώνται και σβήνουν οι μέρες μας. Στιγμές που γίνονται λέξεις κι ύστερα ένα τριαντάφυλλο στον κήπο της μνήμης. Άνθρωποι που ζήσαμε, αγαπήσαμε κι ύστερα με τον άνεμο έφυγαν σε ταξίδι μακρινό. Καταιγίδες που σημάδεψαν αυτόν το κύκλο και στο διάβα μας, φυτεύουμε κι ένα λουλούδι κάθε φορά που κουνάμε το χέρι. Περνούν τα χρόνια κι ο κύκλος μικραίνει, απουσίες στους δρόμους, κι ότι καλύτερο ζήσαμε τα δάκρυα της αγά

Αφιερωμένο σε κάθε ανάσα που επιμένει να αντέχει!!! Μαχητής θα πει, να παλεύεις με την κολοπετσωμένη απόγνωση στο καταχείμωνο να γίνεται πέτρα η ανάσα σου κι εσύ να αντέχεις. Κατερίνα Κυπραίου 🌹

( tanka ) Κλείσε τα μάτια τα όνειρα θέλουνε σκοτάδι πυκνό Αλλιώς διαλύονται στο φως της ευτέλειας ⭐️ Στη φωτό η γράφουσα ετών 18, όταν τα όνειρα ήταν πληθωρικά κι αδιάλυτα...!!!❤️ Αλίκη Πεϊκου 🌹

Κάθαρση δια του πυρός. Ένας δρόμος μετασχηματισμού. Κρατώ τη μερίδα του λέοντος. Το χέρι μου αγγίζει απαλά τα μαλλιά σου. Τα δάχτυλά μου χάνονται στην κυματιστή τους ροή. Μαζί σου νιώθω δυνατή, ευαίσθητη και ελεύθερη. Απεκδύομαι τη γήινη ύπαρξη και αγκαλιάζω το πνεύμα της φλόγας. Θα με βρεις να παλεύω για το ακατόρθωτο τις νύχτες που οι φτερούγες των πουλιών σκεπάζουν τα κουρασμένα βλέφαρα. Αποποιούμαι των κυριαρχικών δικαιωμάτων μου. Παρεισφρέω στην αιωνιότητα των στιγμών, ό

Να γίνομε ένα με σένα... Και μηδέν με τους πολλούς... Να ταξιδεύω μαζί σου στο άπειρο Χωρίς αποσκευές... Με χρώματα του ουράνιου τόξου να ζωγραφίσω τις ενοχές μου... Γιατί η αγάπη έτσι θέλει λόγια σιωπής .. Λόγια ανείπωτα που να γεμίζουν του ερωτα τις μουσικές .. Και αυτή η θαλασσα να με ταξιδεύει με τα κύματα της και να με φέρνει κύμα κύμα στην αγκαλιά σου ... Να τα μετράς τα κύματα ... ν’ακούς τα γλαροπουλια να σιγοτραγουδανε το όνομα μου. Δεν θα αργήσω να φανώ .. Ίσως σ

(Μπαλάντα) Ο αοιδός με το λαούτο σεργιανά και η θερμή καρδιά αγάπη ανασαίνει. Θωρεί γαζέλα λαβωμένη και πονά. Με σερενάτα την ψυχή της ανασταίνει -και τη ζωή της μ'αντοχή ξαναδιαβαίνει-. Από τα μάτια του σαν μέλανας ζωμός κυλούν τα δάκρυα στης πληγής την ειμαρμένη. Δε βρίσκει απάγκιο να μερέψει ο καημός. Στην ατραπό του σεληνόφωτος γυρνά. Ο φόρος της τιμής για την αγαπημένη αιώνες καρπωμένος, πώς τον τυραννά. Στο ρείθρο η πίκρα γνώριμη σκηνή στημένη και αγνοεί, πιο πέρα, τι

Πλασματάκι μου μικρό Θέλω να σε βλέπω να ανθείς σαν τα λουλούδια του μπαξέ μου. Ξένο χέρι να μη σε ακουμπάει αν εμένα πρώτα δεν ρωτάει. Θέλω να βλέπω να ανθεί πάντα το χαμόγελο στα χείλη σου, να σου λέω παραμύθια για να κοιμηθείς και αλήθειες όταν γλυκά ξυπνάς. Να σε παίρνω αγκαλιά και να σου τραγουδάω, είσαι της ζωής μου ή ζωή και διπλά πως σε αγαπάω. Είσαι η σκέψη μου όπου πάω, είσαι το μενταγιόν μου το ακριβό μες στην καρδιά μου. Κι όταν ακούω το δικό σου γιαγιά