ΜΙΝΑ ΜΠΟΥΛΕΚΟΥ

Η παλιά ξύλινη καρέκλα έτριξε καθώς ο Ορέστης κάθισε βαριά, αφήνοντας πίσω του, έναν βαθύ αναστεναγμό να ξεφύγει από τα χείλη του. Το δωμάτιο του είχε λιγοστό φως. Ο ήλιος έγερνε προς τη δύση, βάφοντας τους τοίχους με χρυσαφένιες και κεχριμπαρένιες ανταύγειες, σαν να ήθελε να κρατήσει λίγο ακόμα απ’ το φως της μέρας. Στον τοίχο, το μοναδικό ρολόι –μια αρχαία κληρονομιά από τον παππού του, μετρούσε τον χρόνο με ένα αργό, σχεδόν βασανιστικό τικ-τακ. Η Μαργαρίτα, καθισμένη απέναντί του, στράφηκε...

Το μονοπάτι του Αγίου Φανουρίου Ο ήλιος χαμήλωνε αργά, βάφοντας τον ουρανό με αποχρώσεις πορφυρού και χρυσού. Το φως έπεφτε απαλά στη γαλήνια επιφάνεια της λίμνης, δημιουργώντας αντανακλάσεις σαν χρυσές κλωστές που χάνονταν στα ήρεμα νερά. Ο Στέφανος περπατούσε αργά πάνω στο στενό μονοπάτι από χαλίκι που οδηγούσε στο μικρό εκκλησάκι, χτισμένο στη μικρή νησίδα μέσα στη λίμνη. Δεξιά κι αριστερά, το νερό απλωνόταν ήρεμο, σαν να κρατούσε την ανάσα του, καθρεφτίζοντας τον ουρανό και τις σκιές των...

Η νύχτα ήταν βαθιά, απλωμένη σαν βελούδινο πέπλο χωρίς άστρα. Στεκόμουν μόνος, σιωπηλός, κάτω από έναν ουρανό που έμοιαζε να ’χει ξεχάσει το φως του. Η ψυχή μου αναζητούσε κάτι, μια απάντηση, ένα σημάδι, μια ανάσα παρουσίας που να μου θυμίσει πως δεν είμαι μόνος. Στεκόμουν στο ύψωμα, με το βλέμμα χαμένο στο κενό, κι ένιωθα μέσα μου έναν κόμπο να τυλίγει τα σωθικά μου, έναν πόνο δίχως όνομα. Μια δίψα με κατέκλυζε∙ όχι του νερού, μα της αλήθειας. Και τότε, εκεί, στο μετέωρο άκρο της νύχτας, ο...