ΜΑΡΙΑ ΚΑΡΑΘΑΝΑΣΗ

Βόρειοι άνεμοι σαρώνουν το πιο απάγκιο μέρος της ψυχής. Αστραπές σχίζουν το διάφανο νεφέλωμά της. Κεραυνοί, ξίφη χαράζουν το στήθος. Σπαράζουν τα όνειρα στο κορμί τις νύχτες. Κάθε σταγόνα σπέρματος δηλητήριο πάνω στο άσπρο σεντόνι. Και το μαξιλάρι σημαδεμένο από τον ιδρώτα διαγράφει την απουσία. Μαρία Καραθανάση ❤️

Το ραβδί της Κίρκης πότισε με κόκκινο το λευκό του τετραδίου, την ώρα που ζωγράφιζα τον έρωτα. Tης φλογερής ύπαρξής σου τον απόντα. Ξάπλωσα πάνω του και βάφτηκα με το χρώμα του αίματος. Καθώς οι πόροι του δέρματος ρουφούσαν λαίμαργα τη δροσιά του, το σώμα κυριευόταν από μένος για την ντροπή και την απώλεια, γι’ αυτή τη δήωση του πάθους για ζωή. Όταν κοίταξα τα ίχνη ένα χέρι αντίκρισα ν’ απλώνεται… σα για να χαϊδέψει τη σκέψη μου, σα για να αγκαλιάσει την απαντοχή μου, σα για να μου δείξει...

Ανέμενε ποτέ με λαχτάρα έναν ήχο. Έμπηγε τα νύχια βαθιά στο σώμα από την αγωνία της προσμονής. Τιναζόταν στο άκουσμα μιας φωνής μέσα στο όνειρο. Κι εκεί, μεσούσης της νύχτας, έβλεπε τον διακαμό του στη ρίζα ενός αόρατου δέντρου, με τα κλαδιά να λυγίζουν στην απούσα παρουσία του, ενώ την ίδια ώρα εκείνη, σαν υπνοβάτης, ξυπόλυτη κι αλαφροΐσκιωτη, βάδιζε μέσα στο σκοτάδι μιας ανύπαρκτης ώρας… Κι αυτό το απόκοσμο μουσικό άκουσμα διαχεόταν στη μυστηριακή ατμόσφαιρα της σπηλιάς, καθώς γινόταν βωμός...