ΝΙΚΗ ΦΩΚΑ

Πάμε κι ερχόμαστε, σε πολύβουες πόλεις κοιτάμε ο ένας τον άλλον με βλέμματα από χιόνι, και μέσα μας όλα μια ατελείωτη παγωμένη γη. Κι αν τύχει να σηκώσουμε το βλέμμα ψηλά, τότε, μέσα μας αστράφτει όλο το σύμπαν, οι φλέβες μας ποτάμια που ξεχειλίζουν, κι η σκέψη λούζεται στο φως. Η καρδιά μας ένας γαλαξίας κι αυτή φτιαγμένη μόνο για να βλέπει το θαύμα, όλοι απ' αυτή τη μαγική σκόνη είμαστε φτιαγμένοι, πως το ξεχάσαμε όμως, και πως αφήσαμε χώρο στη σκοτεινή ύλη να ταξιδεύει τη σκέψη μας; Οι...

Απρόβλεπτα ανοίγουν οι πύλες τ' ουρανού... ο μεγάλος κατακλυσμός πλησιάζει, ατέλειωτα τα δάκρυα. Μα ένα δάκρυ πάντα ξεχωρίζει, το πιο καυτό, της μάνας. Είν' η μέρα του πόνου, των απελπισμένων, ειν' η μέρα που οι κραυγές σιωπούν και γίνονται δάκρυα, πόνος πίσω απ τα μαύρα σύννεφα της απελπισίας. Οι πύλες τ ουρανού ανοίγουν διάπλατες, να χωρέσουν η θρηνητική ερημιά κι η απελπισία της κάθε μάνας. Πως να περιμένει το θαύμα, την άνοιξη, κοιτώντας τα σφαλισμένα μάτια, χάθηκε κι ο ήλιος κι ο...

Μια σφαίρα ετούτη η ζωή μας, ένας τεράστιος κύκλος που γύρω του γεννιώνται και σβήνουν οι μέρες μας. Στιγμές που γίνονται λέξεις κι ύστερα ένα τριαντάφυλλο στον κήπο της μνήμης. Άνθρωποι που ζήσαμε, αγαπήσαμε κι ύστερα με τον άνεμο έφυγαν σε ταξίδι μακρινό. Καταιγίδες που σημάδεψαν αυτόν το κύκλο και στο διάβα μας, φυτεύουμε κι ένα λουλούδι κάθε φορά που κουνάμε το χέρι. Περνούν τα χρόνια κι ο κύκλος μικραίνει, απουσίες στους δρόμους, κι ότι καλύτερο ζήσαμε τα δάκρυα της αγάπης, και δε ρωτώ...