ΓΕΩΡΓΙΑ ΣΚΟΡΔΑΚΗ

❣️ Η Ψ υ χ ή θυμάται... τους δρόμους που βάδισε κρατώντας το λατρεμένο σου χέρι που έλαιο έσταζε κισσού... ✨️ Θυμάται... το Φ ω ς που έλαμπε στο βλέμμα σου το άπειρο όταν στίχους της χάριζες με τα αστροδάχτυλα της Σελήνης... ❣️ Τώρα ακούει τη σιωπή σου... Κι η Α γ ά π η ζωντανεύει! Πάλλεται στους πόρους της σαν ταραγμένα κύματα στο πέλαγος της αντοχής που λαχταρούν να λυτρωθούν στις πύλες των ματιών σου... ✨️ Γυμνώθηκε η Μ ν ή μ η... Και τολμά να αναμετρηθεί με την πληγωμένη σου...

"Είμαι μ α θ η τ ή ς" 📚 δεν σημαίνει μονάχα γράφω... διαβάζω... αξιολογούμαι... πετυχαίνω... ή αποτυγχάνω... Αποτελεί ιδιότητα που δεν ταυτίζεται με αριθμούς!!! Σημαίνει ακόμη ο ν ε ι ρ ε ύ ο μ α ι... φαντάζομαι... π ε ι ρ α μ α τ ί ζ ο μ α ι... αναζητώ τρόπους για να γ κ ρ ε μ ί σ ω τα φράγματα του άγνωστου και του ανεξερεύνητου... ζω στη στεριά κι οργώνω με τα φτερά μου τους ο υ ρ α ν ο ύ ς...🌈 Μαθητεία στην ίδια την Ύπαρξη... Κι η πορεία δεν είναι γραμμική... Είναι πολύχρωμη και...

Α π ό λ λ ω ν φ ω σ φ ό ρ ε . . .☀️ Δηλώνεις το χρυσάφι του Φ Ω Τ Ο Σ και στους Μύστες σου το απλώνεις... α π ο λ ύ ο ν τ α ς το σκοτάδι απ' τους υγρούς χειμώνες της ψυχής... Π ά λ λ ε ι ς τις ακτίνες σου σκορπώντας κόκκους γύρης από φλογισμένες μέλισσες... Με νότες πύρινες από ξύλο και στάχτη σμιλεμένες τ ρ α γ ο υ δ ά ς ύμνους ουράνιους...⭐️ Κι άλλοτε... ψ ι θ υ ρ ί ζ ε ι ς πανσέληνα φωνήεντα με μελωδίες ίασης αρχέγονων τυμπάνων... Ι ε ρ ο υ ρ γ ε ί ς τώρα στο κορμί της θάλασσας......